วันนี้เป็อีกวันที่เหม่ยหลินมาที่ต้นกุ้ยเธอรับอาสาเก็บดอกกุ้ยฮวาสำหรับนำกลับไปใช้ทำเครื่องหอมและถุงหอม ซึ่งเป็หนึ่งในงานหัตถกรรมขึ้นชื่อของหมู่บ้านหนิงอันดังนั้นในแต่ละวันจะมีงานมากมายที่รับผิดชอบจนทำให้หญิงสาวเพลิดเพลินไม่รู้สึกเบื่อ
หลังจากได้ดอกกุ้ยฮวาสีสวยจนพูนตะกร้าหญิงสาววางมันไว้ที่พื้นก่อนที่จะย่อตัวลงนั่ง ร่างบางเอนกายไปด้านหลังเหยียดขาในท่าสบายๆศีรษะพิงกับโคนต้นไม้ สายตาเหม่อมองไปยังกิ่งก้านสาขาที่พลิ้วไหวตามแรงลม ดอกกุ้ยฮวาหลายดอกร่วงหล่นลงพื้นดินตามธรรมชาติดวงตากลมโตหรี่ลงเมื่อเงยหน้ามองแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างของพุ่มใบ
‘เมื่อไรจะพาฉันกลับบ้านสักทีนะ’ หญิงสาวรำพึงรำพันเชิงตัดพ้อ...ใครหรืออะไรก็ตามที่พาเธอมาอยู่ที่แห่งนี้ช่วยพาฉันกลับบ้านทีเถอะ!
“มาที่นี่อีกแล้วหรือเ้าคะ” เสียงใสเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังเดินไม่ถึงจุดหมายได้ยินเสียงก็รู้ว่าเป็จิ่นเอ๋อร์ที่ตามมาด้วยความเป็ห่วง ในมือของเด็กสาวถือขลุ่ยไม้ไผ่สีน้ำตาลอ่อนมาด้วย
“ข้าให้…พี่เหม่ยหลินเป่าขลุ่ยเป็หรือไม่”
เหม่ยหลินไม่ได้ตอบในทันทีว่าเป่าเป็หรือไม่ได้แต่ถามว่าจิ่นเอ๋อร์ได้มาจากไหน
“มีชาวบ้านเอามาแลกกับสมุนไพรที่ท่านพ่อหามาได้ระหว่างทางกลับบ้านเ้าค่ะ”
หญิงสาวรับขลุ่ยมาตรวจสอบดูขลุ่ยชิ้นนี้ดูสวยงามขนาดเหมาะมือดีนัก
คนตัวเล็กนั่งลงเคียงข้างอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไรอีกของฝากที่เค่อหยวนได้มาจากต่างถิ่นทำให้นึกถึงเหม่ยหลินจึงออกปากขอมอบขลุ่ยนี้ให้แก่เหม่ยหลินแทนตัวเองที่ยังไม่ถนัดใช้งานเครื่องดนตรีชนิดนี้ในใจหวังเพียงอยากให้พี่สาวต่างถิ่นผู้นี้คลายความเหงาที่ต้องจากบ้านเกิดของตนเอง
เหม่ยหลินยิ้มให้เป็การแสดงความขอบใจน้องสาวที่ดีกับเธอมาตลอดั้แ่มาอยู่ที่นี่ข้างกายของเธอมักจะมีจิ่นเออร์และจื่อหลงสองคนพี่น้องคอยวนเวียนสลับกันไปมาเสมอทำให้คลายความเหงาไปได้บ้าง
เสียงฝีเท้าเดินย่ำบนใบหญ้าสีเขียวชอุ่ม ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมไว้หนวดเคราบางๆมีห่อผ้าขนาดใหญ่สะพายหลัง เขากำลังมองหาที่นั่งพักใต้ร่มเงาไม้ แต่สายตาเหลือบไปเห็นว่ามีคนสองคนนั่งบนเนินดินฝั่งตรงกันข้ามกับจุดที่เขายืนอยู่เขาถอนหายใจเบาๆ ตัดใจมองหาสถานที่ใหม่ ด้วย้าอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบไร้ผู้คน
หันหลังเดินกลับออกมาจากจุดเดิมเพียงไม่กี่ก้าวเสียงแหลมใสดังก้องกังวานของขลุ่ยไม้ไผ่ลอยแว่วมาให้ได้ยิน ท่วงทำนองเพลงที่แปลกหูแต่กลับให้ความรู้สึกประหลาดปนเศร้านี้เป็เหตุผลให้เขาชะลอการเดินก่อนที่จะเอี้ยวตัวหันหลังกลับมองหาที่มาของเสียง
เขาเพ่งพินิจใบหน้าหญิงสาวผู้นั้นชัดๆนางอยู่ในท่วงท่าเป่าขลุ่ยที่สง่างามปากบางได้รูปเป่าลมเข้าออกให้ขลุ่ยดังขับขานในบทเพลงที่ไม่เคยมีใครได้ยินในยุคนี้..
