เช้าวันถัดมา ญาดาตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงขันของไก่...ที่ดังเกินไป
เธอเอาหมอนปิดหูแล้วบ่นพึมพำ “ทำไมไก่บ้านนี้มีเซอร์ราวด์ซาวด์…”
และยังไม่ทันจะลุก เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณหญิงญาดาเ้าคะ! ได้เวลาฝึกงานบ้านแล้วเ้าค่ะ!”
“หา!? เดี๋ยวววว! ฉันไม่เคยสมัครนะ!”
แน่นอนว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ และแป้นก็ลากเธอ (แบบนุ่มนวล) ไปฝึกงานบ้าน
งานแรกที่ได้รับคือ…ซักผ้าด้วยมือ
ญาดามองกะละมังน้ำกับสบู่สมุนไพรด้วยสายตาเอือมระอา
“ไม่มีเครื่องซักผ้ารุ่นแปดโปรแกรมใช่มั้ยคะ?”
“ไม่มีเ้าค่ะ มีแต่อย่างนี้กับพลังแขนของเ้า” แป้นหัวเราะ
ญาดาถอนหายใจแล้วเริ่มลงมือซัก แต่นั่นแหละ ผ้าขาวกลายเป็สีเทาในพริบตา
“เฮ้ย...ฉันซักหรือวาดลายล่ะเนี่ย!?”
ระหว่างที่ญาดาพยายามซักผ้าด้วยท่าทางเหมือนเล่นมวยปล้ำ ท่านหญิงอัญชลีเดินผ่านพอดี
เธอหยุดมองและเอียงหน้าน้อย ๆ
“เ้าคงพยายามทำให้ผ้านั้นกลายเป็ของตกแต่งศิลป์กระมัง”
ญาดาเงยหน้าขึ้นมา “ท่านหญิงคะ ท่านแน่ใจใช่มั้ยคะว่าการใช้แรงแบบนี้คือ ‘มารยาทของหญิงในวัง’?”
“มิใช่” ท่านหญิงพูดเสียงเรียบ “แต่คือ ‘ชีวิตจริงของหญิงในวัง’”
ญาดาหลุดขำอย่างห้ามไม่อยู่ เธอปาดเหงื่อพลางหันไปสบตากับท่านหญิง
แล้วก็เผลอพูดออกไปเบา ๆ
“ท่านก็มีมุมน่ารักเหมือนกันนะ…”
ท่านหญิงชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้า
“ข้าหมายถึงศิลป์ที่ข้ากลัวเ้าอาจทำลายมันเสียมากกว่า”
ญาดาหัวเราะลั่น “โธ่...อุตส่าห์คิดว่าจะหวานสักนิด!”
่เย็น ท่านหญิงพาญาดาออกไปเดินเล่นรอบหมู่บ้าน
ระหว่างทางมีเด็ก ๆ วิ่งมาทัก “คุณหญิงอัญชลี~ คุณหญิงพาคนแปลกหน้ามาด้วยเหรอ!”
ญาดาทำหน้าเหวอ
“เอ๊ะ ใครแปลก!? ฉันก็แค่...ใหม่ต่อระบบ”
เด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะ “คุณคนใหม่น่ารักดีค่า!”
ญาดาหัวเราะแล้วเอามือลูบหัวเด็ก
แต่ท่านหญิงอัญชลีหันมามองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ
“เ้าทำได้ดี...กับคนอื่น”
ญาดาชะงัก “แล้วกับท่านล่ะคะ ฉันทำไม่ดีเหรอ?”
ท่านหญิงไม่ตอบ แต่ดวงตาคู่นั้นดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย
..พอที่จะทำให้ญาดารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป
คืนนั้น ญาดานั่งเขียนไดอารี่ด้วยถ่านไม้
“วันที่ 4 ในโลกย้อนยุค
ฉันซักผ้าโดยใช้พลังแขนแทนเครื่องซักผ้า
ฉันเรียนรู้ว่า ‘ความน่ารัก’ ของคนหนึ่ง อาจซ่อนอยู่ใต้หน้าตาเรียบเฉย
และ...ฉันเริ่มชอบเวลาที่เธอพูดอะไรแปลก ๆ ด้วยหน้าตานิ่ง ๆ แบบนั้นมากขึ้นทุกที”
9K
