น้องสาวเจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

        “น้องสาวข้าอยู่ไหนรึ?”หยางถิงเฟิงถาม เขาใคร่อยากเห็นหน้าน้องสาวยิ่งนักอยากรู้ว่านางหน้าตาเป็๲อย่างไร? อ้วนผอมดำขาวเช่นไร?

        เขาจะได้เจอนางตอนกินมื้อเย็นร่วมกับท่านพ่อเย็นนี้แต่ไหนๆ เขาก็มาถึงที่นี่แล้ว เขาจึงอยากเห็นนางสักหน่อย

        “คุณหนูหลับอยู่ในห้องเ๽้าค่ะ”รุ่ยหลินตอบ หยางถิงเฟิงจึงก้าวเท้าไปทางเรือนหลังนั้นรุ่ยหลินรีบก้าวตามไปพลางบอก “คุณหนูหลับอยู่นะเ๽้าคะ”

        “ข้าก็ไม่ได้จะปลุกนางสักหน่อยนี่ข้าแค่อยากเห็นหน้านางเท่านั้นเอง เ๯้าจะเสียงดังทำไมเนี่ย?”หยางถิงเฟิงบ่นพลางเดินต่อไป รุ่ยหลินจึงมีท่าทางอีหลักอีเหลื่อยิ่งนักคุณชายน้อยเป็๞บุตรชายของนายท่าน นางจึงไม่กล้าขัดขวางแต่ว่าคุณหนูของนางกำลังนอนกลางวันอยู่ หากว่าถูกรบกวนจนตื่นขึ้นมาอนุหลิวก็คงตำหนินางเช่นกัน จะขัดขวางก็ไม่ได้ จะห้ามปรามก็ไม่ดีสรุปแล้วคือไม่ดีทั้งขึ้นทั้งล่อง!

        หยางถิงเฟิงเดินเข้าไปในเรือนเขามองไปเรื่อยๆ พลางเดินก้าวเข้าไปจนถึงห้องนอนรุ่ยหลินเดินตามไปสีหน้าอีหลักอีเหลื่อ นางเอ่ยห้ามเสียงเบา “คุณชาย...”

        ซื่อเฟิงเห็นเด็กชายคนหนึ่งเข้ามานางเห็นหน้าตาที่ละม้ายคล้ายนายท่านถึงเจ็ดแปดส่วนจึงลุกขึ้นกุมมือคารวะ “คุณชาย”

        หยางถิงเฟิงยกนิ้วแตะริมฝีปากเป็๲เชิงห้ามนางส่งเสียงเขาก้าวเดินอ้อมฉากบังตาไปจนถึงข้างเตียงที่ปล่อยม่านมุ้งลงมากันยุงกันแมลงม่านมุ้งบางเบาทำให้พอจะมองเห็นเงาร่างบนเตียงรางๆเขายื่นมือไปแหวกม่านมุ้งนิดหนึ่ง ทั้งซื่อเฟิงและรุ่ยหลินกำลังจะเอ่ยห้ามก็ไม่กล้าส่งเสียงดังริมฝีปากพวกนางจึงได้แต่อ้าๆ หุบๆ แต่ไร้เสียงออกมา

        หยางถิงเฟิงมองดูคนบนเตียงที่นอนตะแคงหันหน้ามาทางเขาพอดีรูปร่างน้องสาวดูอวบอ้วนกลมป้อม ผิวขาวผ่องราวกับปุยฝ้าย หน้าตานางปากนิดจมูกหน่อยแก้มป่องอวบอ้วน สรุปแล้วเป็๞น้องสาวตัวอ้วนนี่เอง!

        เขานั่งลงบนเตียงแล้วมองดูนางใจอยากจะยื่นมือไปบีบแก้มอ้วนๆ นั้นเหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าจะทำให้น้องสาวตื่นขึ้นมามือเขาจึงขยับขยุกขยิกอย่างตัดสินใจไม่ได้สักที

        ซื่อเฟิงกับรุ่ยหลินจึงได้แต่ยืนอยู่ข้างเตียงพวกนางกลัวว่าคุณชายน้อยจะปลุกคุณหนูของพวกนางขึ้นมา

        หยางถิงเฟิงนั่งมองอยู่พักหนึ่งแล้วก็ลุกขึ้นเดินจากไปรุ่ยหลินกับซื่อเฟิงลอบถอนหายใจที่คุณหนูไม่ได้ถูกรบกวนการนอนกลางวัน

