“แฮร่!!” เสียงของหมาป่าครามกำลังขู่กลุ่มผู้กล้าทั้งสิบเก้าคน ซึ่งทางด้านของพวกเขาเอง ก็มีคนาเ็ห้าคน ทว่าฝูงหมาป่าของคราฟเองก็เสียชีวิตไปหนึ่งเช่นกัน
ตอนนี้กลุ่มผู้กล้ากำลังดูแลคนาเ็ ทำให้มีคนสู้ได้จริงๆเพียงเก้าคน ส่วนฝูงของคราฟเหลือเพียงสามตัวเท่านั้น พวกมันก็กำลังรักษาระยะห่างเพื่อดูเชิง และถ่วงเวลารอการกลับมาของจ่าฝูง
“ไอ้หมาเวร!!? เป็แค่หมาแท้ๆ บังอาจมาทำเพื่อนกูเจ็บได้นะมึง เดี๋ยวจะฆ่าให้หมดเลย” ทันชายหัวร้อนประจำกลุ่มได้พูดขึ้นมา ซึ่งเขาใช้อาวุธดาบใหญ่ แต่งตัวด้วยชุดเกราะเบา เสื้อด้านในสีน้ำเงินเข้ม
“ใจเย็นก่อนสิทัน จำที่หัวหน้าอัศวินสอนมาไม่ได้หรือไง? หมาป่าครามมีการโจมตีเป็ทีม และพวกมันฉลาดกว่ามอนสเตอร์ในระดับเดียวกัน เราต้องโจมตีอย่างใจเย็น” ชายหน้าหล่อได้พูดห้ามอย่างใจเย็น เขาคนนี้มีชื่อว่าชิน ไอดอลประจำโรงเรียน เก่งทั้งด้านการศึกษา กีฬาเองดีเลิศ
“แล้วจะเอายังไงกับมันดีล่ะวะ ถ้าเป็แบบนี้ต่อ เดี๋ยวก็มีคนเจ็บเพิ่มอีก”
“ทำตามแผนของฉัน ถึงมันจะฉลาดแค่ไหน แต่การโจมตีต้องเข้าประชิด ดังนั้นเราจะใช้ระยะไกล หรือเือาวุธระยะไกล ระหว่างนั้นลิส ใช้เวทมนตร์ควบคุมพืชของเธอ สร้างรากไม้จับพวกมันให้ได้” ชินเริ่มสั่งการ และที่เหลือก็เข้าใจ
“ชิ แล้วกูล่ะต้องทำอะไร” ทันยังคงถามด้วยความหัวร้อน ส่วนชินก็อธิบายแผนการต่อว่า
“พวกเราที่มีอาวุธระยะประชิด คอยคุ้มกันเพื่อนที่โจมตีระยะไกล เพราะถ้าลิสพลาดขึ้นมา หมาป่าพวกนั้นอาจจะเข้ามาโจมตีได้ เมื่อถึงเวลานั่น จะเป็หน้าที่ของเรา”
“เข้าใจก็ได้โว้ย” ทันเข้าใจ จากนั้นแผนการของพวกเขาก็เริ่มขึ้น ซึ่งฝูงของคราฟเองก็รับมือได้ดี พวกมันสามตัวแยกห่างออกจากกัน เพื่อไม่ให้โดนการโจมตีเป็หมู่คณะ
ทางด้านของลิสเองก็ตั้งสมาธิ รอจังหวะใช้สกิลของเธอ ขณะเพื่อนคนอื่นกำลังยิงหมาป่า แต่พลาดเป้าตลอด เนื่องจากพวกมันเคลื่อนไหวได้เร็ว ส่วนของชินและทันกับเพื่อนอีกจำนวนหนึ่ง ต่างก็พยายามหันหน้าไปทางหมาป่า เพื่อไม่ให้มันมาโจมตีเพื่อนที่กำลังยิง
“ตอนนี้แหละ!!” ลิสะโเสียงดัง จากนั้นก็มีรากไม้เลื้อยขึ้นมาจากดิน พุ่งไปยังหมาป่าตัวผู้ ซึ่งมันเองก็พยายามะโหนีไปทางซ้าย แต่ก็ถูกรากไม้ของเธอตามไปจับขามันจนได้
“อิงๆๆ” หมาป่าตัวผู้ร้องด้วยความใ ก่อนจะพยายามกัดรากไม้ให้ขาด
“ดีมากลิส เดี๋ยวตูจะจัดการมันเอง ได้หมาเวรเอ๊ยยย!!” ทันร้องเสียงดังพลางวิ่งปรี่เข้าไปเต็มแรง แล้วฟาดดาบใหญ่ลงต้นคอของหมาป่าคราม จนมันตายคาที่แบบไม่มีเสียงร้อง
“เอาล่ะ เหลืออีกสองตัว” ชินพูดขึ้นมา ตอนนี้ฝูงของคราฟเหลือเพียงเพศเมียสองตัวแล้ว
