หลิวจ้านรู้สึกว่า่นี้เขาเจริญอาหารขึ้นทุกวัน เพราะเมื่อวานก็กินข้าวกับสาวงาม วันนี้ก็กินข้าวกับสาวงาม ที่สำคัญที่สุดคือทั้งสองวันไม่ใช่สาวงามคนเดียวกัน รสชาติอาหารก็งั่นๆแต่การได้กินกับคนที่รักมันก็จะอร่อยเพิ่มขึ้น ทั้งสองกินข้าวเสร็จ เย่เอ๋อให้คนรับใช้เตรียมน้ำให้กับหลิวจ้าน อย่างน้อยๆนางก็รู้จักของหน้าที่ภรรยา
“เย่เอ๋อจะเขาไปอาบน้ำพร้อมข้าหรือไม่”
“เชิญคุณชายอาบคนเดียวเถอะ”
หลิวจ้านให้คนรถของเขากลับไปเอาเสื้อผ้าที่จวนหลิวพร้อมทั้งฝากบอกให้สาวใช้ว่าเขาไม่กลับเรือน หลิวจ้านอาบน้ำเสร็จก็มานั่งรอเย่เอ๋อบนเตียงของนาง เขารอนานจนรู้สึกว่านางคงไม่มาแล้ว แต่สักพักนางก็เดินเข้ามาที่ห้องและนั่งอยู่บนเบาะที่พื้นอยู่ในท่านั่งสมาธิ
“เ้าไม่ขึ้นมานอนบนเตียงหรือ”
“วันนี้เย่เอ๋อต้องฝึกลมปราน”
“เ้าจะฝึกถึงตอนไหน”
“น่าจะเช้า”
หลิวจ้านได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้รบกวนนางเพราะการฝึกวรยุทธที่เขาเคยเห็นในหนังจีนก็จะประมาณนี้ หลิวจ้านได้นอนลงบนเตียงของนาง เตียงของสาวงามช่างหอมจริงๆ หลิวจ้านนอนได้ซักพักก็หลับไป หลิวจ้านก็ได้ฝัน ในฝันของเขามีสาวงามลุ่มล้อมเขาอยู่เต็มไปหมด จนทำให้เขาเผลอละเมอถึงสาวๆทั้งหลาย จนทำให้เย่เอ๋อสดุ้งจากสมาธิ
“ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ” เย่เอ๋อบ่นกับตัวเอง
ใน่เช้าหลิวจ้านก็ได้ตื่นขึ้นมา เขามองไปที่เย่เอ๋อ นางยังคงนั่งสมาธิอยู่ที่เดิม เเสดงว่านางไม่ได้โกหกเขา หลิวจ้านได้ลงจากเตียงและ
เดินเข้ามาใกล้ๆ หลิวจ้านนั่งลงต่อหน้าของนางพร้อมทั่งนั่งจ่องหน้าของนาง ผ่านไปซักพัก เย่เอ๋อได้ลืมตาขึ้นมาเห็นหลิวจ้านนั่งจ่องหน้านางอยู่ หลิวจ้านจ่องหน้าของนางแบบระยะเผาขนและหลิวจ้านได้ จุบ ริมฝีปากของนางไปทีนึง จนทำให้เย่เอ๋อหน้าแดงขึ้นมา
“อรุณสวัสดิ์ที่รัก”
หลิวจ้านพูดประโยคนี้จบเย่เอ๋อก็พยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกหลิวจ้านดึงเอาไว้
“หากว่าเ้าอยากจะลุก เ้าต้อง จุบข้าก่อน และพูดว่า อรุณสวัสดิ์ ที่รัก”
เย่เอ๋อต้องจำใจ จุบ หลิวจ้านไปทีนึง
“อรุณสวัสดิ์ที่รัก”
นางพูดเสร็จหลิวจ้านก็ปล่อยให้นางลุกขึ้นทั้งสองได้แยกย้ายกันไปอาบน้ำ เมื่อทำอะไรเสร็จก็มากินข้าวด้วยกัน หลิวจ้านได้คีบอาหารป้อนนาง ตอนแรกนางไม่ยอม ต่อพอหลิวจ้านทำบ่อยๆ นางก็เริ่มจะชิน แถมนางยังป้อนเขากับอีกด้วย เย่เอ๋อเริ่มคิดได้ว่า หลิวจ้านเอาใจใส่นางจริงๆ และเป็แบบนี้ทุกวันมันก็ไม่ได้แย่อะไร เพราะปกตินางจะกินข้าวคนเดียวทุกวัน มีบางวันออกไปกินข้างนอกบ้าง จะได้ไม่เบื่่อ หลังจากกินเสร็จ หลิวจ้านได้ให้นางไปเก็บของเพื่อที่จะได้ไปอยู่กับเขา หลังจากที่นางเก็บของเสร็จหลิวจ้านได้ให้คนรถของเขาเอาของไปไว้ที่จวนก่อน และได้นั่งรถม้าอีกคันไปที่สำนักคุ้มภัย หลิวจ้านขึ้นไปบนรถม้าก่อนแล้วส่งมือมาจับเย่เอ๋อเพื่อขึ้นรถม้าทั้งสองนั่งอยู่ในรถม้า ภายในรถม้าไม่ได้กวางเท่าไหร่
“เย่เอ๋อ เ้าจะไปนั่งอยู่ตรงนั้นทำไม มานั่งใกล้ๆข้า”
