หลวนชุน ชื่อนี้เเม่ของเขาเป็คนตั้งให้เพราะเขาเกิดในฤดูใบไม้ผลิ แม่เคยบอกเขาว่าเขาคือต้นไม้ที่ยืนต้นแข็งแรงและงดงามในฤดูใบไม้ที่กำลังผลิบาน
สกุลฟู่เป็ตระกูลใหญ่ แต่ครอบครัวของหลวนชุนแยกออกไปอยู่ต่างหาก อาจเพราะปู่ย่าของเขาไม่ค่อยชอบแม่ของเขานัก สกุลฟู่ร่ำรวยจากการทำธุรกิจส่งออกและเล่นหุ้น รวมทั้งบิดาของเขา
"อาชุนกลับมารึยัง"คุณนายฟู่ถามสาวใช้ ขณะที่กลับมาจากข้างนอกในเย็นวันหนึ่ง
"ยังไม่กลับค่ะคุณนาย"
คุณนายฟู่มองดูนาฬิกาที่ฝาผนังบอกเวลาเย็นย่ำแล้วแต่บุตรชายยังไม่กลับมาจากโรงเรียนที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก คุณนายฟู่มีบุตร2คน คือหลวนเซียนลูกสาวคนโตที่กำลังเรียนอยู่มหาลัยปีสุดท้ายอีกเมืองนึง จะกลับมาบ้านเดือนละครั้งหรือ2ครั้ง และหลวนชุนบุตรชายคนเล็กกำลังจะจบชั้นมัธยมปลายคุณนายฟู่จะให้ไปเรียนต่อเมืองนอก พี่สาวเลยน้อยใจที่คิดว่าครอบครัวรักแต่น้องชาย และไม่ชอบขี้หน้าหลวนชุนนัก พี่น้องคู่นี้คุยดีกันไม่ได้หรือแทบไม่คุยกันเลยก็ว่าได้
"อาชุน กลับมาแล้วหรือลูก"คุณนายฟู่โอบกอดลูกชายอย่างแสนรัก"
"ครับแม่ แม่ครับผมมีข่าวดีจะบอกแม่"หลวนชุนบอกผู้เป็มารดา
"มีอะไรหรือลูก"
"ผมสอบเข้ามหาลัยMได้ละครับแม่"
"อย่าบอกนะว่าลูกจะเรียนวาดภาพอะไรนั่น"
"แม่ครับให้ผมเลือกสิ่งที่ผมชอบเถอะนะครับ"หลวนชุนโอบกอดมารดาย่างเอาใจ
""อาชุน ถ้าพ่อรู้เข้าคงจะไม่ยอมแน่ พ่อเขาอยากให้เรียนบริหารและต้องไปเรียนต่อที่เมืองนอก ถ้าจะเรียนที่นี่ก็ได้ ขออย่างเดียวลูกเรียนแล้วนำมาใช้กับธุรกิจครอบครัวเรา"
คุณนายฟู่คัดค้านในสิ่งที่เขากำลังสนใจและชื่นชอบ หลวนชุนไม่ไปเรียนต่อเมืองนอกเพราะเกรงใจพี่สาว กลัวจะน้อยใจและพาลเกลียดเขามากขึ้น จริงๆแล้วหลวนชุนรักและแคร์พี่สาวของเขามาก
การแสดงออกของครอบครัวจะดูเหมือนรักลูกชายมากกว่า ตอนที่พี่สาวของเขาขอไปเรียนต่อเมืองนอกก็ไม่ได้ไป ส่วนเขาไม่้าไปแต่พ่อกับแม่จะให้ไป พี่สาวของเขาไม่ได้ถูกห้ามปรามว่าจะเรียนอะไรเธอจึงได้เรียนตามใจชอบ แต่เขาต้องเรียนตามที่พ่อกับแม่กำหนด เขาเข้าใจความหวังดีของพ่อกับแม่แต่เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอยากมีชีวิตที่อิสระ อยากทำในสิ่งที่เป็ตัวเอง ซึ่งบางทีเขาก็เรียกร้องที่จะเป็สิ่งนั้นให้ได้ เขาเกิดความสับสนในความคิด
