ที่แท้เขาก็ขาหักในตอนนี้นี่เอง
ชาติก่อนซูิเยว่คาดเดาอยู่หลายครั้งว่าบุรุษผู้นี้เคยไปเจอกับอะไรมาคิดไม่ถึงว่านางจะมารู้สาเหตุในชาตินี้อย่างไม่คาดฝัน
“แม่นางอย่ากลัวเลย ตอนนี้เืหยุดไหลแล้ว อาจจะน่ากลัวแต่ความจริงแล้วไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น” เขาพูดเหมือนเป็แค่เื่ธรรมดาทั้งยังแย้มยิ้มน้อยๆ เพียงแต่ใบหน้านั้นยังคงขาวซีดอย่างปิดไม่มิด
ซูิเยว่ไม่ได้ตอบอะไรพลางจ้องเขานิ่ง นางคุกเข่าลงเพื่อตรวจขาที่หักของเขาเด็กหนุ่มขมวดคิ้วแน่นพร้อมกัดฟันเอาไว้
ซูิเยว่ไม่คิดมากให้เสียเวลา นางฉีกผ้าสะอาดจากเสื้อตัวในของนางเอามาพันแผลปฐมพยาบาลให้เขาแบบลวกๆ“ข้าจะช่วยเ้า แต่ว่าในนี้ไม่เหมาะที่จะจัดการปากแผล เ้าจะยอมกลับไปที่เรือนกับข้าหรือไม่?”
“ข้ายินดี ขอบคุณแม่นางมาก”
ซูิเยว่ไม่พูดมาก นางแบกเขาขึ้นหลังแล้วเอาแขนมาพาดบ่า เด็กหนุ่มพลันพูดขึ้นมา“เ้าจัดการกับรถม้าของข้าได้หรือไม่?”
ม้าตายไปแล้ว รถม้าก็พังไปแล้ว ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป
ซูิเยว่เหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้จึงวางเขาไว้ที่ใต้ต้นไม้ข้างๆ ก่อนจะจับรถม้าแยกชิ้นส่วนออกเป็หลายส่วน จากนั้นก็ค่อยๆ ลากลงลำธารที่อยู่ไม่ไกล
แม้แต่ร่องรอยบนพื้นก็ไม่เหลือไว้ นางใช้กิ่งไม้มาละเลงที่พื้น
ต่อมาก็แบกเด็กหนุ่มขึ้นก่อนจะเดินผ่านป่าไปทีละก้าว
นางรู้ว่าคนบนหลังาเ็หนักมาก เขาปวดจนเนื้อตัวเกร็งไปหมด พอแบกเขาไปเช่นนี้ก็ไม่ถือว่าหนักมากนัก
เมื่อกลับมาถึงเรือน เขาก็สลบไปเสียแล้ว อาเหนียนเห็นเข้าจึงถามด้วยความใ“ท่านพี่ เขาคือ....”
“คนผ่านทางคนหนึ่ง”
“.....”
นางวางเขาลงบนเตียงที่อยู่ในห้องด้านข้างซูิเยว่หยิบโสมอายุร้อยปีที่เพิ่งเก็บออกมาแล้วหั่นมาเป็หลายแผ่นยัดเข้าปากบุรุษผู้นั้นจากนั้นก็ออกจากห้องไป
จนกระทั่งนางกลับเข้ามาอีกครั้ง ในมือของนางตอนนี้มีของเพิ่มมาหลายอย่างสมุนไพร ผ้าสะอาด เหล้าแรง คีม เข็มกับด้าย
ตอนที่กำลังเตรียมการเย็บแผล เขาก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมเหงื่อที่ท่วมไปทั้งตัวเขาหันหน้าไปด้านข้างมองซูิเยว่ด้วยสายตามึนเบลอ
“มันจะเจ็บมาก ข้าจำเป็ต้องให้ยาชากับเ้าเล็กน้อย” ซูิเยว่อธิบาย
“ไม่ต้อง แม่นางลงมือได้เลย ข้าไม่กลัว” เขาพูดอย่างเชื่อมั่นซูิเยว่มองเข้าไปในดวงตาเขา ั์ตายิ้มที่เ็าคู่นั้นรวม “ความจริงใจ”เอาไว้
“ไม่ได้” ซูิเยว่บีบคางเขาเตรียมที่จะป้อนยาสลบให้
“แม่นาง ให้ข้าดูเถิด!” เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมพร้อมจับมือของนางเอาไว้
เขาอยากจะจำ่เวลาและความเ็ปนี้เอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจหลังจากหายดีแล้วก็ค่อยเอาคืนพวกคนที่ทำร้ายเขาพวกนั้น
การแก้แค้นของเขาในชาติก่อนไม่เคยอ่อนข้อ คิดไปแล้วก็คงเพราะเื่นี้มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย
“เ้าอยากดูก็ดูไปแล้วกัน” ซูิเยว่ยอมผันผ่อน เขาจะเจ็บหรือไม่เจ็บก็เื่ของเขาไม่เกี่ยวกับนางแต่อย่างใด หากช่วยเขาเอาไว้ได้ก็ถือเป็คุณธรรมอันสูงสุดของนางแล้ว
“ขอบคุณแม่นางมาก” เขายิ้มอ่อนอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นย่ำแย่มาก
ขาหักไปแล้วแต่ยังรักษาท่าทางสง่างามเอาไว้อีก เสแสร้ง!
