พอได้อยู่คนเดียวหลินเยี่ยนฟางก็เดินสำรวจบ้านอีกครั้งอย่างละเอียดบ้านหลังนี้มีแค่เพียงสองห้องนอน ตอนนี้เธอยึดห้องนอนใหญ่เอาไว้ส่วนอีกห้องหนึ่งนั้นเมื่อสังเกตดีๆ แล้วจะเห็นว่าถูกใช้เป็ห้องเก็บของแล้วถูกนำมาปรับให้เป็ห้องนอนของเซี่ยหยางชุนหลังจากที่เขาแต่งงานแล้วและพบว่าเขาเข้ากับภรรยาของตนเองไม่ได้ก็เลยเลือกที่จะมานอนในห้องแห่งนี้หลินเยี่ยนฟางแค่เพียงชายตามองสภาพความเรียบร้อยและความสะอาดในห้องนี้เพียงครู่หนึ่งแล้วก็เดินกลับไปยังห้องนอนใหญ่ที่ถูกใช้เป็ห้องนอนของตนเอง
“ทำไมถึงได้ดูสกปรกเสียยิ่งกว่าห้องที่เคยถูกใช้เป็ห้องเก็บของเสียอีก”เธอบ่นพึมพำออกมาแล้วลงมือเก็บเสื้อผ้าที่ถูกถอดแล้วโยนทิ้งเอาไว้จนทั่วแล้วหลังจากนั้นเธอก็ลงมือทำความสะอาดห้องนอนใหม่อีกครั้งจัดการเปลี่ยนผ้าปูเตียงและผ้าห่มใหม่ให้ตนเอง โชคดีที่ในตู้เสื้อผ้ายังมีเครื่องหนอนอีกหลายชุดให้เธอผลัดเปลี่ยนพอจัดการทำความสะอาดห้องเสร็จแล้วเธอก็หันไปมองผ้ากองโตที่รอการซักล้างของเธอแล้วก็ทอดถอนใจออกมา
ที่นี่ไม่มีเครื่องซักผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีน้อยมากสิ่งอำนวยความสะดวกที่เธอคุ้นชินย่อมไม่ทีสิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือต้องอาศัยกำลังของตนเองลงมือทำเพียงเท่านั้น ‘โชคดีที่ร่างนี้ไม่หลงเหลืออาการป่วยไข้แล้ว’ เธอคิดพลางเปิดประตูออกไปดูลานซักล้างที่อยู่ทางด้านหลังบ้านแล้วจึงได้ทุ่มเทเวลาของตนเองลงมือซักผ้าทั้งหมดใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดทุ่มเทไปกับการซักผ้าพอจัดการซักผ้าเสร็จแล้วเธอก็ไปนอนสิ้นไร้เรี่ยวแรงบนเก้าอี้ยาวในตัวบ้านทันที
“โอ๊ยเหนื่อยมากแค่งานบ้านเพียงอย่างเดียวก็ดูดเรี่ยวแรงทั้งหมดของฉันไปจนหมดแล้ว”เธอบ่นพึมพำออกมาแล้วก็นอนหลับตาด้วยความเหนื่อยล้าแต่กระเพาะเ้ากรรมกลับส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาก่อนความหิวทำให้เธอจำต้องลืมตาขึ้นมาแล้วเดินไปสำรวจห้องครัว
“สะอาดเอี่ยมมาก”หลินเยี่ยนฟางพึมพำออกมาแล้วก็สำรวจห้องครัวที่ถูกเก็บกวาดอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยบ่งบอกให้เธอรู้ว่าครัวแห่งนี้ไม่ค่อยจะถูกใช้งานเท่าใดนักและที่สำคัญเ้าของร่างนี้น่าจะไม่เคยย่างเท้าเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องครัวแห่งนี้ด้วยไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มีสภาพสะอาดเอี่ยมเช่นนี้
“ไหนดูสิ อืมมีแป้ง น้ำตาล ข้าวสาร ธัญพืช น้ำมัน น้ำตาล เกลือ อืมถือว่าครบครันทีเดียวข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือไม่มีผัก”เธอพูดพลางหันไปมองไข่ไก่ที่วางเรียงรายอยู่จนเต็มตะกร้าแล้วก็ยิ้มออกมาแล้วจึงได้ตัดสินใจว่าจะลงมือทำอาหารง่ายๆ อย่างเช่นการทำบะหมี่ไข่และแป้งทอดอีกสองสามชิ้น
การจุดเตาไฟคือเื่ยากสำหรับเธอแต่ก็ไม่เกินความสามารถเธอไม่รู้ว่าเซี่ยหยางชุนจะกลับมาตอนไหนแต่ในเมื่อเธอใช้ของในบ้านของเขาทำอาหารแล้วย่อมจะต้องลงมือทำเผื่อเขาแม้ว่าเครื่องปรุงจะมีแค่เพียงไม่กี่อย่างแต่คนชอบกินอย่างหลินเยี่ยนฟางก็ไม่มีทางรังแกกระเพาะของตนเองด้วยการทำอาหารไม่อร่อยบะหมี่ไข่และแป้งทอดถูกทำเสร็จออกมาอย่างรวดเร็วตอนที่เซี่ยหยางชุนถือกล่องอาหารกลับมาก็เห็นว่าหลินเยี่ยนฟางกำลังยกชามบะหมี่และแป้งทอดมาวางบนโต๊ะเพื่อเตรียมลงมือกินแล้ว
“ฉันเอาข้าวและกับข้าวอีกสองสามอย่างกลับมาด้วย” เขาพูดพลางวางกล่องอาหารในมือลงแถมยังไม่ลืมเอากระติกน้ำขิงที่คุณแม่หลินให้เธอเมื่อวานและวางลืมเอาไว้ในตะกร้าหน้ารถจักรยานเข้ามาด้วย