‘หมู่บ้านหนิงอันอันห่างไกลมีสาวงามที่มีความสามารถด้านดนตรีเช่นนี้ด้วยหรือ’ แม้จะชะงักงันเพียงชั่วครู่ก็พลันนึกอะไรบางอย่างได้ รีบถอดห่อผ้าที่สะพายพาดบ่าลงมาวางที่พื้นหยิบอุปกรณ์หลายอย่างที่อยู่ภายในห่อผ้าออกมาตระเตรียมไว้อย่างเร่งรีบ
ในตำแหน่งที่มองเห็นทิวทัศน์อันสวยงามของดอกกุ้ยฮวาเบ่งบานอยู่เต็มพื้นที่ทั้งยังมีร่างระหงของสาวงามในชุดสีฟ้าครามเป่าขลุ่ยอยู่เบื้องล่างใต้ต้นกุ้ยเช่นนี้ช่างเป็ทัศนียภาพที่สวยงามจับจิตจับใจ แม้ใบหน้างดงามนั้นจะอยู่ไกลจากระยะสายตาเกินไปบ้างแต่หาได้เป็ปัญหาสำหรับผู้มากด้วยประสบการณ์เช่นเขา
เสียงขลุ่ยดังหวานแว่วส่งอารมณ์ให้ยอดอัจฉริยะนักวาดภาพแห่งราชสำนักแคว้นตงเยว่จรดปลายพู่กันบันดาลความงดงามตามจินตนาการให้บังเกิดบนผืนผ้าได้ไม่ยาก
“ไพเราะมาก...เพลงอะไรช่างไพเราะเสียจริง พี่เหม่ยหลินเก่งที่สุดเลยเ้าคะ”คำชมเชยพร้อมเสียงปรบมือจากสาวน้อยดังขึ้นหลังสิ้นเสียงขลุ่ย
จิ่นเอ๋อร์ไม่คิดเลยว่าขลุ่ยที่เธอถือมาให้เหม่ยหลินจะบังเกิดเสียงเป่าที่ชวนฟังได้มากถึงขนาดนี้
เหม่ยหลินยิ้มหวานให้ผู้รับฟังที่น่ารัก เธอคิดว่าการเป่าขลุ่ยของเธอไม่ได้วิเศษเลิศเลออะไรเลยใน่เวลาที่เธออายุเท่ากับจิ่นเออร์ ไม่ว่าเด็กคนใดก็สามารถเข้าคอร์สเรียนศิลปะการแสดงของจีนใน่วันหยุดได้ทั้งนั้นการเรียนการสอนแต่ละแขนงก็ไม่ใช่เื่ยากเย็นสำหรับคนในยุคโซเชียลมีเดียและหนึ่งในการแสดงที่เธอสนใจคือ ‘ขลุ่ยจีน’
“เพลงคลาสสิกที่ข้าเป่าเป็เพลงะเป็ที่นิยมก่อนข้าจะเกิดเสียอีกนะ” เหม่ยหลินบอกที่มาของทำนองเพลง
“เพลงคลาสสิก? เพลงะ? คืออะไรเ้าคะ”
“ก็หมายถึง...เพลงที่มีชื่อเสียงเป็ที่นิยมมายาวนาน ไม่ว่ายุคสมัยใดก็ฟังไพเราะอย่างไรเล่า”
“ไพเราะจริงๆ ข้าอยากฟังอีก” จิ่นเอ๋อร์ไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ก็แค่อยากให้เหม่ยหลินเป่าให้ฟังอีก
“วันนี้พอก่อน เราต้องกลับกันแล้ว เราออกมานานเกินไปแล้วเดี๋ยวทุกคนจะรอ”
เสียงขลุ่ยที่บรรเลงเพลงคลาสสิกตามที่เหม่ยหลินบอกจึงจบลงเพียงเท่านี้ทั้งสองบ่ายหน้าไปยังทิศทางที่จะกลับเข้าสู่หมู่บ้านจึงโดยไม่ทันสังเกตเห็นบุคคลที่นั่งอยู่พร้อมอุปกรณ์วาดภาพข้างกายหลังพุ่มไม้เขียวชอุ่มฝั่งตรงกันข้าม
ในขณะนั้นจิตรกรผู้เก่งกาจยังคงทอดเวลารังสรรค์ผลงานด้วยความประณีตบรรจง เขาไม่ลืมที่จะลงรายละเอียดของเสื้อผ้าที่สวมใส่เพื่อสร้างตัวตนของคนในภาพให้ดูสมจริง
จนกระทั่งรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าบ่งบอกถึงความพึงพอใจเหลือล้น...