ในที่สุดหลวนชุนก็ตัดสินใจทำตามใจตัวเอง คือเรียนในคณะที่ตัวเองชอบและเขาเลือกที่จะไม่ไปเมืองนอก ทำให้ทะเลาะกับผู้เป็บิดามองหน้ากันไม่ติด หลวนชุนรู้สึกเสียใจแต่ก็เลือกไปแล้ว
เขาพักอยู่ที่หอ นานๆทีกลับบ้านเพราะไม่อยากเผชิญหน้าบิดา
ทั้งรูปร่างหน้าตาและฐานะสกุลฟู่ ที่มั่งคั่งทำให้หลวนชุนเป็ที่รู้จักของใครๆั้แ่ปี1ถึงปี4และทุกคณะ เขามีเพื่อนผู้หญิงมากกว่าเพื่อนผู้ชาย มีสาวๆมาตามกรี๊ดเขามากมาย ทำให้เป็ที่อิจฉาและเหม็นขี้หน้าของบรรดาหนุ่มๆ ที่มองดูเขาแบบว่าหล่อรวยแล้วสาวๆเทใจให้หมดเกลี้ยง
แต่มีแค่ตัวของหลวนชุนเองที่รู้ว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกใดๆทำตัวปกติ
หลวนชุนสนิทกับอาจารย์ประจำภาควิชาชื่อจางิ่ อาจารย์คนนี้เอ็นดูเมตตาต่อเขามากและชื่นชมเขาอยู่เสมอในทุกด้านและเขาก็มีรูปที่ถ่ายร่วมเฟรมกับอาจารย์หลายรูปทีเดียว
เทียนฟงเป็คนมีนิสัยกวนๆมักจะกลั่นแกล้งหลวนชุนอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ถึงกับมากจนเกินไป แต่ก็แอบสังเกตุดูว่าหลวนชุนมักเ้าสำอางค์ รักความสะอาดมาก ดูคุณหนูซะจนน่าหมั่นไส้ หรือว่าจะเป็สาวสอง แต่เทียนฟงก็อยากพิสูจน์เหมือนกัน
ฤดูหนาวในปีนี้หลวนชุนได้กลับบ้านร่วมฉลองตรุษจีนกับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา
หลวนเซียนพี่สาวของเขาก็กลับมาเช่นกัน เธอทำงานแล้วแต่ไม่ยอมกลับมาทำในบรษัทของครอบครัว เธอเลือกที่จะทำงานอยู่อีกที่นึงตามที่เธอได้ร่ำเรียนมา แต่รู้สึกว่าบรรยากาศดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเพราะพี่สาวของเขาคงจะเป็ผู้ใหญ่ขึ้นกระมังจึงไม่ได้กระแนะกระแหนน้องชาย แต่ก็ไม่ถึงกับสนิทกัน
ก่อนวันที่หลวนเซียนกับหลวนชุนจะกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง เห็นบิดาของเขาแอบมองด้วยความห่วงใย และชวนให้กินข้าวปลาอาหารเยอะๆผู้เป็พ่อจดจำของโปรดลูกๆทั้งสองคนได้ดี เพราะตอนนี้ลูกชายลูกสาวไม่ได้อยู่ร่วมที่บ้านหลังใหญ่ราวคฤหาสน์หลังนี้แล้ว มีเพียงสองสามีภรรยาเลยอาจทำให้เกิดความเหงาคิดถึงลูกๆขึ้นมา
"พ่อครับ ผมขอโทษที่เคยทำให้พ่อไม่สบายใจ"หลวนชุนบอกบิดา บิดาตบบ่าเบาๆ
"อาชุน ลื้อเลือกทำสิ่งใดแล้วก็จงทำให้มันดีที่สุด"