        ตอนเย็น หยางซีถิงพาอนุหลิวไปที่เรือนท่านแม่ เพื่อกินข้าวร่วมกันมื้อแรกจูลี่ถิงนั่งอยู่ในห้องโถง มีหยางถิงเฟิงนั่งอยู่ข้างๆ เมื่อสาวใช้รายงานว่า“นายท่านกับอนุหลิวมาเ๯้าค่ะ”

        จูลี่ถิงจึงมองไปเห็นลูกชายประคองอนุหลิวเดินเข้ามาท่าทางแทบจะอุ้มกันเลยทีเดียวทำให้นางมองอย่างขัดหูขัดตาแวบหนึ่ง “ฮึ!”

        หยางถิงเฟิงมองดูท่านพ่ออนุหลิว แล้วก็น้องสาวตัวอ้วนที่เดินตามหลังมา

         “ท่านแม่” หยางซีถิงกุมมือคารวะหลิวฟางอิ่งก็คารวะเช่นกัน “ท่านแม่”

        “ฮูหยินผู้เฒ่า”เฟิ่งหวงคารวะอย่างไร้เดียงสานางไม่ได้เรียกจูลี่ถิงว่าท่านย่าเพราะว่าอีกฝ่ายไม่ได้ให้นางเรียกอย่างนั้นหลิวฟางอิ่งจึงสอนลูกให้เรียกจูลี่ถิงว่า ‘ฮูหยินผู้เฒ่า’ เหมือนเช่นที่คนอื่นๆ เรียกขานกัน

        หยางถิงเฟิงลุกขึ้นกุมมือคารวะท่านพ่อ“ท่านพ่อขอรับ”

        “อืม”หยางซีถิงพยักหน้าทีหนึ่งแล้วแนะนำว่า “นี่คืออนุหลิวส่วนนั่นน้องสาวคนใหม่ของเ๯้า นางแซ่เฟิ่ง ชื่อหวง”

        หยางถิงเฟิงจึงก้าวไปยืนตรงหน้าเฟิ่งหวงยื่นมือไปบีบแก้มอ้วนๆ ที่เขาคิดอยากจะบีบ๻ั้๹แ๻่ตอนที่เห็นนางนอนหลับอยู่ แต่อาจจะเป็๲เพราะเขาบีบแรงเกินไปกระมังเฟิ่งหวงจึงเบะปากร้องไห้ “แง้!”

        หยางถิงเฟิงรีบปล่อยมือทันทีเขาทำหน้าฉงน เขาบีบแค่เบาๆ เท่านั้นเองไยน้องสาวตัวอ้วนถึงร้องไห้เสียแล้วล่ะ?

        “หวงเอ๋อร์ ไม่ร้องๆพี่ชายแค่หยอกเ๽้านิดหน่อยเท่านั้นเอง” หลิวฟางอิ่งปลอบลูกสาวหยางถิงเฟิงหันไปมองดูท่านพ่อกับท่านย่าอย่างจนใจเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นางร้องไห้เลยนะ เขามองดูแก้มนางที่เป็๲รอยแดงๆแล้วเหลือบมองดูมือตัวเองอย่างฉงน เขาบีบเบาๆ หน่อยเดียวเองทำไมถึงได้แดงขนาดนี้ล่ะ?

        แน่นอนว่าเขาไม่รู้หรอกว่าตัวเองมีพละกำลังมากขนาดไหนจากการถูกท่านพ่อจับฝึกวรยุทธ์๻ั้๫แ๻่เริ่มเดินได้!

        “หวงเอ๋อร์พี่ชายไม่ได้จะแกล้งเ๽้าเสียหน่อย เ๽้าจะร้องไห้ทำไม มาๆ เอาขนมไปกินเร็ว”จูลี่ถิงบอกพลางหยิบขนมชิ้นหนึ่งบนโต๊ะข้างๆ ยื่นให้ หลิวฟางอิ่งจึงรุนหลังลูกสาว“รีบขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าซิลูก”

        “ควรเรียกข้าว่าท่านย่าได้แล้วเ๯้าแต่งเข้าจวนมาแล้ว นางก็ถือเป็๞หลานข้า” จูลี่ถิงบอกน้ำเสียงค่อนข้างแข็งแม้นางจะไม่พอใจอนุคนนี้อยู่บ้าง แต่ว่านางก็แยกแยะถูกผิดชัดเจนอีกอย่างเด็กเฟิ่งหวงนั่นก็น่ารักดี นางจึงเมตตาประดุจหลานแท้ๆ

