เสียงไวโอลินหวานๆ ในงาน ช่วยปลุกให้คนนอนหลับลึกตื่นขึ้นทันที พอหันไปมองนาฬิกาหัวเตียง พบว่าหลับไปเกือบสองชั่วโมง ก็รีบดีดตัวขึ้น ตรงไปล้างเนื้อตัวในห้องน้ำ แล้วเข้าห้องแต่งตัวเลือกเสื้อผ้าในตู้ ซึ่งถูกจัดไว้อย่างเป็ระเบียบด้วยฝีมือมณฑา ผู้เป็แม่บ้านใหญ่
ลิ้นชักไม้สักเนื้อดีถูกดึงออก มีแว่นทรงต่างๆ วางเรียงรายอยู่ไม่ต่ำกว่าร้อย ให้เขาได้เลือกสรร ทรงกลมที่เขาใส่อยู่ ถูกเปลี่ยนเป็ทรงเหลี่ยม ขอบขาว เข้ากับสุดสีขาวสะอาดตา
ซึ่งเป็ธีมงานวันเกิด ครบปีที่หกสิบของแม่ เยลแต่งผมถูกป้ายบางๆ เสยไปมา จนผมเข้าที่ดีแล้ว ก็คว้ามือถือใส่กระเป๋ากางเกง กับรองเท้าสีขาวก็ถือไปด้วย
“ทำไมไม่ปลุกล่ะ”
พอออกมาจากห้อง ก็เห็นเต้ยกำลังเดินตรงมาพอดี เขาเลยเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย ไม่ได้บ่งบอกว่าโกรธเคืองแต่อย่างใด
“ก็คุณท่านไม่ได้ถามหานี่ครับ ผมเลยไม่อยากกวนคุณเกียร์จะได้นอนนานๆ หน่อยครับ คุณเนรออยู่ข้างล่างนะครับ”
“อืมๆ ๆ”
“งั้นเต้ยเข้าไปดูกระเป๋าเลยนะครับ”
“โอเค ขอบคุณมาก”
เต้ยค้อมตัวเล็กน้อยตอนเดินหน้าเ้านายหนุ่มไป เพื่อรื้อกระเป๋าหลายใบที่นอนรออยู่ในห้อง เป็การช่วยงานเบื้องต้นให้แม่บ้านในระดับหนึ่งก่อน
“เข้างานกันเถอะ ป่านนี้คุณแม่บ่นหาแย่แล้ว”
พอลงมาชั้นล่างแล้วเห็นผู้ช่วยรออยู่ จักรภัทรก็เอ่ยด้วยท่าทีเร่งรีบและรู้สึกผิด เพราะจะสามทุ่มแล้ว แต่ลูกคนโตเ้าของงานยังไม่ออกไปทักทายแขกเลย ทว่าผู้ช่วยกลับมีท่าทีไม่เป็ทุกข์เป็ร้อนนัก
“ไม่บ่นหรอกครับ เพราะผมบอกคุณท่านแล้ว ว่าคุณเกียร์ยังไม่ได้นอนเลย เสร็จจากลูกค้าก็รีบบินมา คุณท่านถึงไม่ให้ใครไปตามไงครับ”
“เหรอ ขอบคุณมาก”
จักรภัทรยิ้มน้อยๆ ให้ผู้ช่วยที่มักจะรู้งาน รู้กาลเทศะเสมอมา แล้วเดินนำไปหน้าบ้าน สวมรองเท้าในมือ ก่อนจะตรงไปยังสนามหญ้า มีโต๊ะตั้งเรียงรายอยู่ร้อยกว่า ผู้คนมาร่วมงานมากหน้าหลายตา แม่กับน้องสาวทั้งสอง ยืนรอรับแขกอยู่ซุ้มเข้างานเรียบร้อยแล้ว
“มาแล้วเหรอจ๊ะลูกชายแม่”
จารุณี ส่งเสริมสกุลไทย ในชุดราตรียาวสีขาวสะอาดตา มองลูกชายเดินมาพร้อมผู้ช่วยคู่ใจ ก็ส่งเสียงนุ่มกับยิ้มสว่างไสวมาหา บ่งบอกว่ามีความสุขกับวันพิเศษของตัวเอง
“สุขสันต์วันเกิดครับคุณแม่ ของขวัญจากลูกชายคนโตครับ”
จักรภัทรยื่นมือไปรับกล่องของขวัญจากเนติมาส่งให้แม่ ก่อนจะเข้าไปโอบกอดแม่ แล้วยอมให้แม่หอมแก้มซ้ายที ขวาที ท่ามกลางสายตาของผู้คนในงานต่างมองมาหา รวมทั้งน้องสาวทั้งสองของเขา ที่กำลังต้อนรับแขกแทนแม่อยู่ไม่ห่างด้วย
“ขอบใจจ้ะลูกชายแม่ คุณหญิงกับหลานๆ มาพอดี งั้นก็มาช่วยแม่ต้อนรับ กับถ่ายรูปกับคุณหญิงก่อนสิจ๊ะ แล้วค่อยเข้างาน”
เขายกมือไหว้คุณหญิงที่แม่หันไปมองด้วยท่าทีนอบน้อม แล้วรับไหว้หวานสาวสวยใสทั้งสอง ที่เดินตามคุณหญิงมา ก่อนจะทักทายกันด้วยท่าทีคุ้นเคยไม่น้อย เพราะเจอกันในงานสังคมต่างๆ บ่อยครั้ง
