สองอาทิตย์ต่อมา...
หลังจากที่ชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดลีโอก็โทรไปหาปลายสายดังกล่าว เสียงที่รับทุ้มต่ำจนเขาใ มันเป็เสียงชายมีอายุที่หนักแน่นกว่าที่จินตนาการไว้พอสมควร ลีโอถามเจ้อ้วนว่าเสี่ยคนนี้มีลักษณะแบบไหน และคำตอบที่ได้ก็คือชายเฒ่าทั่วไปสมวัย 65 ปี เสี่ยคนนั้นมีนามว่าเสี่ยวิทย์ ทำธุรกิจเกี่ยวกับการส่งออก เคยมีภรรยาแต่หย่าร้างกันนานแล้ว ไม่มีคดีร้ายแรงติดตัวหรือเป็ข่าวหน้าหนึ่งสักครั้ง
ทั้งสองคุยกันผ่านโทรศัพท์ได้สักพัก ซึ่งลีโอก็แนะนำตัวและพูดจาอ่อนหวานั้แ่ที่ยังไม่เห็นหน้า เขารู้ว่าตัวเองเก่งเื่เอาใจแค่ไหน แต่พออีกคนเป็ผู้ชาย คำพูดที่เคยซ้อมไว้ก็ดูจะไม่เป็ผลเท่าไหร่นัก เสี่ยคนนั้นเป็คนถามคำตอบคำ ยิ่งได้คุยนานๆ ลีโอก็ยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยมากขึ้นทุกที
“ฉันนึกว่านายจะไม่โทรมาแล้วซะอีก” เสี่ยคนนั้นกล่าว
“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากติดต่อเสี่ยวิทย์นะครับ พอดีผมติดเรียน เลยตั้งใจหาเวลาว่างคุยกับคนสำคัญจริงๆ อย่าโกรธผมเลยนะครับ”
“คนสำคัญงั้นหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิครับ”
“หึหึ” เสี่ยเฒ่าหัวเราะในลำคอ “ฉันว่างเย็นนี้พอดี มาเจอหน้ากันหน่อยมั้ย เราจะได้ตัดสินใจคุยข้อตกลงกันง่ายขึ้น”
“ยินดีมากครับ เสี่ยนัดสถานที่มาได้เลย ผมไปหาได้ทุกที่เลยครับ”
“ดี”
เสี่ยวิทย์บอกชื่อร้านอาหาร ซึ่งลีโอก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ก่อนจะวางสายเด็กหนุ่มก็พูดจาออดอ้อนอ่อนหวานเอาใจ แต่ชายเฒ่ากับคนนั้นกลับวางใส่จนลีโอหน้าเสีย เด็กหนุ่มฝืนตัวเองพอสมควร ดูเหมือนระบบเด็กเสี่ยนี้จะยากกว่าที่เขาคิดไว้จริงๆ
.
.
.
ณ ร้านอาหาร
ผู้คนในร้านแต่งตัวดีมีระดับ บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบและมีความเป็ส่วนตัวสูง เด็กหนุ่มรูปหล่อเดินเก้ๆกังๆเข้าไปในร้าน เมื่อพนักงานถาม ลีโอก็บอกชื่อตัวเองพร้อมกับชื่อเสี่ยคนนั้น พนักงานก้มหน้าเดินนำเข้าไปในห้องส่วนตัวทันที ภายในแอร์เย็นเฉียบๆ ทุกอย่างหรูหราดวงตาแทบแตก
ลีโอเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ ตอนนี้ภายในห้องมีแค่เขาเท่านั้น พนักงานรินไวน์และนำของว่างมาเสิร์ฟ ในใจลึกๆกลัวเหลือเกินว่าชายแก่คนนั้นจะไม่มา และค่าไวน์ต่างประเทศที่รินลงมาเงินในบัญชีของเขาคงไม่เพียงพอ
“มาไวกว่าที่คิดนะ”
“….”
เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูของแขกผู้มาเยือนชุบิญญาขึ้นมาทันที ชายชราร่างสูงล่ำเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดุดัน เสี่ยวิทย์ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมโชว์ขนบนแผงหน้าอกมัดหนา ในมือมีชุดสูทที่ดูเหมือนพึ่งจะถอดออกมาระหว่างเดินเข้ามาในห้องนี้ ใบหน้าของชายชรามีรอยเหี่ยวย่นตามอายุไข แต่ความว่องไวแข็งแรงนั้นช่างต่างออกไปจากที่ลีโอจินตนาการเอาไว้มาก
เสี่ยวิทย์ไม่เหมือนชายที่เกษียณอายุด้วยซ้ำ ร่างของเขากำยำ แม้จะมีผมสีขาวและมีเคราสีเดียวกัน แต่นั่นกลับไม่ทำให้เขาดูแก่ขึ้นเลย
“ส…สวัสดีครับ…ส…เสี่ย”
“ไม่พูดจาฉะฉานเหมือนตอนคุยโทรศัพท์กับฉันเลยนะ”
“ค…คือ ผมไม่คิดว่าเสี่ย…จ…จะหนุ่มขนาดนี้น่ะครับ”
“เลิกพูดจาหวานๆซักทีเถอะ อยากสั่งอะไรสั่งได้เลย”
ลีโอกลืนน้ำลายลงคอ เขาไม่รู้จะสั่งอะไร รายชื่อเมนูแปลกๆทำให้ดวงตากลมโตจ้องมองอยู่นาน ชายหนุ่มชี้นิ้วสั่งพนักงานเอาแต่ละอย่างและพับเก็บเมนู ทั้งสองนั่งข้างกันและจ้องมองกันจนแทบเห็นรูขุมขน กิริยาออดอ้อนที่ลีโอซ้อมมาหายไปหมด เขาตัวแข็งทื่อและเอาแต่ก้มมองแก้วไวน์ฆ่าเวลา แต่ทว่าเสี่ยวิทย์นั้นกลับจ้องมองดวงตาของหนุ่มบาร์โฮสด้วยความสนใจ
ชายแก่ชวนหนุ่มรุ่นลูกชิมไวน์ และหลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่มพูดคุยกันง่ายกว่าเดิม
2K
