เสียงกระดิ่งเหนือประตู กริ๊งดังขึ้น
ชายร่างบางสวมเสื้อแจ็กเกตหนังสีดำ กับกางเกงยีนแต่งขาด เปียกฝนเดินเข้ามา หยดน้ำจากเส้นผมตกลงบนพื้นกระเบื้อง ขณะที่เขาก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ
ใบหน้าหล่อละมุน แฝงรอยยิ้มน่ารักกวน ๆ กับดวงตาเรียวที่ดูเหมือนกำลังหงุดหงิดเล็ก ๆ
“ผม้าช่อนั้น..เท่าไหร่?”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาที่มองตรงไปยังช่อกุหลาบสีแดงสดที่ชั้นวางบนชั้น ดูสวยสะดุดตาและหรูหราแม้มองมาจากข้างนอกร้านยังโดดเด่น
ฝนตกลงมาไม่หยุดั้แ่หัวค่ำ กลิ่นดินเปียกและกลีบดอกไม้ชื้นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
แสงไฟสีส้มจากหลอดไส้ในร้านเล็ก ๆ ทาบเงาอบอุ่นลงบนผิวไม้ของเคาน์เตอร์ มือของชายคนหนึ่ง กำลังจัดช่อดอกไม้สดเรียงเข้าด้วยกันอย่างประณีต
เขาคือ ยูจิน ฮารุ เ้าของร้านดอกไม้ Haru florist (ฮารุ ฟลอริส)วัย30ปี ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นที่สุดในย่านนี้
เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน จนเห็นเส้นเืบนท่อนแขน ผ้ากันเปื้อนครึ่งเอวผูกไว้เรียบ ทุกท่วงท่าของเขาดูสงบ เขาเงยหน้าขึ้น มองชายแปลกหน้าที่เปียกปอน ราวกับเพิ่งเดินฝ่าพายุมา
“ดอกไม้นั่นลูกค้าสั่งไว้แล้ว รบกวนลูกค้ามาวันหลังนะครับ ผมกำลังจะปิดร้าน”
“ผมจ่าย” เขาพูดเรียบ ๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ จนกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นฝนโชยมาแตะจมูกยูจิน
“ผม้าช่อกุหลาบสีแดงช่อนั้นเดี๋ยวนี้”
ยูจินเลิกคิ้ว “ขอโทษครับ แต่ถ้าให้คนอื่นไป ผมต้องรับผิดชอบกับลูกค้าผม และ..”
“ก็ผมจ่ายเงิน ส่วนคุณก็แค่จัดใหม่ไหม?..ลีลา..”
เสียงที่หงุดหงิดนั้นทำให้ ยูจินรู้สึกเหมือนกำลังถูกบังคับอย่างไร้ความสมัครใจ
เขาหัวเราะเบา ๆ “ฟังดูง่ายดีนะครับ แต่คำพูดของคุณ..มันทำให้คนฟังรู้สึก..ไม่อยากจะขายให้เลยจริง ๆ”
“ถ้าคุณอยากได้จริงๆ ก็ใช่ว่าผมจะไม่ให้...”
“นี่!..คุณขายดอกไม้ มีคนซื้อ..ก็แค่ขาย เื่มาก มาพร่ำสอนมารยาทคนอื่นทำไม..มิทราบครับ..”
“ผมก็แค่..เห็นว่าคุณดูดีเกินไป ที่จะพูดจา..แบบนี้”
“นี่!..บ้าเอ๊ย!..เสียเวลาซะหมัด”
ริวอิจิ ยามาดะ ทายาทยากูซ่า คนที่สี่ รุ่นปัจจุบัน วัยย่าง28ปี น้องเล็กของตระกูล ที่ทั้งห้าวทั้งว่ากว่าพี่ๆ อีกสามคน เขาส่งเสียงหงุดหงิดอารมณ์เสีย
เขารู้สึกเสียเวลา และไม่น่าหลงชื่นชมช่อดอกไม้ร้านนี้ จนลงทุนมาซื้อด้วยตัวเอง ทั้งที่ลูกน้องของเขาก็อาสา ริว เลิกคิ้วและหัวเราะแห้งๆ วางเงินปึกหนึ่ง ลงบนเคาน์เตอร์
“อื้อ!..หมื่นหนึ่งพอไหม?”