ทางด้านหนึ่ง หัวหน้าอัศวินก็กำลังสังเกตการณ์อยู่ไกลๆ เขาเดินไปทั่วพลางมองพื้นที่โดยรอบ เนื่องจากสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอะไรบางอย่าง จนต้องบ่นออกมาคนเดียวว่า
“หมาป่าฝูงนี้แปลกมาก จำนวนของพวกมันมีน้อยเกินไป แถมวิธีการต่อสู้ฉลาดกว่าฝูงอื่นๆ ส่วนมากหมาป่าพวกนี้ จะมีจ่าฝูงอันแข็งแกร่ง แต่นี่ไม่เห็นจ่าฝูงที่ว่าเลย” เขาบ่นแล้วก็เดินมาเจอต้นไม้หนึ่งต้น ก่อนจะดมฟุดฟิด
“อย่างนี้นี่เอง ต้นไม้ต้นนี้มีกลิ่นฉี่ของหมาป่าสองตัว แสดงว่าพวกมันเพิ่งจะเปลี่ยนจ่าฝูงได้ไม่นาน” เขาบ่นก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับอะไรบางอย่าง เ้าตัวถึงกับต้องใดวงตาเบิกกว้าง มันก็คือลอยเล็บอันใหญ่โตของคราฟ
ครืดดด!! เสียงเหมือนมีอะไรกำลังแหวกพุ่งไม้ออกมา แล้วร่างอันใหญ่โตของคราฟ ก็พุ่งผ่านหัวของเขา หัวหน้าอัศวินได้แต่มองตามทำตาโต พลางพูดออกมาว่า
“งามไส้แล้วไง มันคือหมาป่าคราฟวิวัฒนาการ กลุ่มผู้กล้าตอนนี้สู้มันไม่ได้แน่ๆ ชิเราก็ต้องรีบแล้ว ถึงพวกเขาจะพัฒนาได้รวดเร็ว แต่ประสบการณ์ต่อสู้ยังน้อย ขนาดหมาป่าครามเลเวลต่ำ ยังาเ็ไปห้าคน” เขาพูดพลางวิ่งตามคราฟไป
เวรเอ๊ย!! ฝูงของเราตายอีกหนึ่งตัวแล้ว ขอร้องล่ะอย่าเพิ่งเป็อะไรไปอีกเลย ฉันกำลังจะไปช่วยแล้ว
ผมได้แต่อวยพรในใจ หวังว่าหมาป่าที่เหลือจะไม่ตายเพิ่มอีก เนื่องจากตอนนี้เราใกล้จะถึงแล้ว แต่เมื่อมาถึงก็พบว่า ตอนนี้หมาป่าแม่ลูกอ่อน ถูกรากไม้จับขาไว้ และก็นั่นมันไอ้เวรทันไม่ใช่เหรอ แล้วก็เพื่อนในห้องของผม พวกเขามาโลกนี้ได้ยังไง
โธ่เว้ย!! ไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว ถ้าหมาป่าตัวนั้นตาย ลูกๆของเธออีกสี่ตัวคงได้ตายตามแน่ แต่ตอนนี้เราไปไม่ทัน ทำยังไงดีบัดซบ!
ระยะทางของผมกับไอ้ทันมันค่อนข้างไกล ซึ่งไปช่วยไม่ทันแล้ว แต่ว่ายังไงก็ไม่ยอมให้ตายไปมากกว่านี้หรอก และด้วยสัญชาตญาณ ร่างกายของจ่าฝูงก็ขยับไปเอง โดยแขนขวาของเรานั่นคว้าต้นไม้ขนาดกลาง จากนั้นก็โยนใส่ทางด้านของไอ้เวรทัน
“ทันระวัง!!!” เสียงเตือนของไอ้หน้าหล่อประจำห้อง ทำให้ไอ้ทันมันหยุดชะงัก แล้วต้นไม้ที่ผมขว้างไปก็โดนมันพอดี
“อ๊ากกกกกก!!!” ทันมันร้องเสียงดัง แล้วทุกคนก็มองมายังต้นเหตุของการขว้างต้นไม้ เพื่อนในห้องของผมต่างใตาโตกันทั้งนั้น เนื่องจากเห็นร่างหมาป่าขนาดใหญ่ จากนั้นผมก็ตรวจสอบสเตตัสพวกเขา
[ทัน อาชีพผู้กล้าดาบใหญ่ LV.10 (สถานะไม่ได้สติ) ] [ชิน อาชีพผู้กล้าแสงสว่าง Lv.12] [ลิส อาชีพผู้กล้าพรงไพร LV.8] แล้วคนอื่นก็มีอาชีพผู้กล้าทั้งนั้น และค่าเฉลี่ยของพวกเขาอยู่ที่เลเวลเก้า ซึ่งเราน่าจะมาโลกนี้พร้อมกัน ทำไมพวกเขาถึงเลเวลมากกว่าผมล่ะ แถมชื่อยังเป็สีส้มอีก โธ่เว้ยไม่ใช่เวลามาคิดมาก