“ฉันทำบะหมี่ไข่เผื่อคุณเอาไว้คุณจะกินด้วยไหมคะ” หลินเยี่ยนฟางถามพลางขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้
“เธอทำกับข้าวเป็ด้วยหรือ”คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางนิ่งงันไปในนิยายไม่ได้เขียนถึงเื่ทักษะการทำอาหารของเธอเอาไว้ แต่เธอมั่นใจว่าคนที่มีแม่คอยทำงานในบ้านทุกอย่างให้อย่างหลินเยี่ยนฟางน่าจะทำอาหารไม่เป็แน่ๆ
“ก็พอจะทำได้หลายอย่างและอาหารที่ฉันทำก็พอจะกินได้อยู่นะรับรองว่ารสชาติไม่แย่” เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นขอบะหมี่ร้อนๆสักชามก็ดีเหมือนกัน” เขาพูดพลางทอดถอนใจออกมาลงมือเปิดกล่องอาหารเอาอาหารที่อยู่ด้านในวางลงบนโต๊ะแล้วก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อหยิบชามและตะเกียบออกมาเพิ่ม
“บะหมี่น่ากินมากทีเดียวกินกันเถอะ” เขาพูดพลางจ้องมองชามบะหมี่ที่วางบนโต๊ะแล้วก็ลงมือกินอย่างช้าๆน้ำซุปรสชาติดีแม้ว่าจะขาดความกลมกล่อมของเนื้อสัตว์ไปบ้างแต่ก็มีรสชาติความหอมและกลมกล่อมของไข่ช่วยทดแทนแป้งทอดกรอบอร่อยกำลังดี สุดท้ายตอนที่เขากินจนอิ่มก็เห็นว่าอาหารที่เขานำกลับมาแทบจะไม่ได้ถูกแตะต้องเลย
“เดี๋ยวฉันเอาอาหารที่คุณนำมาไปเก็บเอาไว้ก่อนพอตอนเย็นพวกเราค่อยนำมาอุ่นแล้วกินเป็มื้อเย็นก็แล้วกัน”เมื่อเธอพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้าแล้วจึงได้ช่วยเธอยกชามที่กินเสร็จแล้วขึ้น
“เดี๋ยวจานเหล่านี้ฉันนำไปล้างให้เธอเอง”หลินเยี่ยนฟางยังไม่ทันได้ปฏิเสธเขาก็นำจานชามที่กินเสร็จแล้วไปล้างทำความสะอาดที่ลานซักล้างด้านหลังบ้านพอเขาเดินกลับเข้ามาในบ้านก็จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง
“เธอลงมือซักผ้าเองเลยหรือ”คำถามของเขาทำให้หลินเยี่ยนฟางมีสีหน้างุนงงไปเช่นเดียวกันแล้วจึงได้ถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ
“ฉันก็ต้องซักเองสิจะให้ใครมาซักให้ฉันกันเล่า”เธอพูดพลางเดินไปนั่งลงบ้านเก้าอี้ตัวยาวแล้วก็บิดกายด้วยความเมื่อยขบ
“อ้อแล้วฉันก็ถือวิสาสะเอาเครื่องนอนในตู้มาเปลี่ยนแล้วนะเครื่องนอนบนเตียงของฉันสกปรกมาก ฉันคงจะนอนบนเครื่องนอนสภาพเช่นนั้นไม่ไหว”เมื่อหลินเยี่ยนฟางพูดเช่นนี้เขาก็พยักหน้า
“ฉันก็เคยบอกเธอไปแล้วนะว่าสามารถใช้เปลี่ยนได้แต่พอเห็นว่าเธอไม่มีความสนใจที่จะทำฉันก็เลยไม่ได้พูดอีกอย่างฉันก็สงสารคุณแม่ของเธอด้วยนอกจากจะต้องเอาผักไปขายและทำงานบ้านที่บ้านของตนเองแล้วยังต้องมาช่วยทำงานบ้านให้เธออีกฉันก็เลยคิดว่าฉันไม่พูดน่าจะเป็การดีกับคุณแม่ของเธอแม่ของเธอจะได้ไม่ต้องมาเหน็ดเหนื่อยทำความสะอาดบ้าน ซักล้างเสื้อผ้าล้างจานและคอยเปลี่ยนเครื่องนอนให้เธอ”เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลินเยี่ยนฟางก็ยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อนความี้เีของเ้าของร่างคนก่อนทำให้เธอไร้ข้อโต้แย้งจริงๆ
“หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนฉันขอเข้าไปนอนพักก่อนนะ วันนี้ใช้พลังไปเยอะมาก”หลินเยี่ยนฟางพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินเลยผ่านเขาไปยังห้องนอนของตนเองโดยไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความจับผิดของเขาไม่ว่าเขาจะคิดกับเธออย่างไรแต่เธอก็เชื่อว่าเขาไม่มีทางรู้หรอกว่าหลินเยี่ยนฟางที่เขาเคยรู้จักตอนนี้มีหลินเยี่ยนฟางอีกคนเข้ามาสวมรอยในร่างเสียแล้ว
284