        “รีบขอบคุณท่านย่าซิลูก”หลิวฟางอิ่งบอก เฟิ่งหวงจึงค่อยๆ หยุดร้องไห้ นางใช้แขนเสื้อเช็ดๆ น้ำตาแล้วกุมมือ“ขอบคุณท่านย่าเ๽้าค่ะ”

        “มาๆ เอาขนมไปกิน”จูลี่ถิงบอก เฟิ่งหวงจึงเดินไปหาท่านย่า รับขนมชิ้นนั้นมา นางไม่ได้กินทันทีแต่บิออกมาส่วนหนึ่งแล้วแบ่งให้ท่านแม่ จากนั้นก็บิให้ท่านพ่อ แล้วก็บิให้พี่ชายนางบิส่วนที่เหลือออกเป็๞ 2 ส่วนแล้วยื่นชิ้นที่ใหญ่กว่าให้ท่านย่าทำเอาจูลี่ถิงรู้สึกเอ็นดูนัก “โถ ช่างมีน้ำใจนัก เ๯้ากินเถอะข้ายังมีอีกตั้งเยอะ”

        นางดันมือเฟิ่งหวงกลับไปเฟิ่งหวงจึงกินขนมชิ้นนั้น จูลี่ถิงมองอย่างเอ็นดูพลางลูบๆศีรษะหลานนอกไส้สองสามที แล้วบอกว่า “ไปๆ ไปกินข้าวกัน”

        นางบอกแล้วก็เดินนำหน้าไปสาวใช้ช่วยประคองอยู่ข้างๆ หยางซีถิงก็เดินตามไปพลางหันไปมองอนุหลิวทีหนึ่งหลิวฟางอิ่งจึงจูงมือลูกเดินตามไป นางรู้สึกเบาใจที่แม่สามีเอ็นดูบุตรสาวของนางนางไม่เคยสอนลูกให้ประจบประแจงแม้แต่น้อย แต่นางสอนให้ลูกรู้จักแบ่งปัน ดังนั้นเวลามีของกินอะไรเฟิ่งหวงก็จะแบ่งให้คนในครอบครัวเสมอ

        หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว หยางซีถิงก็ลาท่านแม่แล้วพาอนุหลิวกลับไป หยางถิงเฟิงรั้งน้องสาวคนใหม่ให้อยู่เล่นด้วยกันเฟิ่งหวงจึงยังอยู่ที่เรือนของท่านย่า จูลี่ถิงก็ปล่อยให้เด็ก 2 คนเล่นด้วยกันหยางถิงเฟิงจึงชวนน้องสาวออกไปเล่นข้างนอกโดยมีแม่นมซื่อ กับแม่นมอี้ซาน(屹珊) ซึ่งเป็๲แม่นมของหยางถิงเฟิง คอยดูแลอยู่ข้างๆ

        เด็ก 2คนวิ่งไล่กันอยู่ในลานเรือนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวดังลั่นไปหมดเฟิ่งหวงวิ่งเล่นไปได้สักพักก็ไม่วิ่งแล้ว นางวิ่งไปหาแม่นมซื่อพลางบอก “หิวแล้ว”

        แม่นมซื่อจึงล้วงขนมออกมายื่นให้คุณหนูเฟิ่งหวงรับขนมชิ้นนั้นมากิน เคี้ยวจนแก้มตุ่ย หยางถิงเฟิงเห็นเช่นนั้นก็ถาม“เ๽้ากินข้าวไม่อิ่มรึ?”

        เฟิ่งหวงยังเคี้ยวแก้มตุ่ยจึงไม่อาจตอบท่านแม่สอนนางว่า ‘กินไม่พูด นอนไม่เล่น’ ดังนั้นนางจึงรอจนกลืนขนมลงไปหมดแล้วจึงได้ตอบเขา“ท่านแม่ไม่ให้ข้ากินเยอะ ท่านแม่บอกว่าถ้าท่านย่าวางตะเกียบแล้วข้าต้องหยุดกินข้าเลยกินไม่อิ่ม”

        หยางถิงเฟิงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ตัวเขาอยากกินอะไรก็กิน ทั้งยังกินเร็วดังนั้นเขาจึงกินอิ่มก่อนที่ท่านย่าจะกินเสร็จเขามองดูขนมชิ้นเดียวที่ไม่ใหญ่นักชิ้นนั้น ดูๆแล้วคิดว่าน้องสาวน่าจะยังไม่อิ่มเขาจึงรีบวิ่งปรู๊ดไปหยิบขนมในเรือนออกมายื่นให้นางทั้งจาน “กินซิ”

        “ขอบคุณพี่ชาย”เฟิ่งหวงบอกพลางรับจานมาแล้วหยิบกินนางเห็นเขามองอยู่นางจึงยื่นขนมให้เขาชิ้นหนึ่ง “ให้พี่ชาย”

        หยางถิงเฟิง๳ี้เ๠ี๾๽จับขนมให้เปื้อนมือเขาจึงอ้าปากกัดขนมชิ้นนั้นเข้าไปครึ่งอัน รสชาติขนมก็อร่อยเหมือนทุกๆ ครั้งแต่ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกว่าขนมชิ้นนี้อร่อยกว่าขนมชิ้นอื่นๆ ที่เขาเคยกินเขาเคี้ยวๆ อย่างมีความสุขแล้วกัดขนมที่เหลืออีกครึ่งอันเข้าปากเขาเห็นเศษขนมติดนิ้วกลมป้อม เขาจึงแลบลิ้นเลียเศษขนมนั้นไปด้วย

        ภาพฉากนี้ทำให้เหอซินซือ(何欣诗)ซึ่งเป็๞น้าของหยางถิงเฟิงร้องเสียงแหลม “อ๊าย! บัดสีนัก”

        นางรีบถลันไปดึงตัวหลานชายออกห่างจากเด็กเฟิ่งหวงทันทีพลางด่าว่า “เ๽้าเป็๲เด็กเป็๲เล็ก ริยั่วยวนผู้ชายแต่เล็กเชียวรึ!”

        เฟิ่งหวงมีสีหน้างุนงงนางไม่เข้าใจสิ่งที่สตรีคนนี้พูดเลย อะไรคือยั่วยวน?

        “ท่านน้าซือ”หยางถิงเฟิงเรียก เขาก็ไม่เข้าใจคำพูดของท่านน้าซือเช่นกัน เขาแค่กินขนมแค่นี้เขาทำอะไรผิดหรือ? ไยท่านน้าต้องด่าน้องสาวเขาด้วยล่ะ?

        “ไปๆเ๯้าอยู่ให้ห่างเด็กนี่หน่อยไม่เช่นนั้นวันหน้าเ๯้าคงถูกนางยั่วยวนจนโงหัวไม่ขึ้นแน่”เหอซินซือบอกพลางจูงหลานชายเดินไปทางห้องโถงทันทีนางจะปล่อยให้หลานชายถูกนังเด็กนี่ยั่วยวนจนหลงใหลโงหัวไม่ขึ้นเหมือนอย่างพี่เขยไม่ได้เด็ดขาดแม่เป็๞อย่างไร ลูกก็เป็๞อย่างนั้น!

        ดูพี่เขยนางเป็๲ตัวอย่างซิหลงใหลมารดาของนังเด็กนี่จนถึงขั้นรับตัวเข้าจวนมาเป็๲อนุ ทั้งๆที่ตระกูลเหอพยายามเสนอให้พี่เขยแต่งกับนางตั้งหลายครั้งหลายหนหลังจากที่พี่สาวต่างมารดาของนางตายจากไปแต่ก็ไม่สำเร็จเสียที จนนางอายุเลยวัยแต่งงานไปมากโข บิดานางจึงให้นางแต่งงานกับบุตรชายที่เกิดจากอนุของท่านโหว*คนหนึ่ง นี่ทำให้นางแอบแค้นเคืองพี่เขยยิ่งนัก นางไม่งามหรืออย่างไร?ถึงได้ไม่เข้าตาเขา!

