บ้าไปแล้ว! ข้าหลงไปในนิยายจีนเซินเจิ้น!

    ตอนที่ 2-รัชทายาทสมควรตาย! 50%


    "เงยหน้าขึ้นสิ ข้าขอดูหน่อย"เสียงไพเราะอ่อนหวานสั่งให้ไป๋เจินจูเงยหน้าขึ้น"คิ้วโค้งงามดุจใบหลิว ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า...ดี ดี"พอถูกชมซึ่ง ๆ หน้า ไป๋เจินจูข่มกลั้นความอาย พวงแก้มขึ้นสีดูน่าเอ็นดู สตรีที่กำลังพิจารณาใบหน้านางอยู่ก็คือ ฮองเฮา สตรีที่มีอำนาจสูงสุดในวังหลวงหลังจากนางเข้าวังก็แยกกันกับบิดา บิดาไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ นางไปเข้าเฝ้าฮองเฮา เมื่อไปถึงก็พบกับสตรีคู่บัลลังก์ รูปโฉมงดงาม มีอำนาจ ถึงแม้ท่าทางอ่อนโยนแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเกรงขาม นางไม่กล้ามองนานจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาจนถูกเรียกให้เงยหน้าขึ้น"เจ้า...ชื่อเจินจูสินะ อายุเท่าไรรึ""หม่อมฉันอายุสิบห้าปีเพคะ""อืม เห็นว่าเพิ่งพ้นวัยปักปิ่นได้ไม่นาน" ฮองเฮามองสาวน้อยตรงหน้าอย่างพึงพอใจ "เจ้าคงรู้แล้วว่าเราเรียกเจ้ามาทำไม"ไป๋เจินจูรีบก้มหน้าลงไม่สบตา นางไม่ปริปาก ฝ่ายฮองเฮาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ราง ๆ ว่าเด็กสาวตรงหน้าเหมือนจะไม่ยินยอมกับเรื่องที่ตนจะเอ่ยต่อจากนี้"เจินจู เจ้ามีอะไรก็พูดออกมา..."ฮองเฮาตัดสินใจถามตรง ๆ ฝ่ายไป๋เจินจูพอได้ยินคำถามนี้ก็เงยหน้าขึ้นอัตโนมัติ ริมฝีปากบางได้รูปเม้มหากันจนเป็นเส้นตรงเพราะกลัวว่าหากยังมัวอ้ำอึ้ง เกิดฮองเฮากริ้วขึ้นมาเรื่องมันจะแย่ไปกันใหญ่ นางตั้งสติ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วตอบ "หม่อมฉัน...ไม่ต้องการแต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาทเพคะ""จะ  เจ้า""เพราะอะไร เราถึงไม่ถูกใจเจ้า"เสียงบุรุษหนุ่มดังขึ้นด้านหลัง ไป๋เจินจูชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง ฝ่ายฮองเฮาเมื่อเห็นผู้มาใหม่เป็นใครก็ยิ้มกว้าง ส่งเสียงเรียกน้ำเสียงอ่อนโยน"หลี่รุ่ย เจ้ามาเมื่อไรกัน โผล่มาเงียบ ๆ แม่ตกใจหมด""ถ้าไม่มาเงียบ ๆ หม่อมฉันจะได้ยินอะไรดี ๆ หรือเสด็จแม่" เขาเดินผ่านนางก่อนหยุดตรงหน้า "ว่าอย่างไร ข้าถามเจ้า เพราะอะไรถึงไม่แต่งให้ข้า"ไป๋เจินจูมองใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาดำเป็นประกาย คิ้วหนาเป็นปื้นรับกับจมูกโด่ง ไหนจะรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์แสนกล แม้ผู้ชายตรงหน้าจะหล่อลากดินขนาดไหน แต่นางก็ไม่ชอบขี้หน้าอยู่ดีใช่ อีกฝ่ายคือองค์รัชทายาท คู่หมั้นคู่หมายของไป๋เจินจูรัชทายาทหลี่รุ่ย องค์ชายสี่... "เพราะหม่อมฉันยังเด็ก..." พูดออกไปก็อยากตบปากตัวเอง เจินจูเอ๊ย หาข้ออ้างที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง!"