ครอบครัวของกมลช่วยกันถวายอาหารให้พระ และเตรียมอาหารให้สำหรับคนที่มาร่วมงาน ทุกคนต่างช่วยงานด้วยใบหน้าที่มีความสุข
...............................
"แม่ต๋าเยาจะไปเที่ยวกันวันไหนเหยอ"ก้อง
"ไปพรุ่งนี้ครับ วันนี้หนูต้องรีบนอนนะ"กมล
วันพรุ่งนี้เป็วันเดินทางของครอบครัวเขา ทุกคนจัดเตรียมสิ่งของกันไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้ามืดเขาพร้อมเดินทาง
"หือ พี่นทีทำไมยังไม่นอนอีก"กมล
"พี่ตื่นเต้นนะ พรุ่งนี้แล้วจะได้เจอลูกสักที"นที
"พี่ต้องพักผ่อนนะ ขืนพี่ไม่พัก เวลาน้องวาริอยู่ด้วย พี่ป่วยไป มันจะแย่เอานะ"กมล
"จริงด้วยสิ พี่ลืมไป พี่ไปนอนก่อนนะ"นที
อ่าวพี่สิงทำอะไรอยู่ตรงนั้น พี่เหมือนเห็นคนด้อมๆมองๆมาทางบ้านเรา"สิง
"หึ พวกที่ขี้อิจฉาแน่ๆเลย จะทำอะไรกันอีก"กมล
"คงมาดูลาดเลามากกว่า คงไม่ทำอะไรตอนนี้หรอก"สิง
กมลนั่งคุยกับสิงหาสักพัก ศักดิ์เดินออกมาตามกมล เพราะกมลออกมานานจึงออกมาตาม และพูดคุยกันอีกสักพัก ก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน
......................
"อู้ว!!ยดฉวยเต็มเยย"ก้อง
กมลผู้มาจากอนาคต คุ้นชินกับการจราจรติดขัดเป็อย่างดี แต่ในเวลานี้ คนอื่นอาจจะมองเห็นความวุ่นวายของการเดินทาง การใช้ชีวิตในเมืองหลวง
แต่สำหรับกมลมันดูธรรมดามาก จำนวนของรถยนต์ถือว่าน้อย ถ้าจะเทียบกับในอนาคตอีก 30 ปีข้างหน้า รถที่ศักดิ์ขับจะมีกมลน้องก้อง รถของพี่สิงมีครอบครัวพี่สิง พี่น้อย เมษา ธันวา และรถของลุงกรมีพ่อสร แม่แก้ว และพี่นที
พี่ศักดิ์ขับรถตามหลังลุงกรมาจอดหน้าบ้านหลังสีฟ้า ทำจากไม้ทั้งหลัง พี่นทีลงไปกดกริ่งหน้าบ้าน ทุกคนยังคงรออยู่ในรถ
"สวัสดีครับคุณลุงหมอ"นที
ผ่านไปไม่นานมีชายผมขาว มีอายุ แต่ด้วยการดูแลตัวเอง ทำให้มองดูไม่แก่มากนัก พี่นทีคุยไม่นานก็กวักมือเรียกให้เราเข้าไปในบ้าน
"น้องวาริ หนูโตขึ้นมากเลย แม่คิดถึงหนูที่สุดเลย"นที
น้องวาริเป็เด็กผิวขาว ตาโต จมูกโด่ง ปากอมชมพู ถอดแบบผู้เป็แม่มาเกือบทั้งหมด มองดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนพี่นทีเวอร์ชั่นเด็ก
น้องวาริคงคิดถึงพี่นทีมาก กอดคอพี่นทีไว้ตลอดเวลาไม่ยอมปล่อยมือเลย
"หนูวาริ คงกลัวจะต้องห่างจากแม่ละสิ เขาจะเป็แบบนี้ทุกครั้งที่แม่มาหา"ลุงหมอ
"โธ่ลูก วันนี้หนูไปอยู่กับแม่แล้วนะครับ แม่มารับหนูแล้วไงครับ"นที
"มะปะปะ"วาริ
"ลุงหมอครับ ผมขอบคุณนะครับสำหรับทุกอย่าง ถ้าไม่ได้ลุงหมอผมคงไม่มีวันนี้"นที
นทีเข้าใจดีว่า ถ้าไม่ได้ผู้ที่มีพระคุณคนนี้ ชีวิตเขาคงมาไม่ได้ถึง ณ จุดนี้ ลุงหมอเป็คนที่มีเมตตากับเขามาก เขาเอ่ยปากชวนลุงหมอไปอยู่ด้วย ท่านขอคิดดูก่อน เพราะถึงยังไงท่านก็ไม่มีครอบครัวที่ไหน
ลุงหมอเป็เด็กกำพร้ามาก่อน จึงเอ็นดูนทีมาก ตอนนี้ก็ใกล้จะเกษียณแล้ว ่ที่หนูวาริอยู่ที่นี่ จะมีแม่บ้านคอยช่วยดูแล ลุงหมอขอเวลาทบทวนสักนิดถ้าแกทนคิดถึงหนูวาริไม่ไหว จะตามไปอยู่ด้วย