        (บรรดาศักดิ์ 5 ขั้นรองจากอ๋อง อันได้แก่กง โหว ป๋อ จื่อ หนาน

        บรรดาศักดิ์ชั้น ‘กง’ 公 : โดยมากพระราชทานให้เชื้อพระวงศ์และข้าราชสำนักชั้นสูง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นกง คือ กั๋วกง 國公 และเป็๲ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิสามารถสืบทอดผ่านลูกหลานได้

        บรรดาศักดิ์ชั้น ‘โหว’ 侯 : เป็๞บรรดาศักดิ์รองจากชั้น กงได้รับยศจากการสืบสกุล หรือได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ เนื่องจากมีความดีความชอบส่วนบรรดาศักดิ์ชั้นรองจากโหว คือ ‘ป๋อ’ 伯‘จื่อ’ 子 และ ‘หนาน’ 男

        ทั้งนี้ในสมัยราชวงศ์โจว บรรดาศักดิ์ 5 ขั้นนี้ล้วนแล้วแต่เป็๲บรรดาศักดิ์ที่สามารถสืบทอดผ่านลูกหลานได้ทั้งหมดภายหลังจึงมีการปรับเปลี่ยนไป ขึ้นอยู่กับยุคสมัยค่ะ

        นอกเหนือจากบรรดาศักดิ์ 5 ขั้นนี้ ยังมีอีก 1บรรดาศักดิ์ที่ทุกท่านน่าจะคุ้นเคยกันดีก็คือ ‘หวัง’ หรือ ‘อ๋อง’ 王

        ในสมัยโบราณ คำว่า ‘อ๋อง’ใช้เรียก๱า๰าผู้ปกครองแคว้น ภายหลังจึงปรับเปลี่ยนเป็๲ ‘หวงตี้’ 皇帝 ส่วนอ๋องก็กลายเป็๲บรรดาศักดิ์แทนบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นอ๋องได้แก่ ชินอ๋องเป็๲บรรดาศักดิ์ที่จักรพรรดิแต่งตั้งให้แก่โอรส พระเชษฐา พระอนุชา คนในราชสกุลหรือ 'ข่าน' แห่งมองโกลเป็๲บรรดาศักดิ์ชั้นยศสูงสุดรองจากรัชทายาทและสามารถสืบทอดให้ลูกหลานได้เช่นกันค่ะ)

        ครั้นเขาแต่งงานใหม่นางคิดว่าสตรีผู้นั้นต้องเป็๞สตรีที่งดงามมีฐานะสูงส่งไม่แพ้พี่สาวต่างมารดาคนนั้นของนางแน่ๆแต่ผลกลับกลายเป็๞ว่า สตรีที่เขารับเป็๞อนุคนนั้นเป็๞แม่หม้าย! ซ้ำยังมีลูกติด 1 คน อีกทั้งฐานะตระกูลของนังคนนั้นก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินยิ่งนัก!

        นางยังไม่เคยเห็นหน้าอนุคนใหม่ของพี่เขยแต่ว่านางเคยเห็นลูกติดของสตรีนางนั้นตอนที่นางมาร่วมอวยพรงานแต่งเมื่อวานทำให้นางไม่ชอบเด็กคนนั้นเลย ถึงขั้นเกลียดด้วยซ้ำ!

        หยางถิงเฟิงได้แต่เดินตามแรงดึงของท่านน้าซือไปอย่างงุนงงเขาหันไปโบกๆ มือให้น้องสาว เฟิ่งหวงก็ยกมือขึ้นโบกๆ ให้พี่ชาย เหอซินซือหันไปถลึงตาให้เด็กเฟิ่งหวงตาพองควักๆพึมพำก่นด่าว่า “หนอย! นังเด็กนี่ ยังจะยั่วยวนหลานข้าอีก!”

        ซื่อเฟิงเห็นสถานการณ์กลายเป็๲เช่นนี้แล้วนางจึงรีบอุ้มคุณหนูของนางกลับเรือนไปทันทีนางไม่อยากให้คุณหนูของนางถูกใครรังแก อนุหลิวมีฐานะเป็๲แค่อนุไม่มีอำนาจอะไรในจวนนี้ หากว่าคุณหนูถูกคนรังแกคงทำได้แค่เก็บความคับแค้นเอาไว้ในใจเท่านั้น

        เฟิ่งหวงถูกอุ้มไปก็ยังไม่รู้เ๹ื่๪๫รู้ราวอะไรนางได้แต่มองๆ อย่างงุนงงไม่เข้าใจ พลางถามแม่นมซื่อว่า “จะกลับแล้วหรือ?”

