พอรู้ว่าการที่ถานเจ๋อจะพาเธอไปตลาดหน้าวัดอิ่นเหมินต้องจ้างรถเทียมวัวในหมู่บ้านสือจิ่วเลยล้มเลิกความตั้งใจเพราะไม่อยากสิ้นเปลืองไว้รอคลอดอาจื้อและแข็งแรงกว่านี้ เธอจะเดินไปตลาดที่อยู่ห่างจากบ้านเกือบหกกิโลเมตรด้วยตัวเอง
สือจิ่วฝากอาเจ๋อซื้อผ้าฝ้าย ใยฝ้าย กระดาษ พู่กันกับหมึกเธอจำเป็ต้องวางแผนงานและการใช้ชีวิตอิงตามปฏิทินการเพาะปลูก[1]เหมือนตอนยังอยู่ไทเปที่เธอจดแพลนเนอร์จัดระเบียบและวางเป้าหมายชีวิตเป็รายปี เพียงแต่เป้าหมายปีนี้คงทำไม่ได้อย่างที่เคยเขียนแล้ว
ท้องอิ่มสุขภาพดีชีวิตก็มีความสุข สมุนไพรหลายชนิดถูกย้ายมาปลูกแนวริมรั้วด้านข้างตัวบ้านสองฝั่งผักกินใบอย่างแรกถูกดึงต้นมาปักชำลงแปลงขนาดหนึ่งคูณหนึ่ง่แขนก็คือจินจูไช่
เมื่อท่านปู่ท่านย่าไม่รับเงินค่าอาหาร พวกเขาย้ำว่าที่นาปลูกข้าวส่วนหนึ่งนั้นเป็ของท่านพ่อข้าวอาหารที่เธอกินให้ถือว่าเป็ค่าตอบแทนเช่าที่นา เธอจึงวานอาเจ๋อซื้อขี้วัวมาหนึ่งคันรถขี้วัวถูกเทใส่ในไหผสมน้ำลงไปแล้วปิดฝาวางเรียงรายอยู่ข้างรั้ว
“เ้าคงไม่คิดจะนำไหพวกนี้มาดองผักอีกนะ”
เธอยิ้มเล็กน้อย ส่ายหน้าแล้วรีบคลายความสงสัยของหญิงสูงวัย“สุขอนามัยเป็เื่สำคัญที่สุด เราต้องกินอาหารสะอาดจะได้ไม่เกิดผลเสียกับร่างกายต้นไม้กับผักก็เหมือนกันเ้าค่ะ”
เพราะยังไม่สามารถออกแรงขุดสับดินเอาขี้วัวคลุกลงไปตอนนี้ ดินแห้งและแน่นควรได้รับน้ำจนชุ่มเสียก่อนรอดินรับฝนแล้วค่อยราดปุ๋ยน้ำขี้วัวหมักลงไปให้ทั่ว เมื่อจุลินทรีย์เริ่มทำงาน ไส้เดือนก็จะมาหลังคลอดอาจื้อถ้าเธอหาเงินมาเพิ่มได้ค่อยจ้างคนขุดดินทำแปลง ถึงตอนนั้นค่อยกลบขี้วัวหมักดินไว้อีกปีก็จะได้ดินดีปลูกอะไรก็งาม
เลี้ยงเด็กก็เหมือนปลูกผัก จะใจร้อนลัดขั้นตอนไม่ได้ การให้ชีวิตที่ดีกับลูกย่อมต้องมาเป็อันดับแรก
ต้นพลับหน้าบ้านจากดอกเปลี่ยนเป็ผลสีเขียว กะด้วยสายตารวมๆ แล้วถ้าโตจนสุกพร้อมกันคงเก็บได้เป็สิบตะกร้าไม้ไผ่
ทรัพย์บนดินนี้เป็ของเธอ พลับตากแห้งต้องมาแล้วหนึ่ง วันก่อนอาเจ๋อเก็บหยางเหมยมาฝากเธออีกตะกร้านอกจากคั้นน้ำใส่ขวดกระเบื้องแช่เย็นในบ่อตอบแทนน้ำใจเขา เธอก็เอาส่วนที่เหลือมาตากแดดมีทั้งหยางเหมยมีทั้งพลับ ...คิดถึงเค้กและขนมปังผลไม้จัง