ยังเด็ก...หึ" หลี่รุ่ยมองเด็กสาวตรงหน้า แล้วยิ้มมุมปาก ใบหน้าขาวหมดจด คิ้วโก่ง ดวงตากลมโตแวววาว ริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม รูปร่างก็อยู่ในวัยกำลังเติบโต "ข้าได้ยินว่าเจ้าพ้นพิธีปักปิ่น...เจ้าไม่เด็กแล้ว"ไป๋เจินจูเผลอถลึงตาใส่อีกฝ่าย แต่พอได้สติก็รีบหลุบตาลง สองมือเลื่อนมาขยุ้มชายกระโปรงแน่นยุคนายน่ะไม่เด็กหรอก แต่ยุคฉันมันโคตรจะเด็กเลย อายุสิบห้าในยุคปัจจุบันใครเขาจะให้แต่งงานรีบมีผะ เอ๊ย สามีกันเล่า!"หลี่รุ่ย..." ฮองเฮาปราม เมื่อเห็นรัชทายาทแกล้งสาวน้อยตรงหน้าจนอีกฝ่ายก้มหน้างุด หากมุดดินได้ก็คงมุดไปแล้ว "เอาล่ะ เรื่องนี้ยังต้องพูดอีกยาว วันนี้พวกเจ้าก็ได้เจอกันแล้ว...เจินจู""เพคะ""ข้าจะถือว่าคำพูดของเจ้าเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้น""ตะ แต่ว่า..." ไป๋เจินจูมองฮองเฮาท่าทางเลิ่กลั่ก แต่พอเห็นดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจก็พูดไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ"เจ้าคิดดี ๆ อย่าด่วนตัดสินใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ เกี่ยวพันไปถึงบิดาเจ้า...เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่""เพคะ" นางตอบรับเสียงเบา"หลี่รุย""พะยะค่ะ เสด็จแม่""เจ้าพาเจินจูไปเดินเล่น" ฮองเฮาโบกมือ เมื่อเห็นเด็กสาวอ้าปากจะพูดอะไร ก็พูดตัดบท "ข้าง่วงแล้ว พวกเจ้าออกไปเถอะ"ไป๋เจินจูกัดปากตัวเอง สุดท้ายก็ยอมเดินตามนางกำนัลที่นำทางไปยังทางออกของตำหนัก "เจ้าตามข้ามา"เสียงบุรุษดังขึ้น ไป๋เจินจูมองอีกฝ่าย เมื่อรอบกายไม่มีนางกำนัล มีเพียงนางกับองค์รัชทายาท ก็ส่งเสียงหึ"ทำไมข้าต้องตามท่านไป""เจ้าไม่ได้ยินที่เสด็จแม่รับสั่ง?"เขามองเด็กสาวตรงหน้าที่ตอนนี้เชิดหน้าขึ้น นางยกมือกอดอกมองเขาด้วยหางตา...มีน้อยมาก หรือไม่มีเลยที่จะมีคนมององค์รัชทายาทอย่างเขาด้วยหางตา แม่สาวน้อยนี่เป็นคนแรกก็ว่าได้"ได้ยินเพคะ" ไป๋เจินจูตอบเสียงดังฟังชัด นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว "แต่หม่อมฉัน ไม่-ไป!""ดี ดี" รัชทายาทปรบมือ มองสตรีจอมพยศตรงหน้าก็รู้สึกสนุก เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้นาง "ไป๋เจินจู เจ้ามีความกล้าจริง ๆ""หึ" นางสะบัดหน้าไปอีกทาง"ข้าชอบ""หะ หา?" ไป๋เจินจูอ้าปากค้าง หันมามองอีกฝ่ายอย่างไม่าเชื่อสายตา"เจ้าควรดีใจนะที่ข้าเห็นด้วยกับการแต่งงานของเรา" เขายื่นมือมาจับแก้มนุ่ม "ทีแรกข้าก็ลังเลอยู่หรอก แต่พอได้เจอเจ้า ข้าก็มั่นใจ""...""เจ้าจะต้องมาเป็นไท่จือเฟยของข้า"ไป๋เจินจูตัวแข็ง รู้สึกเหมือนโดนทุบจนปวดหัวไปหมดบ้าไปแล้ว อีตารัชทายาทนี้เป็นพวก SM หรือยังไง ชอบนางเพราะนางแสดงท่าทีต่อต้านเนี่ยนะ!