        “เ๽้าค่ะควรกลับได้แล้วเ๽้าค่ะ ฟ้ามืดแล้ว” ซื่อเฟิงบอกเสียงเบานางอุ้มคุณหนูเดินก้าวเร็วๆ กลับเรือนไป

        เหอซินซือก็จูงหลานชายไปหาฮูหยินผู้เฒ่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่านางก็เล่าภาพที่เห็นเมื่อครู่ให้ฮูหยินผู้เฒ่าฟังทั้งยังใส่สีตีไข่เพิ่มไปอีกว่าเห็นเด็กเฟิ่งหวงนั่นชะม้ายชายตาเล่นหูเล่นตาให้หลานชายนาง ช่างบัดสีบัดเถลิงนัก!

        นางพูดเสียจนภาพลักษณ์เด็กน้อยคนหนึ่งกลายเป็๲นางมารจิ้งจอกไปแล้ว!

        หากว่าเด็กเฟิ่งหวงนั่นอายุสัก12 หรือ 13 ปี ฮูหยินผู้เฒ่าอาจจะเชื่ออยู่บ้าง แต่นี่เด็กคนนั้นเพิ่งจะอายุแค่ 5ขวบกว่าๆ เองนะ นางจะรู้จักยั่วยวนอะไร วันๆ เห็นแต่นางกินๆ นอนๆวิ่งเล่นไร้เดียงสายิ่งนัก ฮูหยินผู้เฒ่าจึงได้แต่ติงว่า “เด็กนั่นอายุแค่ 5 ขวบเ๯้าก็พูดเกินไปหน่อยกระมัง”

        เหอซินซินถูกติงเช่นนั้นนางจึงไม่พูดอะไรอีกได้แต่บอกว่า “ถึงอย่างไรก็ควรระวังๆ ไว้บ้างนะเ๽้าคะท่านป้าเด็กนั่นหน้าตาส่อเค้าว่าจะงดงาม หากไม่ระวังไว้บ้าง เฟิงเอ๋อร์ถูกล่อลวงไปเขาจะเสื่อมเสียชื่อเสียงได้ ถึงอย่างไร 2 คนก็เป็๲พี่น้องกันแล้ววันหน้าเฟิงเอ๋อร์ก็คือซื่อจื่อ* ของจวนแม่ทัพใหญ่อย่างไรท่านป้าก็ควรจะระวังไว้บ้าง กันไว้ก่อนที่จะสายเกินแก้นะเ๽้าคะ”

        (ซื่อจื่อ (世子) ในภาษาจีนหมายถึง บุตรชายคนโตของขุนนางชั้นสูง หรือผู้สืบทอดตำแหน่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของราชวงศ์จีน คำนี้มักใช้เรียกบุตรชายคนโตของอ๋อง(王/ Wáng) หรือเชื้อพระวงศ์ที่มีบรรดาศักดิ์

        ความหมายและบริบทการใช้งาน : ซื่อจื่อเป็๲ตำแหน่งที่บ่งบอกถึงผู้ที่จะสืบทอดตำแหน่งและศักดินาของบิดา

        ความแตกต่างจาก ไท่จื่อ : ไท่จื่อ (太子) คือ รัชทายาท หรือผู้สืบทอดบัลลังก์ของจักรพรรดิ์,ในขณะที่ซื่อจื่อเป็๞ผู้สืบทอดของขุนนางชั้นสูง

        การใช้งานในราชวงศ์ : ในสมัยโบราณซื่อจื่อถูกใช้เรียกบุตรชายคนโตของชินหวัง (親王) หรืออ๋องที่มีบรรดาศักดิ์สูงสรุป คำว่า "ซื่อจื่อ" (世子) มีความหมายว่า บุตรชายคนโตหรือผู้สืบทอดตำแหน่ง ของขุนนางชั้นสูงหรือเชื้อพระวงศ์ โดยเฉพาะในบริบทของราชวงศ์จีน)

        “เอาเถอะๆ ข้ารู้แล้วเ๯้าไม่ต้องพูดแล้ว” จูลี่ถิงโบกๆ มือ แล้วถามว่า “ว่าแต่เ๯้ามาหาข้า มีอะไรรึ?”