ซูิเยว่มองค้อนใส่เขา อีกเดี๋ยวเ้าจะได้รู้ ดูสิว่าจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไหร่
หลังจากแกะผ้าที่ห่อตรงส่วนขาออก ซูิเยว่ก็ใช้เหล้าแรงมาล้างแผลบนขาที่ถูกล้อรถทับของเขาคิ้วของอีกฝ่ายขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ตามองดูขาด้วยใบหน้าเ็าเหมือนกับสิ่งนั้นไม่ใช่ตัวเองอย่างไรอย่างนั้น
พอปากแผลถูกล้างสะอาดแล้วซูิเยว่ก็หยิบอุปกรณ์ที่ยืมมาจากหมอของหมู่บ้านซึ่งก็คือคีม เข็มและด้ายขึ้นมา มือข้างหนึ่งถือคีมส่วนมืออีกค้างก็ถือเข็มเอาไว้ จากนั้นก็หนีบเส้นเืเอาไว้อย่างแม่นยำก่อนจะแทงเข็มเข้าไป
สีหน้าของจี๋โม่หานเปลี่ยนไป เขากัดฟันแน่น ทั้งตัวเริ่มเกร็ง ทันใดนั้นผ้านุ่มผืนหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเขาหลุบตาลงแล้วพูด “ขอบคุณมาก” ก่อนจะอ้าปากกัดเอาไว้
ตลอดกระบวนการเย็บเส้นเืรวมกับิั ถึงแม้จี๋โม่หานจะเจ็บ แต่เขากลับแสดงท่าทีนิ่งสงบมากจนซูิเยว่ประหลาดใจ
แต่พอมาคิดดูแล้ว แต่ก่อนนางก็เป็แบบนี้ไม่ใช่หรือ?
หลังการรักษาจบลง จี๋โม่หานก็เจ็บจนสลบไป เหงื่อไหลท่วมเสื้อผ้าของเขาเส้นผมที่ดำราวกับหมึกดำสยายเต็มเตียง กวานสีทองกลิ้งไปอยู่ด้านข้าง
ซูิเยว่มองบุรุษที่สลบไปด้วยแววตาเ็า ในหัวพลันปรากฏเื่ราวในชาติก่อน
เขาคือคนที่คอยร่วมมือกับนางรวมถึงเป็คู่ร่วมนอนด้วยนางพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยให้เขาเดินไปถึงจุดสูงสุด เขาเองก็ช่วยนางแก้แค้นเช่นกันทว่าความสมดุลระหว่างทั้งสองคนกลับต่างกัน เขาประสบความสำเร็จ แต่นางกลับขาดทุนและตายจากไปแม้แต่แก้แค้นก็ยังไม่ได้ทำ
หากจะบอกว่านางเกลียดเขาก็ไม่ใช่อย่างไรทั้งสองคนก็ใช้ประโยชน์จากอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น ไม่ได้มีความรักให้กันเลยแม้แต่น้อยตอนนี้ที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ก็เพื่อแสดงความเป็มนุษย์เท่านั้น
ในที่สุดหลู่ซื่อก็ปรากฏตัวขึ้นในอีกหลายวันต่อมา นางเพิ่งจะลงจากเขามาเท้าทั้งสองข้างเหยียบย่ำดินโคลนจากการขุดถ้ำอยู่หลายวันอย่างยากลำบาก พอวันนี้ทุกอย่างเสร็จสิ้นนางก็รีบมาหาซูิเยว่ทันที
หลู่ซื่อมองใบหน้างดงามของเด็กสาว จากนั้นก็พุ่งเข้ามาจับมือของอีกฝ่ายราวกับไม่เคยมีเื่กันมาก่อนแล้วเอ่ยถาม“แม่หนูเยว่ ครั้งก่อนป้าพาเ้าไปเที่ยว แต่เ้าดันวิ่งแล้วหกล้มตกลงไปในแม่น้ำตอนนั้นป้าร้อนใจมาก โชคดีที่เ้าไม่เป็อะไร”
ซูิเยว่ยิ้มเย็นในใจแสร้งทำหน้าตางุนงงสับสน
หลู่ซื่อมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีคนก็พูดหลอกล่อพลางลากนางให้เดินไปข้างหน้า“มา ไปที่สนุกๆ กับป้า”
สถานที่ที่หลู่ซื่อเรียกว่าสนุกนั้นอยู่บริเวณด้านหลังเขา ดวงตาของซูิเยว่หรี่ลง“ที่ที่สนุกอยู่ที่ไหนหรือ?”
