Ep.4
เรนนี่ ||Part||
หึ่ย มันน่าโมโหชะมัดเลย คนยิ่งรีบๆอยู่ โอ้ย เอกสารอย่าเพิ่งหายไปไหนนะ นึกขึ้นได้ฉันก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องน้ำ
เฮ้ย! หาย!? หายไปไหน ฉันจำได้ว่าฉันวางไว้ตรงนี้นี่ แล้วฉันก็เดินเข้าห้องน้ำไป เพราะตาโรคจิตบ้ากามนั่นแท้ๆเลย ทำฉันเสียเวลา คนอะไรแต่งตัวก็ออกจะดูดีมีฐานะ แต่ดันเป็โรคจิตชอบแต๊ะอั๋งไปได้ คนสมัยนี้ดูกันแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ
ระหว่างที่ฉันบ่นนั่นนี่ไปเรื่อย ก็มีป้าแม่บ้านคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องเก็บของที่อยู่ข้างห้องน้ำพอดี เดี๋ยวลองถามป้าเขาดูดีกว่า เผื่อว่าแกจะเป็คนเก็บไว้ให้
" ป้าคะ ป้าเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ตรงนี้มั้ยคะ? " ฉันชี้ไปที่ซิงค์ล้างมือหน้าห้องน้ำ
" อ้อ อันนี้ใช่มั้ยหนู " ป้าแกหยิบมาชูให้ฉันดู
" ใช่แล้วค่ะป้า มันคือของหนูเอง เฮ้อ นึกว่าทำหายซะแล้ว ขอบคุณมากนะคะป้า"
" จ้าไม่เป็ไร คงจะสำคัญมากเลยล่ะซิ ดูสิวิ่งหน้าตาตื่นเชียว"
"แฮ่ ค่าา" ฉันได้แต่ยิ้มแห้งตอบกลับไป ไม่ได้อธิบายถึงที่มาที่ไปของเอกสารอะไรมากมาย เพราะว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ข้างในซองนี้มันคืออะไร รู้แค่ว่าระหว่างที่เอกสารนี้ยังไม่ได้กลับไปอยู่ในมือพี่ต่าย นั่นหมายถึงมันยังอยู่ในความรับผิดชอบของฉัน นี่แหละเป็เหตุผลที่ทำให้ฉันวิ่งหน้าตั้งมาจนทำให้ชีวิตฉันต้องเจอกับตาโรคจิตที่มันจับหน้าอกฉัน ซวยแต่เช้าจริงๆวันนี้ อย่าให้เจอคราวหน้านะ แม่จะสวดให้ยับเลย วันนี้รีบไม่มีเวลา บังอาจมาก
****** To be continued
รอตอนต่อไปด้วยนะคะ อย่าลืมเข้ามาอ่านกันบ่อยๆนะ ไรท์ก็จะพยายามอัพลงบ่อยๆ เรื่อยๆ
4K
