รองประธานของฉันเป็นสายลับ

“พี่ทิพย์ หวานว่า..เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ...” หวานพูดออกมาพร้อมกับหยิบขนมขบเคี้ยวขึ้นมาทานต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าของเธอไม่ได้มีความรู้สึกใดๆเลยที่มันแสดงออกมาในตอนนี้ น้ำทิพย์ที่เห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะมานั่งตรงเก้าอี้โต๊ะอาหารตรงข้ามกับหวาน“มันไม่ใช่อย่างที่น้องคิดหรอกนะ.. พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย ปาร์คเขา.. เขาแค่จะขอเข้าห้องน้ำน่ะ ใช่ๆ แค่เข้าห้องน้ำน่ะ..” น้ำทิพย์ทำหน้านิ่งๆเพื่อไม่ให้ตัวเองแสดงพิรุธใดๆออกมา น้ำหวานหยิบขนมขึ้นมากิน และเธอก็ทำหน้าแบบเอิ่มๆออกมา“เข้าห้องน้ำซินะ.. หนูบอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาโกหกอย่าทำหน้าลนลาน แล้วไม่ต้องย้ำคิดย้ำทำย้ำอยู่ได้เวลาพูด อย่างนี้ใครๆก็รู้กันหมดว่าพี่โกหก.. อีกอย่างนะ เนียนมากเลยเรื่องที่พี่เล่ามา.. ห้องนอนพี่มีห้องน้ำที่ไหนกันเล่า..เห้อ..” น้ำหวานกล่าว มันน่าหนักใจจริงๆที่พี่ของเธอเป็นคนอย่างนี้ ทั้งซุ่มซ่าม งานบ้านงานเรือนถึงจะทำเป็นแต่มันก็ไม่เคยได้เรื่องเลยสักอย่าง แม้จะเป็นคนที่ทำงานดี ซื่อสัตย์ก็ตามที“..เออ.. ตอนแรกปาร์คเขาจะเข้าห้องน้ำน่ะ แล้วเขาเผลอเปิดก๊อกน้ำแรงไปหน่อย หวานก็รู้นี่นาว่าก๊อกน้ำบ้านเราแรงจะตาย นี่เสื้อเขาเปียกไปหมดเลยนะ พี่เลยสงสาร กลัวเขาจะไม่สบายเลยเอาเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยนน่ะ.. ไม่มีอะไรจริงจริ๊ง.. ไม่มีเลย” น้ำทิพย์กล่าวพร้อมกับทำหน้าสงสารปาร์คเป็นการใหญ่ ชี้ไม้ชี้มือทำท่าทำทางประกอบภาพ ส่วนหวานก็หยิบมันฝรั่งทอดมากินเหมือนทำหูทวนลมไป“..อย่างนั้นเหรอคะ .. ฟังดูมีเหตุผลดีนะคะพี่..” หวานกล่าวพร้อมกับหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่วนน้ำทิพย์ที่เห็นว่าเรื่องที่เธอเล่าไปมันใช้ได้ก็เริ่มเล่นใหญ่ขึ้นไปอีก“ใช่ไหมล่ะ..นี่พี่ยังจำได้อยู่เลยนะว่าตอนที่เขาโดนก๊อกน้ำตรงอ่างล้างหน้านั้น ปาร์คเขาเปียกเหมือนลูกหมาตกน้ำเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ” น้ำทิพย์หัวเราะออกมาในขณะเดียวกันหางตาก็มองไปทางน้องสาวของตัวเองเพื่อดูอาการของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะทำหน้านิ่งๆอยู่เหมือนเดิม ก่อนที่หวานจะเดินไปตรงซิงค์น้ำ แล้วเปิดก๊อกน้ำตรงนั้น...“..น้ำคงจะแรงมากเลยซินะคะพี่ ดูซิ แรงม๊ากมากเลยล่ะ..” หวานกล่าวออกมาเหมือนกับล้อเลียนพี่สาวของตัวเองที่เล่าเรื่องตลกให้ฟัง เพราะน้ำบ้านของพวกเธอจะต้องไปเปิดวาล์วน้ำก่อน และแน่นอนว่ามันไม่มีน้ำไหลออกมาสักหยด น้ำหวานไม่รอช้าประโคมคำพูดเข้าไปอีกหลายดอก“..ถ้าเป็นคนธรรมดาก็คงจะบอกว่าพี่เปิดปิดมันเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าเป็นพี่พี่คงจะบอกว่าพี่คงลืมปิดก่อนออกบ้าน .. แล้วไหนจะเรื่องที่แอบตามหนูไปที่ร้านอาหารนั้นอีก ..