ตึงงง!!! เสียงเท้าของผมที่ะโข้ามหัวเพื่อนร่วมห้อง มาอยู่ตรงหน้าหมาป่า โธ่เว้ย!! อยากจะบอกจริงๆ ว่าเราคือคราฟ แต่หัวบ้านี่พูดภาษามนุษย์ไม่ได้
“โฮ่งๆๆๆ” ผมทำได้แค่เห่า โดยพยายามบอกว่าเราไม่เป็ภัย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
“ชินเราถอยกันดีไหม?” ลิสตามด้วยความไม่แน่ใจ เนื่องจากพวกเขาเห็นร่างอันใหญ่โตของผม ทว่าไอ้หน้าหล่อกลับทำหน้าจริงจัง จับดาบแน่นชี้มาทางเรา ก่อนจะพูดปลุกใจว่า
“ไม่ได้ ตอนนี้เรามีเพื่อนที่กำลังาเ็ ยังไงก็ถอยไม่ทัน อีกฝ่ายเป็ถึงหมาป่าเชียวนะ และทันยังถูกเล่นงานไปแล้ว ฉันไม่ยอมปล่อยให้ใครตายเด็ดขาด” ชิ ไอ้เวรน่าหล่อเอ๊ย ไม่ปล่อยให้พวกตัวเองตาย แต่ไล่ฆ่าพวกของคนอื่นเนี่ยนะ ผมเริ่มไม่ชอบหน้าไอ้หมอนี่แล้วสิ เห็นทีต้องสั่งสอนหน่อยแล้วแม่มเอ๊ย
“โฮ่งๆๆ (ทั้งสองหลบไป แล้วพาลูกน้อยออกมาก่อน) ” ผมเห่าสั่งหมาป่าทั้งสองที่เหลืออยู่
“โฮ่ง (รับทราบค่ะ) ” หมาป่าตัวเมียทั้งสองรับทราบ แล้วรีบวิ่งไปยังถ้ำ
ผมคิดได้อย่างนั้นก็วิ่งเข้าใส่ หวังว่าจะต่อยท้องให้พวกเขาสลบไป จากนั้นค่อยพาฝูงหนี เมื่อไอ้หน้าหล่อนั่นเห็นก็เตรียมการโจมตี โดยเพื่อนคนอื่นก็ยิงสกัดผมเอาไว้ ขนาดลิสยังพยายามใช้พลังของเธอหยุดผมเลย แต่ว่านะ
ฟิวๆๆๆ เสียงเวทมนตร์ไฟ เวทมนตร์น้ำ ลูกธนูอื่นๆ พุ่งเข้ามาหาผม ซึ่งมันหลบได้ไม่ยาก แถมรากไม้ของลิสก็ทำลายได้ง่าย ทว่าการโจมตีของชินมันรุนแรงทีเดียว
ไอ้หน้าหล่อรวบรวมพลังแห่งแสงไว้กับดาบ แล้วแทงผมอย่างรวดเร็ว ฟุบ!! เสียงแทงพลาดของเขา เนื่องจากผมก้มหลบได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กำหมัดซัดหน้าซะเลย
ตึงงง!! เสียงหมัดของผมกระแทกหน้าไอ้ชิน จนหน้าอันหล่อเหลาบิดเบี้ยว แล้วปลิวไปด้านหลังชนกับต้นไม้ ตึงงง!!
“ชินนนนน!!!” เสียงร้องด้วยความใของลิส และเพื่อนคนอื่นของผมก็กำลังเสียขวัญ ตอนนี้แหละ
“โฮกกกกก!!!” ผมคำรามเสียงดังเพื่อนขู่ให้พวกเขากลัว ซึ่งมันก็ได้ผล ทว่าดูเหมือนบนหัวผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบถอยห่างออกมาทันที ก่อนจะมีร่างของอัศวินพุ่งลงมาพร้อมกับฟาดดาบขนาดใหญ่
ตูมมมม!!!! ความแรงของปะทะกับพื้นราวกับะเิ จนฝุ่นคลุ้งไปทั่ว แล้วสเตตัสของอัศวินคนนั้นก็เด้งขึ้นมา
“นี่เราพลาดเหรอ!!?” ดูเหมือนเขาจะใที่โจมตีพลาด แล้วก็ขอดูสเตตัสหน่อยล่ะกัน
[อันทัส อาชีพหัวหน้าอัศวิน LV.49] ห่ะ!!!? เลเวลสี่สิบเก้า บ้าไปแล้ว
565
