(นาย)
"พายดูแลตัวเองดีๆนะครับ แล้วเย็นวันศุกร์พี่จะมาหา..รอพี่ที่คอนโดก่อนแล้วค่อยเข้าไปไร่อาติณพร้อมกัน"
"คร้าบบ พี่นายบอกพายมาหลายรอบมากรีบไปได้แล้วครับ เดินทางปลอดภัยนะครับพี่นายถึงแล้วโทรบอกพายด้วย"
"โอเคครับ พี่รักพายนะระหว่างที่พี่ไม่อยู่ห้ามดื้อนะรู้ไหม" พายพยักหน้ากลมๆรับปากเขาพร้อมกับส่งยิ้มมาให้เขาจนแก้มทั้งสองข้างบุ๋มลงอย่างน่ารัก ผมดึงร่างบางเข้ามากอดพร้อมกับก้มลงหอมไปบนหน้าผากเนียนอย่างรักไคร่
"ไปได้แล้วครับพี่เตรอนานแล้ว..เกรงใจพี่เตอีกอย่างเดี๋ยวพี่นายจะตกเครื่องเอานะครับ"
"มันรอได้ช่างหัวมัน"
"พี่เตรอได้แต่เที่ยวบินไม่รอพี่แน่นอน คิกคิก"
"หรือพี่จะซื้อเจ็ทส่วนตัวดีนะ" ผมทำท่าครุ่นคิดจนน้องต้องตีลงมาบนต้นแขนพร้อมกับห้ามแบบจริงจัง
"หยุดคิดไปเลย..ไปได้แล้วครับ" พูดเสร็จก็ดันแผ่นหลังผมจนมาถึงรถไอ้เตที่จอดรออยู่ ไอ้เตมองมาพร้อมกับส่ายหัวอย่างปลงๆพร้อมกับเอ่ยแซะตามนิสัยปากไวของมัน
"เวชฉิบพี่กู.."
"ไม่เสือกดิ"
"ขอโทษนะครับพี่เตที่ทำให้รอนาน..พอดีพี่นายเกเรกับพายไม่เลิกสักที" น้องพูดเสร็จก็บึนปากใส่ผม แม่งอย่างน่ารักเลย
"ไม่เป็ไรครับพี่รอได้แต่พี่หมั่นไส้คนคลั่งรักน่ะน้องพาย"
"ไม่ต้องมาอิจฉากูถ้าไม่มีปัญญาหาแบบกูอ่ะ"
"ฮ่าๆพวกพี่นี่ทะเลาะกันได้ตลอดจริงๆไปได้แล้วครับเดี๋ยวได้ตกเครื่องจริงๆ"
"ขึ้นมาสิพี่ผมมีงานมีการต้องทำนะไม่ได้ว่างขนาดมานั่งเฝ้าพวกงอแงแฟนจนไม่รู้จักเวล่ำเวลา"
"สัดเต!พายครับงั้นพี่ไปแล้วนะถึงแล้วเดี๋ยวพี่โทรหา" พายเปิดประตูให้ผมเข้าไปนั่งแล้วทำท่าจะปิดประตูให้ ผมเลยเหนี่ยวต้นคอน้องเข้ามาจุ๊ฟปากเร็วๆพร้อมกับหอมแก้มกลมๆนั่นไปจนเต็มปอด ทำเอาน้องเขินจนแก้มอ้วนๆขึ้นสี
"จุ๊บ! ฟอด! ฟอด!"
"..พี่นาย!อายพี่เตบ้างเถอะ"
"อายมันทำไมคิดเสียว่ามันเป็ก้อนหินหรือเป็พืชไร้ดินก็ได้ หึ.."
ไอเตมันส่ายหัวแถมเบ้ปากจนน่าเตะสักป๊าบ
"น้องพายเดี๋ยวป๊าพี่ให้คนงานเอารถมาส่งให้นะครับ..รอรับด้วย พี่ไปส่งคนแก่ก่อนขากลับจะแวะซื้อขนมมาฝาก"
ไอ้เวรนี่วอนได้ตลอด!แถมพายยังยิ้มตอบกลับมาให้มันจนตาเป็สระอิแถมสองแก้มยังขึ้นรอยบุ๋มอีก แม่ง หวงฉิบ! ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากมองไอ้ตัวดีตาขวาง นอกจากมันไม่สลดแล้วมันก็ยังชอบใจใหญ่ที่แกล้งผมได้ เห๊อะ!อย่าให้ถึงทีกูบ้างนะมึง
"ขอบคุณครับพี่เต..บายครับพี่นาย" น้องยืนโบกมือให้ผมจนลับตา เห้อ!คิดถึงว่ะ!
