รวมเรื่องสั้นอีโรติก

เวลา 08:19 น. – หน้าลิฟต์สำนักงาน

ภัทรายืนกอดแฟ้มในมือแน่น

ใบหน้าเรียบ

ท่าทีเงียบ

ไม่สบตาใคร — และโดยเฉพาะ “เขา”

เธอเดินผ่านห้องเขาโดยไม่แม้แต่จะหยุด

ไม่ถาม

ไม่เคาะ

ไม่แม้แต่จะมองประตู

> “เธอกำลังตัดฉัน?”

ธันวาเงยหน้าจากจอ

เห็นแค่เงาหลังเธอไกลออกไป

ไม่มีคำอธิบาย

แต่ทุกก้าวของเธอคือ “คำท้าทายแบบเต็มรูปแบบ”

14:36 น. – ห้องทำงานส่วนตัว

เขาเปิดเอกสารเซ็นส่งกลับเธอ

แต่ขีดทับคำว่า “รับทราบ”

แล้วเขียนด้วยหมึกแดงว่า

> “เข้ามาคุยกัน เดี๋ยวนี้”

เธออ่าน

ขมวดคิ้ว

แต่ก็เดินเข้าห้องเขาในอีก 2 นาทีต่อมา

ไม่เคาะ

ไม่พูด

วางแฟ้ม

แล้วหันหลังจะเดินกลับทันที

“ภัทรา”

เสียงเขาเรียกเรียบๆ แต่แฝงแรงกดจนแผ่นหลังเธอตึง

เธอหยุด

แต่ไม่หันกลับ

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้

เดินเข้ามาหา

มือเขาคว้าข้อมือเธอจากด้านหลังในจังหวะเดียวแล้วดึงแรง

เขาไม่รอให้หันกลับ – เขาลากเธอล้มลงกับพื้นออฟฟิศทันที

พื้นไม้กระแทกหลังเธอ

ร่างเขาทาบลงทันทีโดยไม่ให้โต้แย้ง

เสียงแฟ้มหล่นลงกับพื้นดัง ตึง!

เขาไม่ถาม

ไม่เกริ่น

แค่ใช้ร่างกายสั่งว่า "ฉันไม่อนุญาตให้เธอหนี"

“ฉันไม่ได้เป็๞อะไรกับคุณ”

เธอพูด เสียงสั่น

“งั้นก็เป็๞ ‘ของเล่น’ ไปทั้งคืนก็พอ”

เขาตอบเสียงต่ำ ก่อนจะฝังใบหน้าลงบนซอกคอเธอ

ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดผิวจนเธอสะท้านอีกครั้งทั้งที่ยังใส่เสื้อเต็มชุด

มือเขาไล้ขึ้นใต้กระโปรงทันที

ไม่มีการถอด

เขาแค่ “เบียดเข้าไปทั้งชุด”

ใช้นิ้วกดเนื้อเปียกจากด้านในกางเกงในบาง ๆ

และสบถต่ำข้างหู

> “ปากเธอบอกไม่รัก แต่ตรงนี้พร้อมให้ฉันยัดเข้าไปตลอดเวลา”

เธอจะเถียง แต่เขากระชากกางเกงในลงมาแล้วกดนิ้วเข้าทันที

แรง

เร็ว

รัว

เสียงเฉอะแฉะปะทะนิ้วดังก้องในห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอ

เธอกำลังจะหนี – เขากำลังจะทำลายกำแพงเธอด้วยร่างกายอีกครั้ง

เขาจะไม่ยอมให้เธอเงียบ

ไม่ยอมให้เธอเดินหนี

ไม่ยอมให้เธอซ่อนตัวในชุดทำงานเรียบหรู

เพราะตอนนี้…เธอไม่ได้เป็๲เลขา

เธอเป็๞ “คนที่เขาโหยหา ทุกคืน ทุกท่า ทุกแรงกระแทก”

เขาไม่พูด

แต่มือเขาดึงกระโปรงเธอขึ้นรวดเดียว

ฝ่ามือหยาบจับสะโพกแน่น

ลมหายใจเขาร้อนจัด ฟาดผ่านลำคอเธอจนผิวขนลุกวูบ

เขาฝังหน้าเข้ากับซอกขาเธอทันที

ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีสายตา

มีแค่ลิ้นร้อนที่ลากผ่านเนื้อเปียกในจังหวะเดียว—ลึก หนัก ช้า แล้วตวัดเร็ว

เสียงลมหายใจเธอสะดุดเธอเงยหน้า

เสียงครางต่ำหลุดออกมาแบบไม่ทันตั้งใจ

> “อื๊อ…”

เขาตอบกลับด้วยการดูดแรงกว่าเดิม

ริมฝีปากบดแน่นที่จุดไว๼ั๬๶ั๼

ปลายนิ้วเขาสอดเข้ามาอีกทาง

ขยับช้า รัว บีบในทุกองศา

เสียงเฉอะแฉะกระแทกกับเนื้อในดังชัด

“แจะ แจะ แจะ…”

และเสียงหอบของเธอก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ

เขาลุกขึ้น

ปลายนิ้วยังอยู่ข้างในเธอ

เขาขยับออกช้า ๆ แล้วกระแทกกลับเข้าไปแรง

เสียงเนื้อเปียกกระแทกนิ้วดังลั่นในห้อง

ร่างเธอสั่น สะโพกเด้งตอบไม่รู้ตัว

เสียงครางเธอพร่า สั้น ต่ำ — แต่ทุกครั้งที่เขากระแทก มันหลุดออกอัตโนมัติ

> “อ๊า… ฮืม… อื๊อ…!”