ยูจินชะงักตกตะลึง เงินเยอะเกินไปสำหรับช่อดอกไม้นั้น เขามองเงินด้วยความมึนงง
“ผมไม่ขายครับ!”
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบดี ริวอิจิ ก็หอบช่อกุหลาบแน่น แล้ววิ่งออกจากร้านไปทันที เสียงประตู กริ๊ง! ดังลั่นท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ
ยูจินอ้าปากจะเรียก เหลือบมองปึกแบงก์ที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาถอนหายใจแรง รีบหยิบร่มคันโปรด แล้วออกวิ่งตามออกไปทันที
ฝนโปรยปรายจนแสงไฟข้างถนนพร่า เสียงรองเท้ากระทบพื้นน้ำ แฉะ ๆ ดังต่อเนื่อง
ชายหนุ่มร่างผอมเปียกฝนในเสื้อหนังดูโดดเด่นท่ามกลางความมืด เขาวิ่งเร็ว ราวกับว่าเป็โจร โชกโชนการวิ่งราว
ในขณะที่ยูจินะโไล่หลัง “คุณ! หยุดก่อน! นั่นมันของลูกค้าผมนะ!”
แต่แทนที่จะหยุด ริวกลับชะลอฝีเท้า หันมามองยิ้มเ้าเลห์ ก่อนจะวิ่งต่อ แต่แล้วกลับพ่าย เมื่อสุดท้ายยูจินไล่ทัน ทั้งคู่หยุดอยู่กลางถนนหน้าร้านหนึ่ง ไฟนีออนส่งเงาพวกเขาสะท้อนบนพื้นน้ำบนถนนที่เปียก
ยูจินหอบน้อย ๆ แต่ยังพยายามยกเงินในมือขึ้น ส่งคืนให้อีกฝ่าย
“เงินมันมากเกินไป... ผมรับไว้ไม่ได้”
“เอาคืนไปเถอะ” เขาพูดพลางหยิบแบงก์ออกหนึ่งใบ แล้วยื่นที่เหลือคืนคนให้
“แค่นี้พอ..ถ้าคุณอยากได้ขนาดนั้น”
ยูจินเงยหน้ามองคนตรงหน้า เสื้อหนังเปียกแนบลำตัว แสงจากเสาไฟสะท้อนบนผิวเปียก และใบหน้าเรียวมันช่างดูน่ารัก อย่างที่เขาไม่ควรมองผู้ชายด้วยกันแบบนี้
ส่วนริวอิจิ ยังยืนกอดช่อกุหลาบไว้แน่น ราวกับเป็ของหวง ที่พึ่งได้คืนกลับมา และเกร็งกลัวคนตรงหน้าจะมาแย่งไป
“คุณเปียกหมดแล้ว... เดี๋ยวก็ไม่สบายนะครับ”
ยูจิพูดพลาง ยัดร่มที่เขากางกันฝนให้ตัวเองใส่มือของริว แล้วยกยิ้มอบอุ่น ก่อนเดินฝ่าสายฝนกลับร้านของเขาไป แต่มันทำให้ริวเผลอมองตาม เพียงครู่นั้น ก็เหมือนหัวใจจะละลายไปกับรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว
สายฝนยังโปรยปราย ลูกน้องของริวสามคน ที่รออยู่ไกลๆ เดินเข้ามาใกล้ พวกเขามองเ้าของร้านดอกไม้ ด้วยแววตาระแวง แม้ยูจินจะกลับเข้าร้านของเขาไปแล้วก็ตาม
“บอส ..ให้พวกผมจัดการไหม?”อาชิ ลูกน้องหนุ่มมือขวาเอ่ยขึ้น
ขณะที่ริวรีบหันมาพูดเสียงเรียบ" ไม่ต้อง..ห้ามใครแตะต้องเขา”
สายฝนเพิ่งหยุดลงไม่นาน
รถยนต์สีดำหรูแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าประตูฮอลล์คอนเสิร์ตใหญ่กลางเมือง แสงไฟนีออนสะท้อนบนตัวถังรถจนวาววับ
ประตูเปิดออก ริวอิจิ ยามาดะ ก้าวลงมาพร้อม ช่อกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ ที่ดูโดดเด่นราวกับหัวใจของเขาในคืนนี้
ลูกน้องสี่คนเดินตามหลังในท่าทางสำรวม แต่ทุกสายตาของทีมงานหลังเวทีต่างรู้ดีว่าคนที่เพิ่งมาถึงคือ “แขกพิเศษ”
เสียงซุบซิบเงียบหายเมื่อชายหนุ่มยากูซ่าสายขาวเดินผ่าน ทีมงานโค้งศีรษะให้พร้อมผายมือเชิญเข้าสู่โซนหลังเวทีทันที
“ริว! ดีใจจังที่มา!”