พี่คงจะบอกว่าได้ข่าวมาว่ามีสมุนไพรหรือเห็ดที่หายากแถวนั้นเลยไปเก็บ หรือไม่ก็ไปดูปลาสองหัวที่ร้านอาหารเพราะได้ข่าวมาอย่างนั้นซินะ.. แล้วมีอะไรอีกล่ะ ..ที่พี่ทำอย่างนี้ พี่ทำเพื่ออะไรเหรอ พี่ไปเพราะเป็นห่วงหนู หรือพี่ไปดูว่าหัวหน้าหนูมีใจให้พี่หรือเปล่ากันล่ะคะ...” หวานพูดออกมาอีกหลายชุด แน่นอนว่าน้ำทิพย์ที่ได้ยินก็พูดอะไรไม่ออก เธอไม่รู้จะเถียงยังไง เธอไม่เคยที่จะเถียงน้องสาวคนนี้ชนะเลยสักครั้ง“แล้วไหนจะปลอมตัวด้วยการติดหนวดปลอมอย่างกับในหนัง พี่รู้ไหมว่ามันใช้ได้แค่ในละครเท่านั้นน่ะ หนูมองผ่านก็รู้แล้วว่าเป็นพี่ แล้วไปแอบดูบ้าอะไรเอากล้องส่องทางใกล้ไปด้วยเนี้ยนะ.. ไม่ซิ พี่คงบอกเอาไปส่องนกส่องปลาซินะ แต่แสงมันสะท้อนมาทางพวกหนูชัด .. อีกอย่างพี่ลืมไปแล้วเหรอว่าหนูคอแข็งแค่ไหน แล้วไหนจะเรื่องที่หนูไม่ได้ชอบผู้ชายเองก็ด้วย ทำไมพี่ถึงไม่คิดกันล่ะ ตั้งแต่หนูบอกว่าชอบหัวหน้าปาร์คพี่ก็เปลี่ยนไปแล้วรู้ตัวไหม..” หวานที่ไม่อยากเสียเวลาก็ใส่ยับๆมากกว่าเดิม เธอพูดออกมาทุกอย่างที่เธอรู้ที่เธอคิด“ก็ได้..พี่ยอมรับก็ได้.. พี่ชอบเขา พอใจเราแล้วหรือยังล่ะ.. แล้วจะให้พี่พูดว่าอะไรล่ะ ในเมื่อเราเองก็พูดว่าชอบเขามาซะขนาดนั้น ..” จนมาถึงตอนนี้น้ำทิพย์ก็คงต้องยอมรับจริงๆแล้วว่าตัวเองชอบผู้ชายคนนี้มาก ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นมาตอนไหน มันเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันแบบที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว “ก็แค่นี้แหละ โถ้.. ถ้าจะต้องรอพี่รู้ใจตัวเอง หนูว่าพี่ขึ้นคานก่อนพอดี.. ไปล่ะ ไปนอนดีกว่า..” หวานยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะขอตัวไปนอนซะเฉยๆ น้ำทิพย์ที่เหมือนเพิ่งจะรู้ว่าน้องสาวตัวเองหลอกถามความรู้สึก เธอก็เบิกตาโตในทันที สมองประมวลผลได้เร็วกว่าปกติ แล้วก็มีคำที่เธอคิดออกมา ‘หวานมันชอบผู้หญิงนี่นา...’ เธอคิดได้ดังนั้นก็หันมามองขวางไปทางน้องสาวตัวเองทันที ส่วนหวานเองก็รู้สึกถึงรัศมีออร่าความอาฆาตนั้น เธอก็รีบจ้ำอ้าวเข้าห้องตัวเองอย่างไว “..จะรีบไปไหนกันล่ะจ๊ะน้องรัก... เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ อีกอย่างเราเองก็ยังไม่ได้ล้างมือไม่ใช่หรือไง กินขนมอีกแปรงฟันหรือยังล่ะ..” มือของน้ำทิพย์มาแตะที่ไหล่ของน้ำหวานก่อนที่เธอกำลังจะก้าวเท้าผ่านประตูไป ความเร็วระดับปีศาจนี้มันคืออะไรกัน เธอได้แต่ถอนหายใจออกมา และนึกสงสารหัวหน้าของตัวเองจริงๆที่ดันมาหลงรักพี่สาวของตัวเองได้ ถึงเปลือกนอกจะดูติ๊งต๊องก็จริง แต่ถ้าทำอะไรผิดขึ้นมามันจะยิ่งกว่าปีศาจร้ายเสียอีก... ด้านของปาร์คที่ขับรถออกมาได้สักพัก และเกือบจะถึงบ้านที่พวกเขาพักอาศัยแล้ว จู่ๆเขาก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาซะอย่างนั้น มันเหมือนกับว่าแอร์ในรถเย็นขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง ปาร์คส่ายหน้าเพื่อสะบัดความรู้สึกนี้ออกไป ก่อนจะนำรถเข้าไปจอดในโรงจอดรถประจำบ้าน แน่นอนว่าตอนนี้คนทั้งหน่วย อย่างมิเกล บัสโก้ และเอมี่ก็รอเขาอยู่ภายในบ้านแล้ว “..