คุณนายฟู่ ออกมาส่งลูกๆ
"ห่มผ้าหนาๆนะลูกดูแลตัวเองด้วยนะอาเซียน อาชุน"มารดาของเขากล่าว เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจอยากจดจำภาพครั้งนี้ตลอดไป ไม่มีรูปถ่ายแต่หลวนชุนวาดภาพครอบครัวของเขาในภาพจำครั้งนี้ออกมาอย่างมีความสุข
แต่คืนวันแห่งความสุขมันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกินเขายังดื่มด่ำมันยังไม่พอเลย ที่ผู้เป็พ่อและพี่สาวคุยดีกับเขา ส่วนคุณนายฟู่ผู้แม่ยังคงครองแชมป์ใจดีที่สุดในโลกเหมือนเดิม หลวนชุนยิ้มทุกครั้งที่นึกถึง
ปลายฤดูหนาวปีนี้เป็ปีที่หนาวเย็นสุดขั้วหัวใจของหลวนชุน เขายืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยลงมาในชุดโอเวอร์โค้ทสีดำ ยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเนิ่นนาน
"อาชุน" เสียงของอาเฟย ดังขึ้นจากด้านหลัง
"อาเฟย"หลวนชุนโผเข้ากอดรูมเมดร่วมห้อง สุดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ในยามนี้
"อาชุน นายเข้าห้องก่อนดีไหม มือนายเย็นเฉียบราวหิมะเลย"อาเฟยเอามือของหลวนชุนขึ้นมาอังที่ปากให้ลมอุ่นๆช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บ
เมื่อหลวนชุนเข้ามาที่ห้องอาเฟยก็คอยดูแลอย่างใกล้ชิด
หลวนชุนได้รับข่าวร้ายเื่บริษัทของที่บ้านล้มละลาย ทรัพย์สินต่างๆรวมทั้งบ้านที่เขาอยู่อาศัยมาแต่เด็กจะถูกยึดไป บิดาของเขาเส้นเืในสมองแตก ดีที่ทางบ้านปู่ย่าญาติๆรับไปดูแล บริษัทของบิดาเขาเป็บริษัทที่แยกออกมาจากตระกูล ส่วนมารดาของเขาไม่อาจไปอยู่ที่ครอบครัวใหญ่ได้และต้องหางานทำเพื่อส่งลูกเรียนให้จบ ด้วยอายุที่มากของคุณนายฟู่จึงหางานยาก วัย40กว่าๆกลายเป็คนแก่สำหรับทุกห้างร้านบริษัททั้งที่เป็วัยที่ยังทำงานได้และมีความรับผิดชอบมีวุฒิภาวะเื่ของคุณนายฟู่มองดูเป็ภาพสะท้อนของสังคมที่หลายๆที่ควรจะพิจารณาให้โอกาสคนได้ทำงาน
เพื่อนๆที่รู้จักบางคนก็ทำเป็ไม่รู้จักกัน บางคนก็ยังให้ความช่วยเหลือแต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร คุณนายฟู่ก็ไม่อยากรบกวนนัก เสื้อผ้าอาภรณ์กระเป๋าต่างๆก็นำไปขายทั้งหมดเพื่อเก็บเงินไว้เป็ค่าเทอมหลวนชุน
พี่สาวของเขาก็ให้เงินกับมารดาทุกเดือนแต่คุณนายฟู่ก็ต้องดิ้นรนต่อเพราะค่าใช้จ่ายมีมาก