ทุกคนต่างพักผ่อนจากการเดินทาง กมลถือโอกาศปรึกษากับลุงหมอเื่สถานที่ ที่จะสามารถนำอำพันไปขายได้ ลุงหมอพอจะรู้จักกับคนที่รับซื้ออยู่บ้าง แกจะไปติดต่อให้ก่อน แล้วค่อยให้กมลนำอำพันมาขายด้วยตนเอง
"ลุงหมอครับ ผมลืมแนะนำไปเลย คนนี้คือคนรักของผม พี่กรครับลุงหมออังคาร เป็ผู้มีพระคุณกับผมมากที่สุด"นที
"สวัสดีครับ ผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยดูแลนทีและวาริมาเป็อย่างดี"ลุงกร
"อื้ม ฉันขอฝากฝังเธอให้ช่วยดูแลทั้งสองแม่ลูกนี้ต่อจากนี้ไปนะ ถ้าคุณไม่รักไม่ดูแลเขาแล้ว อย่าทำร้ายเขา พาเขากลับมาหาผมได้ทุกเวลา"ลุงหมอ
"ไม่ต้องเป็ห่วงเื่นี้เลยครับ ผมผ่านโลกมาเยอะ อายุก็ไม่น้อยแล้ว ผมจะดูแลทั้งสองเป็อย่างดี"ลุงกร
"ฉันรักและเอ็นดูนทีเหมือนลูก เพราะฉันเองก็ไม่มีครอบครัวที่ไหน วาริเป็เด็กน่ารัก ร่าเริง แต่แก้าความรัก แกห่างแม่มาตลอด ลุงฝากให้ความรักกับแกมากๆ หน่อยนะ"ลุงหมอ
"ผมเข้าใจครับ ผมอยากให้ลุงหมอทบทวนเื่ที่จะไปอยู่กับเรา ผมอยากให้ลุงหมอไปอยู่ด้วย นทีกับวาริคงดีใจมาก"ลุงกร
"แม่ต๋า น้องน่ายักจังเลย หนูขอเล่นกับน้องได้ไหม"ก้อง
"ได้สิครับ หนูจะเอาของเล่นมาแบ่งน้องก็ได้นะครับ"กมล
"อู้ว! จริงด้วย ป้อต๋าหยิบให้หนูหน่อย"ก้อง
"ครับ หนูรออยู่กับแม่นะ เดี๋ยวพ่อไปหยิบมาให้"ศักดิ์
น้องก้องนำของเล่นมาวางเรียงไว้ด้านหน้าของน้องวาริ วาริไม่เคยมีเพื่อนเล่น ได้แต่นั่งมอง ในเวลาที่คุณลุงหมอไปทำงาน วาริจะอยู่กับแม่บ้าน
"มะ..เย่น
น้องวาริเริ่มพูดได้เป็คำๆ แต่ยังไม่ชัดมาก สำหรับเด็กอายุแค่หนึ่งขวบถือว่าพัฒนาการใช้ได้ทีเดียว แม้ตอนที่นทีท้อง จะเกิดอุบัติเหตุ ทำให้เกือบแท้งมาแล้ว
......................................
วันนี้เราทุกคนตกลงกันว่า จะค้างที่นี่หนึ่งคืน เราใช้เวลาเดินทางจากบ้านมาที่เมืองหลวงราวๆ สองชั่วโมงกว่า เพราะจังหวัดที่เราอยู่ไม่ได้ไกลกันมาก
่บ่ายลุงหมอไปคุยกับเพื่อนที่พอจะรู้แหล่งในการขายอำพัน ที่บ้านจะเหลือแม่บ้านที่มาทำงานไปเช้าเย็นกลับ
"วาริหนูไม่ยอมนอนกลางวันเลยวันนี้ แม่จะทำยังไงกับเราดีหืม"นที
"ปล่อยให้ลูกได้เล่นเถอะวันนี้ แกไม่เคยมีเพื่อนคงยังสนุกอยู่"ลุงกร
"พี่ขอ"วาริ น้องวาริแบมือขอของเล่นจากน้องกร
"น้องเอาตัวไหน"ก้อง
"พู"วาริ
"อ่อ เอา สีชมพูนี่เอน"ก้อง
วารินั่งเล่นกับน้องก้องโดยมีเมษากับธันวานั่งวาดรูปอยู่ใกล้ๆ วาริเป็เด็กผู้ชาย แต่ใบหน้าสวยหวานเหมือนพี่นที น้องจะถูกคัดกรองเพศตอนอายุ 7 ขวบ แต่ตอนนี้วาริ 1 ขวบมีความเหมือนเพศพิเศษไปแล้ว50 เปอร์เซ็นต์
"น้องวาริไหนเรียกพ่อสิครับ"ลุงกร
วาริมองหน้าลุงกร เอียงคอมองด้วยตากลมโต ปากเล็กๆ ค่อยๆ พยายามขยับ ตามที่ลุงกรพยายามสอน
"ป้อ"วาริ
"เก่งจังเลยลูกพ่อ"ลุงกร
"ขอแม่เขาหรือยัง ไปสอนลูกเขาเรียกพ่อ"สิง
ลุงกรเตรียมต่อปากต่อคำกับพี่สิง แต่นทีห้ามทัพเสียก่อน เพราะเห็นมีน้องวาริที่อยู่ในวัยกำลังจำและกำลังหัดพูด
เสียงหัวเราะของทุกคน คงทำให้ลุงหมอตัดสินใจมาอยู่กับพี่นทีง่ายขึ้น แกจะได้ไม่รู้สึกกังวล แกไม่ได้แสดงความอาลัยอาวรณ์หนูวาริ คงเก็บอาการไว้
..................................