“ถึงแล้ว จะถึงแล้ว” หลู่ซื่อลอบได้ใจ เ้าเด็กนี่หลอกง่ายขนาดนี้ไม่เสียแรงที่นางทนลำบากวางแผนมานาน
หลู่ซื่อหลอกซูิเยว่ให้เข้ามาในถ้ำที่เพิ่งขุดเสร็จก่อนจะพูดต่อ“เ้าอยู่เล่นที่นี่ไปก่อน หากเบื่อก็มาช่วยป้าก่อกำแพงดินก็ดีป้าไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็มา”
ตอนที่หมุนตัวกลับมุมปากก็ยกยิ้มร้ายที่ทุกอย่างเป็ไปตามแผนออกมา
ซูิเยว่ยกมือขึ้นจับนางไว้ “ท่านป้า ท่านจะไปไหนหรือ?”
หลู่ซื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไปเรียกพี่ซูต้ามาเล่นกับเ้าเ้าก็เป็เด็กดีรออยู่ที่นี่อย่าไปไหนล่ะ”
“มาเล่นกับข้า?” ซูิเยว่หรี่ตาลง “เล่นอะไรหรือ?”
หลู่ซื่อถูกถามจนรู้สึกสนุกขึ้นมา นางแย้มยิ้มออกมา “แน่นอนว่ามาเล่นทำลูกกับเ้าไม่เช่นนั้นเ้าคิดว่าป้าจะลำบากขุดถ้ำนี้ขึ้นมาเพื่ออะไรกัน”
“.....”
ใบหน้าของซูิเยว่ทะมึน คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นี้มีความคิดที่จะให้นางคลอดลูกชายให้ซูต้า?
ฝันไปเถอะ!
“เ้าก็เป็เด็กดีรอไปเถิด ข้าจะไปเรียกซูต้ามา” หลู่ซื่อที่กำลังจะเดินออกไปก็โดนอิฐก้อนหนึ่งพุ่งมาจากด้านหลังฟาดเข้าดัง“พลั่ก” จนทำให้นางสลบล้มไป
ห่างจากถ้ำไปไม่ไกลนัก ซูต้านั่งบื้ออยู่ด้านหลังก้อนหินใหญ่ เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหัวไปพลางชะเง้อมองไปเพื่อรอมารดามาหาอย่างร้อนใจ
ทันใดนั้นก็เห็นคนรูปร่างผอมสวมผ้าคลุมค่อยๆ เดินเข้ามา
“ท่านแม่ ภรรยาของลูกล่ะ?” ซูต้าะโออกมาอย่างร้อนใจร่างอ้วนๆ วิ่งเข้ามาจับคนคนนั้น
แต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบแล้วยกมือขึ้นชี้ไปทางด้านหลังซูต้าก็รีบะโออกมาทันที “ภรรยา ในที่สุดข้าก็มีภรรยาแล้ว!”
พอเห็นแผ่นหลังซูต้าวิ่งไปทางถ้ำ ซูิเยว่ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาที่มีประกายวาววับ
เวลาผ่านไปจนไม่รู้ว่านานเท่าไร ภายในถ้ำก็มีเสียงร้องแหกปากดังลั่นออกมา“เ้าโง่ ทำอะไรข้าน่ะ!”
ส่วนทำอะไรนั้นไม่ต้องคิดก็รู้
ตอนนั้นหลู่ซื่อเกือบจะะโลงแม่น้ำ หากไม่ใช่เพราะซูเอ้อร์กับภรรยาของเขาห้ามเอาไว้ก่อนเกรงว่านางคงจะจมน้ำในแม่น้ำตายไปแล้ว
ซูต้าเหมือนกับเด็กที่ทำความผิด เขาซ่อนตัวไม่กล้าไปเจอมารดาของตัวเอง ส่วนหลู่ซื่อที่จะะโแม่น้ำก็ถูกซูเอ้อร์พากลับมานางตบหน้าขาร้องไห้โฮพลาง พูดไปว่ายังดีที่ตื่นขึ้นมาใน่สำคัญพอดี ตอนนั้นนางต่อยซูต้าไปหนึ่งทีเหตุการณ์จึงยังไม่ถึงขั้นที่ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)
4K