สือจิ่วเขียนแผนงานคร่าวๆ ในสมุดปฏิทินส่วนตัว แล้วเย็บเล่มกระดาษด้วยเชือกปอเ้าของร่างคนเก่าเก่งงานเย็บปักจึงช่วยเธอเื่ทำเสื้อผ้าเครื่องนอนให้ลูกได้มากเพราะถ้าเป็ตัวเองคงทำได้แค่งานซ่อมแซมและงานฝีมือจากผ้าเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
เพราะอยากทำขนมอบและคิดว่าเธอจะต้องทำมันออกมาได้แน่นอนที่ตลาดมีแป้งขาย แต่ถึงไม่มี โม่หินในครัวก็ยังใช้ได้ เธอจึงวาดแบบคร่าวๆเก็บไว้ไปถามอาเจ๋อว่าสร้างได้หรือไม่ เขาทำเตียงเตาได้ คิดว่าต้องทำเตาอบดินเผาให้เธอได้เช่นกัน
ส่วนเื่หมอจรคนสุดท้ายที่ดูน่าเชื่อถือเข้ามาพักที่โรงเตี๊ยมเฟิ่งเผยเมื่อหนึ่งปีก่อน รายล่าสุดที่อาเจ๋อเจอแลดูเป็พวกต้มตุ๋นเสียมากกว่า
‘เขาขายยันต์ที่เขียนเองสดๆ บอกใช้ต้มกิน หนึ่งแผ่นราคาสามเหวินรักษาได้ทุกโรคข้าคิดว่าเราไม่ควรเสี่ยง’
เธอเห็นพ้องตามเขาหมอเถื่อนหมอกระเป๋าไม่น่าไว้ใจ นี่เล่นบทคล้ายเป็หมอผีเข้าไปอีก
ด้านถานเจ๋อก็มีแผนงานต้องทำในแต่ละวันเช่นกันเขากางกระดาษวาดแผนที่แคว้นฉางฝู อีกแผ่นเขียนแผนผังความสัมพันธ์ของตัวละครในนิยายตามพล็อตเื่เดิมลงรายละเอียดแยกย่อยว่าแต่ละคนมีเหตุการณ์สำคัญอะไรบ้าง มันเกิดขึ้นที่ไหนและส่งผลกับชีวิตของพวกเขาและอาจื้ออย่างไร
แผนรับมือปัจจัยเสี่ยงภายนอกนั้นพร้อมปรับเปลี่ยนได้ทุกเมื่อ และแผนสำหรับเลี้ยงปากท้องสร้างโอกาสให้ตัวเองก็ต้องดำเนินไปพร้อมกัน
นาข้าวสามสิบหมู่ของบ้านถานบวกกับที่ลงไว้ในที่ของเสี่ยวจิ่วกำลังออกรวงเมล็ดน้ำนมเข้าฤดูใบไม้ร่วงก็คงสีทองอร่ามทั้งทุ่ง ่รอเก็บเกี่ยวจึงขึ้นเขาไปหาของป่าล่าสัตว์มาเป็อาหารหากเจอสมุนไพรต้นเล็กก็ขุดกลับมาฝากเสี่ยวจิ่ว เขาเอาของไปให้เสี่ยวเอ้อโรงเตี๊ยมเฟิ่งเผยเพื่อผูกมิตรเผื่อมีข่าวคราวอะไรน่าสนใจอาฮ่าวจะได้เล่าสู่กันฟัง
ตอนนี้สุขภาพของเสี่ยวจิ่วไม่มีสิ่งใดน่าห่วง นางใช้เวลาอยู่กับสวนผักก็ดีจะได้ลืมว่าเคยมีสามีชั่วอย่างเฉิงหยางปิง
เป็อีกคืนที่ถานเจ๋อใช้เวลาที่ยังไม่รู้สึกง่วงทำรถเข็นของให้เสี่ยวจิ่วรูปที่นางวาดให้เขาดูเหมือนกับรถเข็นตามซูเปอร์ฯ ดูน่าทึ่งพอๆกับภาพวาดเตาอบดินเผาของนาง