รถม้าขนาดเล็กกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าบนถนนขรุขระอย่างไม่เร่งรีบราวกับว่าเป็การเดินทางท่องเที่ยวอย่างใจเย็นมากกว่าความ้าที่จะถึงจุดหมายให้ได้ตามเวลา
“นายท่าน...กลับเมืองหลวงครานี้คงได้พักผ่อนกันเสียทีนะขอรับ” สารถีผู้นั่งบนหลังม้าเอี้ยวตัวหันมาพูดกับผู้โดยสารภายในตู้ไม้สี่เหลี่ยมอย่างอารมณ์ดีฟังจากน้ำเสียงของบ่าวรับใช้ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังดีใจที่จะได้กลับบ้านหลังจากที่ต้องเดินทางออกนอกเมืองเป็แรมเดือน
มือของผู้เป็นายแหวกผ้าด้านหน้าออกมามองดูถนนหนทางโดยรอบเห็นว่าใกล้ถึงประตูเมืองในอีกไม่ช้า เขาพยักหน้ายิ้มอย่างพอใจก่อนจะพูดตอบ
“ที่เ้าพูดเช่นนี้ คงจะเบื่อหน่ายกับที่ต้องตามข้าออกไปนอกเมืองล่ะสิ”
“หามิได้ขอรับ ไม่ว่าท่านจะไปแห่งหนใด ข้ายินดีไปรับใช้นายท่านเสมอนะขอรับ” คำพูดอย่างรู้ทันของนายท่านทำให้ิ่เจ๋อบ่าวผู้ภักดีรีบพูดออกตัวกลัวผู้เป็นายจะเข้าใจผิดทุกครั้งที่ซุนถงฉีเ้านายของเขามีกำหนดที่ต้องเสาะหาสถานที่วาดภาพในดินแดนที่สวยงามทุกหนแห่งบ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่พลาดที่จะทำตามหน้าที่ของตนขอติดตามไปรับใช้
“เฮอะ ช่างเจรจานักนะเ้า” ซุนถงฉียิ้มเยาะในคำพูดของิ่เจ๋อเขาผละมือจากผ้าม่านหันไปเอนกายพิงเบาะนั่งตามเดิม ภายในรถม้าที่นั่งมาเต็มไปด้วยม้วนผ้าไหมและข้าวของอุปกรณ์สำคัญสำหรับการวาดภาพที่จิตรกรแห่งราชสำนักแคว้นตงเยว่เช่นเขามีไว้ไม่เคยห่างกาย
รถม้าวิ่งมาจนถึงประตูเมืองหลวงทหารผู้คุมประตูจำได้ว่านี่คือรถม้าของซุนถงฉีที่มักออกไปนอกเมืองอยู่บ่อยครั้ง ทำให้การตรวจตราผ่านไปพอเป็พิธี
ล้อรถเคลื่อนตัวตามจังหวะการวิ่งของม้าตรงอยู่บนถนนกลางเมืองหลวงที่มีผู้คนพลุ่กพล่านข้างหน้าคือทางแยกสองฝั่ง หากเลี้ยวซ้ายคือทางไปสู่บ้านของซุนถงฉีแต่เขาพลันนึกอะไรขึ้นได้จึงเปิดผ้าม่านโผล่หน้าออกมาบอกให้ิ่เจ๋อบังคับม้าให้เลี้ยวไปทางขวาเพื่อไปสู่สถานที่แห่งหนึ่งซุนถงฉี้าไปพบใครคนหนึ่งก่อน...