“สองสาวมาถ่ายรูปเร็วสิจ๊ะ”
คุณหญิงในชุดไหมสีขาวกวักมือเรียกหลานสาว ในชุดสีเดียวกันด้วยท่าทีกระตือรือร้น แถมยังผลักให้หลานยืนเบียดกับลูกชายคนโตของเ้าภาพอีก
และแม้ตั้งใจจะถ่ายรูปคู่กับคุณหญิงเท่านั้น แต่เอาเข้าจริงๆ จักรภัทรก็ต้องยืนให้แขกคนอื่นๆ ที่ต่างพาลูกสาวหรือไม่ก็หลานสาว มาร่วมงานอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง
“แม่ฝากเกียร์ช่วยดูแลหนูอ้อนด้วยนะจ๊ะ มาช่วยั้แ่เมื่อวานแล้ว ไม่รู้ตอนนี้อยู่ไหน วีกับซีเห็นน้องมั้ยจ๊ะ”
จารุณีหันไปหาลูกสาวทั้งสอง ขณะกำลังคุยกับเพื่อนๆ อยู่ไม่ห่างจากซุ้มทางเข้านัก
“เมื่อกี้บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำนะคะคุณแม่” จารุกร ส่งเสริมสกุลไทย ลูกสาวคนเล็กในวัยสามสิบเอ็ดหันมาบอกแม่ แล้วรีบหันไปคุยกับเพื่อนต่อ
“ออกมาแล้วนะซี เราเห็นเดินไปคุยกับเชฟอยู่ทางโน้น พี่เกียร์ลองเดินดูตรงแถวรถจัดอาหารสิคะ เผื่อจะอยู่แถวนั้น”
จารวี ส่งเสริมสกุลไทย น้องสาวคนกลางในวัยสามสิบสองบอกน้องสาวที่ห่างกันแค่ปีเดียว แล้วหันไปบอกพี่ชายคนโตของบ้านต่อ ก่อนจะเดินตรงไปกวักมือเรียกกลุ่มเพื่อน ที่เพิ่งพากันเดินมาถึง จักรภัทรไม่ได้คิดจะทำตามคำน้องแต่อย่างใด เพราะมีแเื่มากมายในงานให้ต้องเข้าไปทักทายอยู่แล้ว
“ไม่ต้องไปแล้วล่ะลูก โน่นๆ หนูอ้อนมากับคุณอ้วนแล้วล่ะ”
จารุณีชี้บอก ลูกชายเลยต้องหันไปยังทิศทางมือของแม่ ก็เห็นเ้าของรูปร่างผอมเพรียว สูงร้อยเจ็ดสิบในชุดราตรีลูกไม้สีขาวสั้นระดับเข่า รองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน ช่วยส่งให้หญิงสาวสวยสง่าได้อย่างดี ส่วนตัวเสื้อที่เป็แขนกุดนั้น ก็ดูเรียบร้อย เหมาะกับงานกลางแจ้งไม่น้อย และกำลังเดินมาคู่กับแม่มา
“สวัสดีครับคุณน้า”
จักรภัทรรีบยกมือไหว้ปราณี ตั้งตรงธรรม หรือหญิงที่แม่เขาจะเรียกว่าคุณอ้วนจนติดปาก แม้จะเป็เพื่อนกันมาไม่น้อยกว่าสี่สิบปีแล้วก็ตาม แต่ทั้งสองต่างก็ใช้สรรพนามเรียกกันว่า ‘คุณ’ แบบนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“สวัสดีค่ะคุณเกียร์ เป็ยังไงบ้าง ไปยุโรปคราวนี้ ได้ลูกค้ามากี่ร้อยคนคะ”
“ไม่ขนาดนั้นครับคุณน้า”
ปากก็ตอบคนที่เขาเรียกน้าไป ส่วนมือนั้นก็ยกรับไหว้ ปณิตา ตั้งตรงธรรม สาวสวยวัยยี่สิบเจ็ดปี ที่ยกมือไหว้เขาด้วยความนนอบน้อม แล้วยิ้มบางๆ ให้ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร เพราะผู้ใหญ่คุยอยู่เลยไม่อยากแทรก
“คุณอ้วนกับหนูอ้อนกินอะไรกันหรือยังคะ เห็นเดินช่วยนั่นนี่ตลอด กล้วยเกรงใจจังเลยค่ะ”
“คุณกล้วยไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เราสองแม่ลูกได้ช่วยงาน ท้องก็อิ่มแล้วล่ะค่ะ นี่อ้วนก็กำลังจะมาบอกว่าเชฟกลัวอาหารไม่พอ เพราะแขกมาเกินที่แจ้งไว้หลายโต๊ะ เลยจะให้ทางโรงแรมจัดอาหารมาสำรองไว้อีก คุณกล้วยจะว่ายังไงคะ”