อื้มมม.. กระจกแตก ทำให้เหตุการณ์เหมือนกับการปล้นซินะ แล้วทำไมหัวหน้าถึงยอมไปง่ายขนาดนั้นกันล่ะ..” ปาร์คกล่าวออกมาพร้อมกับมองไปที่โคมไฟที่อาร์ทหวงมันมากๆ มันเป็นของราชวงศ์จีนในอดีต แต่ตอนนี้มันกลับเหลือเพียงแต่ซาก ถ้าเป็นโจรธรรมดาหัวหน้าก็คงจะจัดการไปหมดแล้ว มันแสดงว่าต้องเป็นระดับมืออาชีพเท่านั้น เพียงแต่เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหัวหน้าถึงได้ยอมไปง่ายๆอย่างนั้น“..นั่นซินะ ถึงสถานที่จะดูเหมือนกับว่ามีการต่อสู้ แต่กลับมีสิ่งที่หายไปอยู่หลายอย่าง..” บัสโก้กล่าวออกมา พร้อมกับทำหน้าพิจารณาสถานการณ์ มิเกลที่ได้ยินก็หยิบปลอกกระสุนที่ตกตรงนั้นขึ้นมาดู เขารู้สึกว่าคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างมาก“นั่นซินะ เลือดกับปลอกกระสุนของพวกนี้เองก็ด้วย.. ไม่มีอันไหนเลยที่เป็นของที่ฉันทำขึ้นมา เหมือนว่าหัวหน้าจะไม่ได้ใช้ปืนยิงเลยสักนัด.. แต่ปลอกกระสุนนี้มัน..ช่างคุ้นเคยเสียจริง.. ฉันรู้จักเพียงคนเดียวที่ทำกระสุน และปลอกอย่างนี้ได้..” มิเกลกล่าวออกมาพร้อมกับไปงัดเอาเม็ดกระสุนจากโคมไฟจักรพรรดิ และเมื่อเห็นมันชัดๆเขาก็ยิ้มออกมา“จากวิถีของกระสุนทั้งหมดที่ถูกยิงออกมา คงมาจากตรงนี้ จำนวนคนที่ยิงมีทั้งหมด 8 คน จากมุมนั้น ตรงนี้ 3 คน ตรงนั้นอีก 3 คน ส่วนคนสุดท้ายน่าจะยืนอยู่ตรงนั้น.. แล้วทำไมเขาถึงไปยืนอยู่ตรงนั้นกันล่ะ..” เอมี่อนุมานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างมือโปร“หัวหน้าคงยืนตรงนี้ เพื่อพูดคุยกับคนนั้น.. และแน่นอนว่าหัวหน้าจะต้องรู้จัก และสนิทกันระดับหนึ่งเลย ขนาดถึงขั้นสามารถนั่งพูดคุยกันได้..” ปาร์คกล่าวพร้อมกับมองไปทางโซฟาที่ยุบลงไปนิดหน่อย พวกเขาทั้งสี่คนได้แต่ยิ้มออกมาก่อนจะพูดออกมาเป็นประโยคสุดท้าย เพราะคนพวกนี้พวกเขาเองก็รู้จัก บางคนก็สนิทกันค่อนข้างมาก และอาจจะเรียกได้ว่าเป็นทหารที่สามารถตายแทนกันได้เลยทีเดียว“..พวกรุ่นพี่ซินะ...”x4 ทั้งหมดกล่าวออกมาพร้อมกัน แต่ก็ไม่มีใครคิดที่จะโทรแจ้งศูนย์สั่งการเลยสักคนเดียว เหมือนว่าเรื่องนี้พวกเขาจะต้องจัดการเงียบๆ เพราะมันเป็นเรื่องของคนที่ผ่านโครงการนั้นมาเพียงเท่านั้นที่จะพูดคุยกันรู้เรื่อง จากเหตุการณ์ครั้งนั้น พวกรุ่นพี่จะคุยกับพวกเขา และไม่อยากให้คนนอกรู้เรื่อง...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 55

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 55

คล้ายกับเรื่องรองประธานของฉันเป็นสายลับ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้