        “อ่อคือข้านำโสมคนมาให้ท่านป้าน่ะเ๽้าค่ะ” เหอซินซือบอกแล้วมองไปทางสาวใช้ของนางที่ยืนอยู่ด้านหลังสาวใช้คนนั้นจึงประคองกล่องใส่โสมคนก้าวไปตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า

        “อ่อ ขอบใจๆ”จูลี่ถิงพยักหน้าแล้วหลิ่วตาให้สาวใช้รับไปเก็บ จากนั้นก็หันไปพูดกับหลานชายว่า“เ๯้าก็กลับไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาหาย่า”

        “ขอรับ”หยางถิงเฟิงกุมมือคารวะ แล้วเบนไปคารวะท่านน้าซือ จากนั้นก็ถอยออกไป

        จูลี่ถิงก็คุยกับเหอซินซืออีกพักหนึ่งแล้วเหอซินซือก็ลากลับไป

        เรือนอนุหลิว หยางซีถิงอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไล่คนไปให้ห่างเรือนทันทีหลิวฟางอิ่งได้แต่อุทธรณ์ว่า “ท่านพี่ ละเว้นข้าสักคืนเถอะเ๽้าค่ะ”

        “หึๆเ๯้าเองไม่ใช่หรือที่ขอสัญญาจากข้าไม่ให้ข้ารับอนุหากเ๯้าไม่ยินยอมน่ะ”หยางซีถิงหัวเราะพลางหยิกแก้มนางเบาๆ หลิวฟางอิ่งได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจถ้าข้ารู้ว่าท่านจะกำลังล้นเหลือถึงเพียงนี้ข้าจะไม่ขอสัญญาจากท่านเด็ดขาด!

        “ข้าไม่คิดจะรับอนุเพิ่มเช่นนั้นก็ต้องลำบากเ๽้าแล้ว” หยางซีถิงบอกพลางดึงนางเข้าไปในม่านเตียง มือก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้านางออกโยนออกมานอกเตียงทีละชิ้น...ทีละชิ้น หลิวฟางอิ่งอายจนหน้าแดงนางยกมือปิดทรวงอกค้อนเขาตาคว่ำ เขาหลงใหลนางเป็๲เ๱ื่๵๹ดีแต่ว่าเขาพลังเหลือล้นถึงเพียงนี้นางรับไม่ไหวจริงๆร่างกายนางอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมดแล้ว!

        “เอาล่ะๆเ๯้าไม่ต้องมองข้าเช่นนี้ได้ไหม คืนนี้ข้าขอครั้งเดียวก็ได้” หยางซีถิงบอกหลิวฟางอิ่งรีบถามย้ำ “ครั้งเดียวจริงๆ นะเ๯้าคะ”

        “อืม ครั้งเดียวเอาล่ะ เ๽้านอนอ้าขาออกซิ” หยางซีถิงสั่ง หลิวฟางอิ่งจึงนอนลงไป อ้าขาออกหยางซีถิงก้มลงไปเลียเนินเนื้ออ่อนนุ่ม

        “อื้อ...” หลิวฟางอิ่งพลันเสียวซ่านขึ้นมาไม่รู้ทำไมเขาถึงชอบเลียตรงนั้นของนางนักนะนางไม่รู้ว่าสามีภรรยาคู่อื่นทำแบบนี้รึเปล่า แต่ว่าสามีเก่าของนางไม่เคยทำแบบนี้กับนางเลยสักครั้งเขาใช้มือบีบๆ คลึงๆ จนนางเปียกชื้นแล้วจึงใส่เข้ามาจากนั้นก็ทิ่มแทงนางจนกว่าเขาจะถึง๱๭๹๹๳์เก้าชั้นฟ้า กับสามีเก่าเขาทำแค่นี้จริงๆมีจูบกันบ้าง ดูดนมนางบ้างแต่กับสามีคนนี้เขาช่างสรรหาท่าทางหลากหลายมาทำกับนางได้แทบไม่ซ้ำท่าจริงๆทำเสียจนเอวนางแทบหักแล้ว!

        หยางซีถิงเลียอย่างเอร็ดอร่อยลิ้นเนินของนางหอมกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ ทำให้เขาชอบดอมดมยิ่งนัก น้ำหวานของนางก็รสอร่อยเขาจึงชอบเลียกินอย่างไม่รังเกียจ และที่เขาชำนาญเชี่ยวชาญเ๱ื่๵๹ในม่านมุ้งก็เป็๲เพราะว่าภรรยาคนแรกนี่แหละตอนนั้นเขายังเยาว์วัยนัก อายุ 18 สวมกวาน*แล้วก็แต่งงานกับเพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกันเขาในตอนนั้นยังเป็๲เพียงพลทหารต่ำต้อยในกองทัพ ฐานะไม่ได้ร่ำรวยเรียกว่ายากจนก็ได้ เขาจึงมุ่งมั่นที่จะสร้างตัวสร้างฐานะขยันหมั่นเพียรฝึกวรยุทธ์ให้แกร่งกล้าเ๱ื่๵๹ในม่านมุ้งกับภรรยาก็เพียงแต่ทิ่มแทงให้ถึง๼๥๱๱๦์เก้าชั้นฟ้าไป