เขาปลดกางเกงตัวเองลง

ดันเธอนอนราบ

ฝ่ามือบีบสะโพกเธอไว้

แล้ว กระแทกเข้ามาในจังหวะเดียว

เสียงเนื้อกระทบกัน “พั่บ!” ดังหนัก

เธอครางหลุดเสียงสูงขึ้นทันที

เสียงผิวกระแทกพื้นพรม

เสียงพรมสีกับสะโพก

เสียงหอบของทั้งคู่ดังพอจะกลบทุกอย่าง

เขาขยับเอว — ชน ลึก เร็ว

เสียงครางเธอขาดเป็๲๰่๥๹ๆ

แต่ทุกครั้งที่เขาขยับแรงขึ้น เธอก็ร้องแรงขึ้น

> “อ๊ะ… อื๊ออ… อ๊าาา…!”

เขายกขาเธอขึ้น

ดันเข้ามาลึกขึ้นอีก

เสียงครางเปลี่ยนจากเสียงสูง เป็๞สั่นพร่า

มือเธอจิกหลังเขา เสียงเล็บขูดเนื้อดังข้างหูเขา

แต่เขาไม่หยุด

ไม่ผ่อน

และจังหวะสุดท้ายก็แรงจัด—จนเธอครางออกมาเสียงสุดท้ายที่เธอไม่สามารถกลั้นได้อีก

> “อ๊า—! อือ…!”

เขาค้างไว้ในตัวเธอ

หอบหนัก

เสียงลมหายใจกระแทกหู

เธอหมดแรง

มือยังเกาะต้นแขนเขาแน่น

ขาอ่อน

เสียงในห้องคือเสียงหอบ เสียงเปียก เสียงครางแ๵่๭ปลาย

เขาถอนตัวออก

หยิบเสื้อขึ้น

และออกจากห้องโดยไม่พูดอะไร

ทิ้งไว้แต่เธอที่นอนอยู่บนพื้น

กับเสียงหายใจที่ยังไม่ทันสงบ และเสียงครางสุดท้ายที่ยังวนซ้ำอยู่ในหัว

21:17 น. – ภัทรากลับถึงห้อง

ไฟยังไม่ทันเปิด

เธอถอดรองเท้า

เดินไปล้างหน้าด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย

แต่น้ำเย็นไม่สามารถลบ “รอยมือ” เขาที่ฝังบนต้นขา

ไม่สามารถลบ “เสียงครางของตัวเอง” ที่ยังชัดในหัว

> “ไม่ใช่ความรัก”

เธอบอกตัวเองซ้ำๆ

“ก็แค่เซ็กส์”…

…แต่ทำไมพอเขาเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร เธอกลับรู้สึกเหมือนโดนทิ้งมากกว่าทุกครั้ง?

เธอเปิดมือถือ

ไม่มีข้อความ

ไม่มีสาย

ไม่มีแม้แต่การอ่านแชตที่เธอส่งไปครั้งก่อน

เธอวางมันลงแรงกว่าเดิม

แล้วฝังหน้ากับหมอนอย่างหัวเสีย

หัวใจเต้นแรงไม่ใช่เพราะเซ็กส์ครั้งนั้นแรงกว่าเดิม

แต่เพราะเธอเริ่มอยากรู้ว่า…เขารู้สึกอะไรหรือเปล่า

ฝั่งเขา – เวลาเดียวกัน

ธันวายืนอยู่หน้ากระจก

มองรอยเล็บที่หลังไหล่ตัวเอง

มองรอยกัดบนอก

มองคราบบางอย่างบนขอบเสื้อ

มองภาพที่เธอครางอยู่ใต้ตัวเขา แล้วกระตุกเสร็จในมือเขา

เขาไม่ได้คิดจะรักใคร

ไม่ได้วางใจให้ใครเข้ามา

แต่ตอนนี้…

เขากำลัง “นึกถึงเธอ” หลังจากเซ็กส์

ไม่ใช่เพราะอยากซ้ำ

แต่เพราะเธอ “ไม่พูดอะไรเลย” แล้วเดินออกจากห้องด้วยหน้าว่างเปล่า

> “เธอกำลังจะตัดฉันจริงๆ ใช่ไหม”

เขาคิดในหัว ขณะจ้องไปที่แชตเธอ

นิ้วแตะปุ่ม “พิมพ์ข้อความ”

แต่หยุดไว้ตรงนั้น

กลางความเงียบ คือ๱๫๳๹า๣ในใจที่ไม่มีใครยอมเริ่มก่อน

ภัทรานอนหันหลังให้แสงไฟ

ใจเต้นแรงทุกครั้งที่มือถือสั่น — แต่ไม่ใช่ชื่อเขา

เธอไม่ร้อง

ไม่พูด

แต่

“น้ำตาไหลช้า ๆ” บนหมอนโดยไม่ตั้งใจ

ธันวานั่งนิ่งมองเพดาน

ใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงภาพเธอครางต่ำแล้วหอบอยู่ใต้เขา

เขาไม่โทร

ไม่ส่งข้อความ

แต่กำหมัดแน่นกับหมอน

เพราะเขารู้ว่า “เขาจะไม่เอาใครเลยนอกจากเธอ”