เสียงใสของ เมนนี่ นักร้องชื่อดังและเพื่อนสนิทั้แ่วัยเด็กดังขึ้น ก่อนเ้าตัวจะโถมกายเข้ากอดเขาอย่างสนิทสนม
ริวยิ้มบาง ๆ ยื่นช่อดอกไม้ให้ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงทุ้มอีกเสียงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“นี่ฉันมาช้าไปเหรอ?”
ชายร่างสูงในสูทสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ใบหน้าเข้มจัด แฝงรอยเ้าเล่ห์ในแววตา
เคน ยามาโมโต ทายาทยากูซ่าสายดำ ศัตรูคู่แค้นตระกูลยามาดะั้แ่รุ่นปู่ อายุมากกว่าริวราวสองปี แต่ความแค้นฝังรากลึกยิ่งกว่าทศวรรษ ทั้งเื่งาน และหัวใจ
“แน่นอน..ไม่ใช่แค่มาช้า แต่ถึงมาก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี”
ริวพูดยิ้มเยาะนิด ๆ อย่างผู้กำชัย ขณะที่เคนหัวเราะในลำคอ “หึ มาถึงก่อน... แล้วมันการันตีอะไรได้หรอก?”
สายตาคมของพวกเขา เฉือนกันกลางอากาศราวกับมีดซามูไร ที่ฟาดฟันหวังชัยชนะ
“พอเถอะ เคน ริว...”เมนนี่รีบแทรก ด้วยท่าทีเกรงใจ “แมนนี่ขอตัวก่อน ขอบคุณทั้งสองคนมากนะ”
เธอรับช่อดอกไม้ของทั้งคู่ แล้วเดินหายไปกับทีมงาน ทิ้งให้สองหนุ่มยากูซ่ายืนประจันหน้ากันด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดพอ ๆ กับกลิ่นฝน
ริวพูดเสียงต่ำ“นายมีลูกเมีย... แต่ก็ยังมาตามผู้หญิงคนอื่น นายไม่รู้สึกละอายบ้างเหรอ”
เคนหัวเราะหยัน “หึ อย่างน้อยฉันก็ยังมีครอบครัวให้กลับไปหา แล้วนายล่ะ ริวอิจิ ยามาดะ?”
“ฉันชอบอะไรแล้วก็ชอบเลย และถ้าเลือกใคร... ฉันจะรักและซื่อสัตย์กับเขา”
“ฮ่า ๆ” เคนหัวเราะเสียงดัง “ฉันจะรอดู... แต่ก่อนอื่น หาให้ได้ก่อนเถอะ!”
เขาพูดจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้ริวยืนนิ่งกับคำพูดที่ทิ่มแทงใจ กี่ปีแล้ว ที่เขาพยายามจีบเมนนี่
ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็ไปได้ สุดท้ายเธอเลือกอิสระของตัวเอง ส่วนเคนก็ไปมีครอบครัว เหลือเพียงริว ที่ยืนอยู่ตรงนี้ คนเดียว
........................
24K