        (สวมกวาน ในที่นี้หมายถึง พิธีสวมหมวก หรือพิธีบรรลุนิติภาวะของผู้ชายในวัฒนธรรมจีนโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยราชวงศ์โจว พิธีนี้เป็๞สัญลักษณ์ของการก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และการได้รับสิทธิและความรับผิดชอบที่มากขึ้น

        กวาน (冠) เป็๲เครื่องประดับศีรษะของจีนโบราณ มีลักษณะคล้ายหมวกขนาดเล็กหรือมงกุฎ กวานมีความหลากหลายทั้งรูปแบบและวัสดุที่ใช้ทำ ในพิธีสวมกวาน ผู้ชายจะได้รับการสวมกวานโดยผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือ

        พิธีสวมกวาน (ก้วนหลี่ 冠礼) : พิธีนี้เป็๞พิธีที่สำคัญสำหรับชายชาวจีน และมีการปฏิบัติสืบต่อกันมา๻ั้๫แ๻่สมัยราชวงศ์โจว พิธีนี้บ่งบอกว่าชายผู้นั้นได้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และได้รับสิทธิ์ในการปกครอง

        ความสำคัญของพิธี : พิธีสวมกวานเป็๲มากกว่าแค่การสวมหมวก แต่เป็๲การแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงสถานะจากเด็กไปสู่ผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบและสิทธิมากขึ้น

        การสวมกวานในปัจจุบัน : พิธีสวมกวานได้ถูกยกเลิกไปในสมัยราชวงศ์ชิง. อย่างไรก็ตามยังคงมีการศึกษาและกล่าวถึงพิธีนี้ในแง่มุมทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม)

        จนกระทั่งภรรยาหนีตามชายอื่นไปทิ้งเขาให้เป็๲ที่หัวเราะเยาะของผู้คน ทำเขาโศกเศร้าเสียใจนัก เขาไม่ดีตรงไหนหรือ?เขาเฝ้าถามตัวเองพลางดื่มเหล้าจนเมาหัวราน้ำ ทำให้ท่านแม่กลุ้มอกกลุ้มใจจนซูบผอมท่านแม่พยายามปลอบใจเขา แต่เขาก็ยังไม่ดีขึ้นจนกระทั่งวันหนึ่งท่านแม่ก็พาเขาไปไหว้พระฟังพระธรรมที่วัดคุนหนิงเขาได้พบกับไต้ซือหม่า ไต้ซือหม่าเห็นเขาโศกเศร้าเสียใจที่ถูกภรรยาทิ้งจึงได้พาเขาไปเปิดหูเปิดตา ส่วนท่านแม่ก็อยู่ถือศีลกินเจที่วัด

        ไต้ซือหม่าพาเขาไปที่หอนางโลมแห่งหนึ่งแล้วให้นางคณิกาอันดับ 1 ของหอนั้นสอนสั่งเขา เขาถูกสตรีนางนั้นสั่งสอนอยู่ 3 วัน3 คืน จนเขาบรรลุแตกฉานเ๹ื่๪๫ในม่านมุ้ง ทำให้เขารู้แจ้งแล้วว่าเหตุใดภรรยาเหมยเขียวม้าไม้ไผ่*จึงได้ทิ้งเขาแล้วหนีตามชายอื่นไปที่แท้เขาอ่อนด้อยเ๹ื่๪๫ในม่านมุ้งนี่เอง!

        (เหมยเขียวม้าไม้ไผ่ เป็๞สำนวนหมายถึงผู้ชายกับผู้หญิงที่รู้จักและเป็๞เพื่อนเล่นสนิทกันมา๻ั้๫แ๻่เด็ก)

Donate

เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย

เลขบัญชี 084-3-79715-6

ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย

หรือทาง True Money wallet :098-651-1489

จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ

ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง

เพจ readfree.in ค่ะ

https://www.facebook.com/readfree.in/

ทางเว็บไซต์ www.readclub.in ค่ะ

และทาง Line Official Account : @www.readclub.in

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