"ต่อไปนี้ฉันไม่ใช่คุณนายฟู่อีกต่อไป เรียกชื่อฉัน หลวนฉินธรรมดาเถอะ"มารดาของเขาบอกกับสาวใช้ตอนจ่ายเงินเดือนครั้งสุดท้าย
หลวนชุนร้องไห้จนน้ำตามันไม่มีจะไหล เขาช่วยอะไรที่บ้านไม่ได้เลย ตอนนี้มีเพียงอาเฟยเพื่อนร่วมห้องคอยปลอบใจและดูแลเขา
"นายต้องเข้มแข็ง สู้ๆนะ อาชุน"
อาเฟยโอบกอดหลวนชุนอย่างอบอุ่น
"นายกินไรสักหน่อยมั๊ย " อาเฟยนำข้าวต้มร้อนๆที่พึ่งเวปมาให้ หลวนชุนส่ายหน้า หัวใจของเขากำลังแตกสลาย
"อาชุน ตั้งใจเรียนนะลูก แล้วแม่จะติดต่อมา" หลวนฉิน ผู้เป็มารดาบอกเขาพร้อมกับให้เงินไว้จำนวนนึงเป็ค่าใช้จ่าย
ตอนนี้มีแต่เพียงอาเฟยเพื่อนร่วมห้องที่คอยดูแลเเละปลอบใจเขา อาเฟยเรียนอยู่คนละคณะกับหลวนชุน
หลวนฉินผู้เป็มารดาหายไปพักใหญ่ๆขาดการติดต่อ
เงินที่มารดาให้ไว้ติดตัวก็ใกล้จะหมดเขาต้องกระเบียดกระเสียนใช้เงินค่าข้าวค่าเดินทางมาเรียน
อาเฟยนำเงินของเขามาให้หลวนชุนใช้ก็บ่อย จนหลวนชุนเกรงใจไม่กล้ารับไว้อีก และจะพยายามหางานพิเศษทำแต่ยังหาไม่ได้ เขาเป็คุณหนูที่ชีวิตไม่เคยรู้ความลำบากแต่ตอนนี้เขาต้องเผชิญมันอย่างโหดร้าย แทบจะไม่มีเงินซื้อข้าวกิน
เื่ที่ครอบครัวเขาล้มละลายรู้กันไปทั่วมหาลัยเพราะข่าวโด่งดัง คนที่ไม่ชอบหลวนชุนก็สมน้ำหน้าคุณหนูตกยาก เขาแทบไม่อยากไปเรียน
รุ่นพี่ที่มหาลัยคนนึงที่เป็พี่ระหัสพอรู้ข่าวก็ห่วงใยมาพูดคุยด้วยและอะไรที่ช่วยได้ก็จะช่วย
นอกจากนี้ยังมีคนขุดคุ้ยตามสืบเื่ส่วนตัวของหลวนชุนเหมือนบาปซ้ำกรรมซัด
เทียนฟงเคยกลั่นแกล้งหลวนชุนไว้ก่อนที่จะมีข่าวที่บ้านของเขาล้มละลาย โดยปล่อยข่าวล้อเลียนเพศสภาพของหลวนชุนว่าแอบชอบกับรุ่นพี่ที่เป็พี่ระหัสทำให้แฟนสาวดาวมหาลัยของรุ่นพี่ไม่พอใจหลวนชุน
"วันนี้พี่ขอเป็เ้ามือเลี้ยงข้าวอีกนะอาชุน"รุ่นพี่ระหัสเอ่ยขึ้น
"ขอบคุณมากครับพี่ชาง"หลวนชุนกล่าวขอบคุณในน้ำใจไมตรี
"หลวนชุน เธอจะอ่อยอาชาง มากเกินไปแล้วนะ ฉันคอยตามดูอยู่ตลอด เธอมันสตอเบอรี่ อีแอบอีนางคุณหนูตกยาก คิดจะแย่งอาชางไปจากฉันหรือ"จางลี่ดาวมหาลัยแฟนสาวคนสวยของรุ่นพี่ชาง ปัดจานข้าวของหลวนชุนและเอาน้ำในแก้วสาดหน้า หลวนชุนใแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้เธอกลับ รุ่นพี่ระหัสที่ชื่ออาชางพยายามห้ามปราม
โดย นาลินญา วธ.
ฝากติดตามนามปากกาใหม่ของนักเขียนด้วยนะคะ^^นาลินญา วธ.
258