เย่เอ๋อได้ขยับไปใกล้เขามากขึ้น หลิวจ้านก็ได้จับที่เอวของนางยกนางขึ้นมานั่งที่ตักของเขา พร้อมทั้งกอดนางเอาไว้แน่น ร่างการของนางช่างนุ่มนิม ดีเหลือเกิน เย่เอ๋อก็ใไม่พอใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่พูดอะไร นางพยายามจะชินไปกับนิสัยของหลิวจ้าน
“เย่เอ๋อ สำนักคุ้มภัยของเ้า ใครเป็คนดูแล หรือว่าเ้าดูแลเอง”
“เย่เอ๋อเป็คนดูแลเอง”
หลิวจ้านได้ยินก็ใอยู่บ้าง เพราะไม่คิดว่าในยุคนี้ จะมีผู้หญิงบริหารกิจการมากมายนัก ร้านเสื้อผ้าก็ผู้หญิง หอเดียวดายก็ผู้หญิง นี่สำนักคุ้มภัยก็ยังผู้หญิงอีก พวกผู้ชายมันหายไปไหนหมดวะ เสียชื่อจริงๆ
“แล้วถ้าข้าอยากจะจ้างงานของสำนักคุ้มภัยข้าต้องคุยกับเย่เอ๋อใช่หรือไม่”
“หากว่าท่านจะจ้างงานท่านต้องคุยกับผู้ดูแล ข้าแค่นั่งดูเฉยๆ ท่าน้าจะจ้างคนที่สำนักไปคุ้มกันอะไร”
“ข้ากำลังจะเปิดร้านอาหาร ข้า้าคนไปดูแลประจำที่นั้นเพราะว่าร้านของข้าอยู่ที่นอกเมือง”
“ทำไมถึงต้องจ้างคนดูแลด้วยละ จะมีคนมาสร้างปัญหารึ”
“ข้าต้องทำให้คนมากินที่ร้านมั่นใจว่าพวกเขาจะกินโดยที่ไม่มีอะไรมาลบกวน”
“การจ้างแบบนี้ที่สำนักไม่น่าจะมีเท่าที่ข้ารู้”
“แล้วข้าต้องทำยังไงละทีนี้”
“เ้าก็ลองขอร้องเย่เอ๋อดูสิ เผื่ออาจจะได้ก็ได้”
หลิวจ้านได้ยินสิ่งที่นางพูด ก็เข้าใจทันที นางคง้าเอาคืนเขาบ้าง หลิวจ้านก็เล่นไปตามน้ำ ด้วยการกอดนางให้แน่นขึ้นพร้อมทั้งหอมแก้มของนางทั้งสองข้างและพูดขึ้น
“เย่เอ๋อคนดีของข้า เ้าช่วยสามีคนนี้หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร”
หลิวจ้านก็พูดไปพร้อมทั้งจุบนางต่อไปเรื่อยๆ จนนางทนไม่ไหว
“ได้ๆเย่เอ๋อจะช่วยท่าน ท่านหยุดได้หรือยัง”
“เมื่อเย่เอ๋อช่วยให้งานข้าสำเร็จแบบนี้ต้องมีรางวัล”
นางกำลังจะพูดว่าไม่้าก็โดนหลิวจ้าน จูบที่ลิมฝีปากซะก่อน หลิวจ้านจูบแบบจริงจังซะด้วย มื่อของเขาก็ไม่อยู่กับที่ จับไปทุกส่วนของร่างกายนาง เย่เอ๋อพยายามจะขัดขืนแต่เหมือนกับว่านางไม่มีแรงจะขัดขืนเลยเคลิ้มไปกับหลิวจ้าน คนภายนอกไม่รู้เลยว่า ภายในรถม้าคันนี้ มันหวานชื่นขนาดไหน ผ่านไปซักพักรถม้าก็หยุดลง หลิวจ้านก็ถอนลิมฝีปากออกจากนาง ตอนนี้เสื้อผ้าของเย่เอ๋อยับไปหมด นางรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของนางและตามหลิวจ้านลงจากรถ เมื่อ
เยเอ๋อนำทางหลิวจ้านเขามาข้างใน หลิวจ้านได้มองไปรอบๆ ภายในสำนักก็ใหญ่โตพอสมควร การค้าน่าจะดี เย่เอ๋อ
พาหลิวจ้านเข้ามาที่ห้องห้องหนึ่ง มีบุรุษร่างกายกำยำนั่งอยู่ที่โต๊ะ หลิวจ้านเดาว่าน่าจะเป็ผู้ดูแล
“คาระวะคุณหนูเย่ คนนี้คือ”
เย่เอ๋อกำลังจะตอบแต่หลิวจ้านพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ข้าคือสามีของนาง” หลิวจ้านพูดเสร็จก็เอามือไปโอบรอบเอวของนาง เย่เอ๋อก็ไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้หลิวจ้านกอดเอวของนางไว้แบบนั้น
ผู้ดูแลถึงกับงุ่นงง เขาไม่เชื่อว่าคุณหนูจะยอมแต่งงานมีสามี แถมดูเหมือนนางจะกลัวเขาด้วย
“ผู้น้อยคาระวะคุณชาย ไม่ทราบว่าคุณหนูมีเื่อะไรถึงได้มาแต่เช้า”
“ท่านคุยกับสามีข้าเถอะ”
“คุณชายมีอะไรจะให้สำนักคุ้มภัยรับใช้ขอรับ”
10K