“หยุ๊ด....ถึงแล้วขอรับนายท่าน”รถม้าจอดหน้าประตูไม้ขนาดใหญ่
ซุนถงฉีก้าวลงจากรถม้าแล้วเดินไปตามขั้นบันไดเขาแจ้งตัวตนต่อนายทหารเฝ้าหน้าประตูใหญ่ให้เข้าไปรายงานต่อบุคคลที่อยู่ภายในว่ามีเขา้าขอเข้าพบ
แค่เพียงเวลาไม่นานผู้ที่ออกมาต้อนรับเบื้องต้นคือพ่อบ้านเฉินผู้ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของสถานที่แห่งนี้ทั้งสองต่างยกมือคารวะต่อกัน ก่อนที่พ่อบ้านเฉินจะผายมือเชิญซุนถงฉีเข้าไปได้
ภายในขอบเขตกำแพงหินล้อมรอบซุนถงฉีก้าวเดินอยู่หลังพ่อบ้านเฉินเข้าสู่ประตูชั้นใน มุ่งหน้าไปเรือนรับรองโดยผ่านโถงทางเดินทางทิศตะวันตกระหว่างทางเดินนั้นเขามองเห็นชายฉกรรจ์หลายนายเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อฝึกซ้อมอาวุธที่ลานกว้างพื้นหินหนึ่งในนั้นมีบุคคลที่เขา้าพบในวันนี้ด้วย
สิ่งแวดล้อมโดยรอบของจวนอันใหญ่โตโอ่อ่าแห่งนี้ถูกจัดวางอาวุธหลากหลายประเภทในตำแหน่งต่างๆราวกับว่าอาวุธเ่าั้คือสิ่งประดับตกแต่งอย่างหนึ่งที่ขาดไม่ได้
“เชิญท่านซุนนั่งรอสักครู่”พ่อบ้านเฉินเชิญให้ซุนถงฉีนั่งรอภายในเรือนรับรอง ก่อนที่จะออกไปแจ้งนายผู้เป็เ้าของสถานที่ให้รับทราบ
ในหมู่ของเหล่าทหารที่ฝึกอาวุธอยู่ณ ลานกว้าง ชายร่างสูงสองคนที่กำลังฝึกซ้อมการต่อสู้ด้วยกระบองไม้ท่อนยาวโดยมีทหารทั้งหลายล้อมรอบต่างส่งเสียงเชียร์สร้างความฮึกเหิมจนมีฝ่ายที่เพลี่ยงพล้ำพ่ายแพ้นอนลงไปกองกับพื้น ผู้พ่ายแพ้ลุกขึ้นได้ด้วยแรงฉุดดึงของผู้ชนะและใช้มือปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า
“พละกำลังของท่านฟื้นฟูขึ้นมากแล้วนะขอรับ”
“จริงรึ เ้าคงไม่ได้ออมมือหรอกนะ”
เสียงสนทนาระคนเสียงหอบเหนื่อยจากการฝึกของทั้งสองฝ่ายยังไม่ทันจบพ่อบ้านเฉินเดินเข้ามาประชิดตัว รายงานเื่แขกผู้มาเยือน
“ท่านแม่ทัพขอรับตอนนี้ข้าน้อยเชิญให้ท่านซุนเข้าไปรอท่านที่เรือนรับรองแล้วขอรับ”
ชายร่างสูงหันหน้ามาตามเสียงเรียกทหารหน้าประตูได้เข้ามารายงานก่อนหน้าแล้วก็จริง หากแต่เขายังอยู่ในระหว่างฝึกซ้อมไม่อยากหยุดกะทันหัน
“พวกเ้าฝึกซ้อมกันไปก่อน” แม่ทัพหนุ่มส่งกระบองยาวให้ทหารนำไปเก็บก่อนที่จะก้าวเดินออกมาจากลานกว้างเข้าสู่โถงทางเดิน
“คารวะท่านแม่ทัพหวางเห็นว่าท่านแม่ทัพแข็งแรงขึ้นมา ข้ารู้สึกดีใจอย่างยิ่ง”ซุนถงฉีผู้มีตำแหน่งต่ำต้อยกว่าแสดงการคารวะหวางชุนเทียนผู้เป็แม่ทัพแห่งแคว้นตงเยว่
“ทราบว่าท่านซุนเพิ่งกลับจากนอกเมืองยังไม่ทันกลับถึงที่พักก็ตรงมาหาข้าก่อน ยินดียิ่งนักที่ท่านอุตส่าห์นึกถึง” เขาตอบรับการคารวะพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็กันเอง