“ตามสบายเลยค่ะคุณอ้วน ขอบคุณมากเลยที่เป็หูเป็ตาให้ มีอะไรหรือเห็นอะไรไม่พอ ก็จัดการตามแต่จะเห็นสมควรเลยค่ะ กล้วยน่ะอยู่รับแขกตรงนี้ ก็ไม่มีเวลาไปมองอะไรอีก อุ๊ยต๊าย! ท่านผู้หญิงมาแล้วค่ะ ขอตัวนะคะ ยัยวีกับยัยซีไปช่วยแม่ต้อนรับท่าเร็วๆ ลูก”
จักรภัทรมองแม่ที่แม้จะหกสิบแล้ว แต่ยังหุ่นผอมเพรียว กวักมือเรียกสองสาวให้ตามไป แล้วก็หันมายิ้มให้สองแม่ลูก ที่ต่างมองไปยังแขกซูเปอร์วีไอพีของแม่เป็ตาเดียวกัน
“งั้นน้ากับน้องอ้อนจะไปบอกเชฟก่อนนะคะ คุณเกียร์จะได้เข้างานสักทีค่ะ เห็นเมื่อกี้คุณจักรถามหาอยู่แน่ะค่ะ”
“ครับ เดี๋ยวผมอยู่รอไหว้ท่านผู้หญิงก่อนครับ ขอบคุณคุณน้ากับน้องอ้อนมากครับ ที่ช่วยดูแลงานให้คุณแม่ เลยต้องเหนื่อยกันถ้วนหน้าเลยนะครับ”
“อุ๊ย! ไม่เป็ไรหรอกค่ะ คนกันเอง ผลัดกันช่วย ผลัดกันเป็แขกอยู่แบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่คะ น้าชินแล้วค่ะ ไปกันจ้ะอ้อนป่านนี้เชฟคงรอคำตอบแล้วล่ะ”
“ค่ะคุณแม่”
เขายิ้มด้วยความขอบคุณจากใจจริง เพราะรู้ว่าทั้งสองมาช่วยแม่เขาตระเตรียมงานนี้ั้แ่ต้นแล้ว จากนั้นความสนใจในตัวสองแม่ลูกที่กำลังเดินจูงมือกันไปก็จบลง เมื่อถูกแม่กวักมือเรียกให้ไปต้อนรับแขกพิเศษอีกคน และแน่นอนว่า ท่านผู้หญิงก็พ่วงลูกสาวกับหลานสาวมาอีกสาม
“แหม! เหมือนงานประชันสาวๆ ยังไงยังงั้นเลยนะพี่เกียร์ ดูสิ! มองไปทางไหน มีแต่สาวๆ สวยๆ ทั้งนั้น คุณแม่นี่เข้าใจจัดจริงๆ แล้วพี่เกียร์เลือกได้หรือยังล่ะ ว่าจะเป็คนไหน”
จักรพันธุ์ ส่งเสริมสกุลไทย ลูกชายคนเล็กของบ้านในวัยสามสิบ เดินกระซิบอยู่ข้างกายพี่ชาย เมื่อถูกแม่เรียกให้มาไหว้แขกซูเปอร์วีไอพีด้วยเช่นกัน
“นายล่ะ! เหล่ใครไว้บ้าง”
พี่ย้อนด้วยใบหน้าเจือยิ้มน้อยๆ แม้จะรู้ว่าน้องแหย่เล่นก็ตามที เพราะเห็นพ้องตามคำน้องไม่น้อย ยิ่งปีนี้เขาสามสิบเก้าแล้ว ทั้งแม่ทั้งพ่อต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอ ว่าเขาจะตัดสินใจเลือกผู้หญิงคนไหนมาเป็คู่ครองสักที จะได้มีทายาทไว้สืบสกุลต่อไป
เขาเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เพราะกำลังคัดสรรและเลือกเฟ้นอย่างเข้มข้นอยู่เงียบๆ โดยไม่ให้ใครรู้ รวมทั้งบันทึกลับของสาวๆ ที่เขามีไว้ในแล็ปท็อปด้วย ทุกครั้งหลังเสร็จจากงานเลี้ยง งานสังสรรค์รื่นเริงต่างๆ หรือหลังกลับจากเดต เขาจะเปิดมันขึ้นมา แล้วเพิ่มหรือลดคะแนนหญิงสาวที่เขาหมายตาไว้ทีละคนๆ
จากตอนเริ่มมีหลายสิบคนเมื่อต้นปีก่อน ตอนนี้ลดลงเหลือหลักหน่วยแล้ว คนมีคะแนนนำโด่งในรายชื่อ ก็คือเ้าของเรือนร่างผอมบาง ที่กำลังเดินดูความเรียบร้อยในงาน ช่วยแม่กับน้องสาวของเขาอยู่นั่นเอง ครอบครัวตั้งตรงธรรม กับครอบครัวเขา รู้จักกันมาไม่ต่ำกว่าสี่สิบปีแล้ว
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”
2K