กมลนอนอยู่ที่เตียงคนเดียวลูกและสามีหายไปไหนกันหมด วันนี้เขาตื่นสายเพราะไม่ต้องทำอาหารเช้า ลุงหมอจะให้แม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้ กมลได้ยินเสียงอาบน้ำจากห้องน้ำคงเป็ศักดิ์อาบน้ำอยู่
"พี่ลูกไปไหนแล้ว "กมล
"ออกไปเล่นกับน้องั้แ่ตื่นนอนแล้ว"ศักดิ์
"ดีใจใหญ่เลย ตัวเองได้เป็พี่แล้วสินะ"กมล
"เรามามีน้องให้น้องก้องดีไหม"ศักดิ์
"นี่พี่ศักดิ์เอานิสัยพี่สิงมาใช้เหรอ "กมล
กมลบ่นงุบงิบอยู่สักพักก็ไปอาบน้ำ เขาเขินมากเลยนะ เขายังทำใจให้ชินไม่ได้เลยนะ กมลรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปจัดการเื่อำพัน
"ใครหนีแม่ออกมาเล่นกับน้องเอ่ย"กมล
"หนูกั๊บ คริ คริ คริ"ก้อง
................................
่สายคุณลุงหมอพากมล ศักดิ์ และสิงไปจัดการขายอำพัน เขาขายทั้งหมด 30 กิโลกรัมทางคนรับซื้อให้กิโลกรัมละ 1,500,000 เหรียญ
หลังจากตกลงกันได้แล้ว ทุกคนก็ไปจัดการเื่เงินที่ธนาคาร ตอนนี้เขาเป็เศรษฐีรายย่อมๆเลยทีเดียว
"เท่าไหร่นะ ขอยาดมแม่หน่อย"แม่แก้ว
"เผื่อพ่อด้วย หายใจไม่ค่อยสะดวกเอายาลมมาด้วย"พ่อสร
"โธ่พ่ออย่าทิ้งกันไปนะ ฉันไม่พร้อมเป็กำพร้าพ่อนะ"สิง
"โอ๊ย พ่อตบฉันทำไม "สิง
"หรือจะให้กูกระทืบมึงดี"พ่อสร
"แหม่ ล้อเล่นนิดเดียวเอง"สิง
กมลปรึกษากับศักดิ์ ที่จะแบ่งเงินที่ขายอำพันได้เป็สี่ส่วนคือ ให้พ่อสรแม่แก้ว พี่สิงหา พี่นทีและตัวเขาเอง ทั้งหมดสี่ครอบครัว ศักดิ์ไม่ขัดในการตัดสินใจของกมลภู เพราะเขาคิดว่าทุกคนก็ช่วยกันทำงานมาด้วยกัน การมีน้ำใจให้คนในครอบครัวนั้นดีที่สุดแล้ว
"อะไรนะ น้องมลจะแบ่งให้พี่ด้วยเหรอ"นที
"ใช่สิพี่ เราก็ครอบครัวเดียวกัน ลุงกรเคยช่วยเหลือครอบครัวมลมาตลอด ั้แ่มลทำตัวแย่ๆ"กมล
"ที่พ่อไม่พูดอะไรเพราะพ่อรู้ หนูมลตัดสินใจแล้วคงไม่เปลี่ยนใจ พอจะรับไว้ เก็บไว้ให้หลานๆ นี่แหละ"พ่อสร
"พี่ขอบใจน้องมลนะ ที่ไม่เคยลืมครอบครัวพี่"สิง
"ลืมได้ยังไง เราก็ลำบากทำงานมาด้วยกัน"กมล
นทีรู้สึกอบอุ่นใจมากที่เขาได้อยู่ในครอบครัวที่ดีกับเขาขนาดนี้ เขาตั้งใจที่จะปลูกฝังให้วาริรักและช่วยเหลือครอบครัวนี้ตลอดไป
599