“หามิได้ขอรับ...ก่อนที่ข้าจะกลับเข้าเมืองข้าได้ไปหมู่บ้านหนิงอันตามคำแนะนำของท่านมันทำให้ข้าอยากพูดคุยกับท่านแม่ทัพ”
พอพูดถึง‘หมู่บ้านหนิงอัน’ทำให้เขาเลิกคิ้วมองเพราะไม่ได้ยินชื่อหมู่บ้านนี้มาสักพักแล้วพออยู่ๆมีใครสักคนพูดชื่อหมู่บ้านนี้ขึ้นมา ทำให้ภาพความทรงจำปรากฏขึ้น
“ท่านไปหมู่บ้านหนิงอันมาด้วยเช่นนั้นรึ?” เขาถามด้วยความสนใจ
“ใช่ หมู่บ้านหนิงอัน...ที่นั่นมีทัศนียภาพสวยงามมากตามคำบอกเล่าของท่านและข้าก็ได้นำภาพวาดมาให้ท่านชมเป็คนแรก” ช่างวาดภาพผู้ภูมิใจในผลงานของตนเองหยิบม้วนภาพยื่นให้แม่ทัพหวางชุนเทียนดู
ซุนถงฉีผู้แสดงความสามารถในการวาดภาพมาหลายครั้งหลายคราในยามที่ต้องวาดภาพทิวทัศน์โดยใช้จินตนาการส่วนตัวก็ย่อมทำได้แต่มันจะดีกว่านั้นหากได้ไปอยู่ในสถานที่จริงเพื่อสร้างสรรค์ผลงานที่แสดงความรู้สึกประทับใจได้มากยิ่งขึ้นครั้งนี้ก็เช่นกันเขาได้รับคำบอกกล่าวจากแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ให้หยุดพักดูสถานที่วาดรูป ณหมู่บ้านหนิงอัน ที่ซึ่งมีมวลบุปผางามหลากหลายชนิดอีกทั้งรอบพื้นที่ยังมีป่าต้นกุ้ยขึ้นเรียงรายสวยงามล้อมรอบหมู่บ้านราวกับกำแพงเมืองดอกไม้ก็ไม่ปาน
แม่ทัพหนุ่มคลี่ม้วนภาพในมือออกภาพที่ปรากฏต่อสายตาคมเข้มคือทิวทัศน์ของต้นกุ้ยตามที่เขาเคยััมาอย่างแน่นอน แล้วร่างหญิงสาวในท่วงท่าเป่าขลุ่ยที่นั่งเคียงข้างเด็กหญิงนั่นเล่า...
“ท่านแม่ทัพ...ท่านแม่ทัพหวาง...” ซุนถงฉีเรียกชายหนุ่มผู้ที่ขณะนี้สายตาเหม่อมองในภาพอย่างครุ่นคิดใกล้กันแค่นี้แต่ฝ่ายตรงข้ามนิ่งงันเหมือนไม่ได้ยิน
“ท่านแม่ทัพหวาง...”เสียงเรียกดังขึ้นอีกหนึ่งระดับหวังให้แม่ทัพหนุ่มตอบรับ
“เอ่อ...ท่านพูดว่าอย่างไรนะ”
“ข้าเพียงอยากถามท่านว่า รู้จักหญิงผู้อยู่ในภาพหรือไม่”ซุนถงฉีกล่าวถามเมื่อเห็นว่าแม่ทัพหนุ่มเคยพักรักษาอาการาเ็อยู่ที่หมู่บ้านนั้นระยะเวลาหนึ่งเป็ไปได้ว่าจะเคยรู้จักหญิงงามในภาพ
“รู้จักหรือไม่? หญิงสาวในภาพมีอยู่จริงเช่นนั้นรึ”
“ถูกต้องแล้ว หญิงสาวผู้นี้เป่าขลุ่ยด้วยทำนองแสนรื่นรมย์อีกทั้งใบหน้างดงามหมดจดเหนือหญิงชาวบ้านสามัญจนทำให้ช่างวาดภาพเช่นข้าไม่อาจปล่อยผ่านได้...ท่านรู้จักนางหรือไม่”
‘หมู่บ้านหนิงอันเป็เพียงหมู่บ้านเล็กๆหากมีหญิงสาวที่งดงามและมีความสามารถทางดนตรีขนาดที่ช่างวาดภาพเก่งกาจอย่างท่านซุนถงฉีเอ่ยปากชมเชยเช่นนี้เหตุใดตอนที่ข้าพำนักอยู่ที่นั่นจึงไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน!’
‘หรือว่า...หญิงนางนี้เพิ่งมาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้กันแน่!’
20K