‘คล้ายเตาเผ่าถ่านใช่ไหม ข้าได้ความคิดมาจากมันนั่นแหละแค่ยกมันขึ้นมาสร้างบนแท่นสูง จะได้ใช้งานง่าย ดูสะอาดเรียบร้อยดีด้วย ข้าจะไปเก็บหินที่ลำธารมาให้เ้าก่อเป็แท่นคิดว่ามันคงเก็บและส่งความร้อนจากฐานขึ้นไปในเตาดินได้ดี รถเข็นนี่ก็เหมือนรถเข็นบ้านเ้าเพิ่มอีกล้อด้านหน้าติดตัวจับให้มันอยู่แนวหน้าท้องข้าคิดว่ามันจะทุ่นแรงผลักได้มากกว่า เป็ตัวช่วยพยุงเวลาเดินได้ด้วย รถลากเข็นแบบเ้าใช้มันหนักและใหญ่เกินไปใช้แรงเยอะข้ากลัวกระทบกับอาจื้อ ถ้าอาจื้อนั่งได้ก็ใช้เป็รถเข็นพาออกมาเดินเล่นไม่เหนื่อยอุ้ม’
ส่วนเื่รางน้ำ เขาตั้งฐานด้วยการตอกไม้ไผ่มัดไขว้กันเป็เสาเว้น่ห่างกันจุดละหนึ่งวา ลงมือทำวันละนิดละหน่อย เข้าป่าเจอเปลือกไม้องศาโค้งเหมาะๆก็สะสมไว้หลายวันค่อยเอารถลากไปขนกลับมา
เป็การใช้ชีวิตที่เหนื่อย แต่เขาเชื่อว่ามันจะคุ้มค่าในวันหน้า ชีวิตวัยเด็กครอบครัวเขาไม่ได้ร่ำรวยปิดเทอมเขาก็ไปอยู่บ้านคุณตาคุณยายที่อี๋หลาน พวกท่านปลูกข้าวมีที่นาหลายสิบไร่ งานในนาในไร่เขาทำได้ดีไม่เหยาะแหยะจนเข้ามหา’ลัยในไทเปนั่นแหละ ปีกว่าสองปีถึงกลับไปเยี่ยมพวกท่านสักครั้งตอนนี้คุณน้าผู้ชายก็เปิดที่นาตรงนั้นทำโฮมสเตย์รับนักท่องเที่ยวไปแล้ว
อารามเทียนหลุนอยู่ที่เมืองพานโจวถ้าจะเดินทางไปตอนนี้คงไม่เหมาะเพราะใกล้เวลาเกี่ยวข้าว อีกทั้งฤดูหนาวเดินทางลำบาก นับวันดูเสี่ยวจิ่วจะคลอดอาจื้อฤดูลี่ตง[2]นี้แล้วรอใบไม้ผลิปีหน้าหว่านข้าวในนารอบใหม่เสร็จ ตอนนั้นอาจื้ออายุครบสามเดือนเขาจะออกเดินทางไปสำรวจเมืองรอบข้างวางแผนว่าทุกปีจะออกไปให้ไกลมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อ ใช้โอกาสนี้ขยายช่องทางทำการค้าหากมีจังหวะและโอกาสดีก็อาจจะแวะไปสอดส่องและทำความรู้จักกับตัวละครที่มีเืเนื้อของเขาบ้าง
ตัวละครก็เหมือนลูกหลาน เขาสร้างมาจากสมองและสองมือ ถ้าสามารถเปลี่ยนจากเื่นองเืเข่นฆ่ากันมาจบแบบสุขนิยมได้มันก็น่าจะดีกับทุกฝ่าย...จริงไหม
[1] ปฏิทินหนงลี่农历 เริ่มในสมัยราชวงศ์เซี่ยเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าเซี่ยลี่ แบ่งเวลาในหนึ่งปีตามรอบวันธรรมชาติออกเป็ 4ฤดู คือฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว ทั้ง 4 ฤดูแยกย่อยเป็ 24 ฤดู
[2] วันเริ่มต้นฤดูหนาวประมาณวันที่ 7-8 พฤศจิกายน
1K