"มีอะไรจะบอกกูไหมเต" ผมเอ่ยถามมันทันทีก่อนที่เราทั้งคู่จะแยกกัน
"พี่หมายถึงอะไร..ผมมีอะไรต้องบอกพี่กัน" ผมกระตุกยิ้มพลางมองมันอย่างกดดัน
"มึงแน่ใจว่าไม่มีอะไรจะบอกกู..ถ้ามึงบอกกูตอนนี้กูอาจจะช่วยมึงได้นะแต่ถ้ามึงยังปากแข็งรับรองเลยว่ามึงได้แดกแห้วแน่นอน"
มันหันมามองผมพร้อมกับก้มหน้าหลบตาผมแบบที่มันไม่เคยทำมาก่อน
"พี่รู้อะไรมาบ้างล่ะ" ผมกระตุกยิ้ม
"กูถามมึงไม่ใช่ให้มึงมาย้อนถามกู..เอาไงจะให้กูช่วยไหม"
มันนิ่งอย่างใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยถามผมอย่างกวนๆ
"พี่จะช่วยอะไรผมได้..ถ้าเขาจะไม่เอาผม"
"แล้วมึงพยายามพอแล้วหรือยัง.." มันยักไหล่แทนคำตอบ
"มึงเองก็ไม่คิดจะจริงจังกับเพื่อนกูว่างั้น"
"ก็เขาเป็คนเสนอวันไนท์ให้ผมเอง..ผมยังไงก็ได้แล้วแต่เขาเลย"
"คนอย่างมึงนี่นะ..แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ อ้อ!แล้วกูจะบอกอะไรให้นะว่าเพื่อนของกูน่ะเสน่ห์แรงไม่เบาหรอกนะ ลูกค้าทั้งหญิงแล้วก็ชายหนึ่งในสี่ส่วนที่มาเที่ยวผับมันนอกจากอยากมาผ่อนคลายแล้วก็ยังหวังที่จะได้มีโอกาสใกล้ชิดมันด้วยกันทั้งนั้นแหละ"
"แล้วมาบอกผมทำไม ถ้าเขาอยากจะสานสัมพันธ์กับใครมันก็เป็สิทธิ์ของเขา" พูดเสร็จมันก็ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ
ได้!เดี๋ยวกูจัดให้อย่างงามเลยอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะทนได้สักแค่ไหนกัน
"เออ..ก็แล้วแต่มึงก็แล้วกัน มึงกลับไปได้แล้วฝากดูเมียกูด้วยล่ะ อ้อ..แล้วก็ดูห่างๆไม่ต้องเสนอหน้าไปให้เมียกูเห็นหน้าบ่อยๆนะ"
"ทำไม..กลัวเมียพี่หวั่นไหวกับผมเหรอ"
"เหอะ มั่นหน้านักนะมึง!ไปทำให้เมียของมึงหวั่นไหวให้ได้ก่อนเถอะไม่ต้องเสือกมาลามปามเมียของกู"
มันกระตุกยิ้มกวนตีนออกมาก่อนจะเดินจากไป ผมได้แต่ส่ายหัวให้กับคนแบบมัน
นึกสงสารเพื่อนตะหงิดๆไม่น่าไปหลวมต้วให้มันเลยจริงๆเห็นทีต้องไปคุยกับมันแบบจริงจังแล้ว
....
P.H.O.b Bar
ผมนั่งมองไอ้ภพมาได้พักหนึ่งแล้วั้แ่มันเรียกประชุมบรรดาลูกน้องในทุกตำแหน่งพอประชุมเสร็จมันก็เดินตรวจความเรียบร้อยภายในร้านก่อนที่ผับจะเปิดในอีกชม.ข้างหน้า
"มึงจะมองกูอีกนานไหมมีอะไรก็พูดมา" มันคงเริ่มทนไม่ไหวเลยถามออกมาในที่สุด
"กูไม่รู้ว่ากูควรถามมึงไหม..แต่ก็ควรถามแหละเพราะมึงเป็เพื่อนกู"
มันมองหน้าผมพร้อมกับเบ้ปาก
"ถามเองตอบเองคราวหลังไม่ต้องเสียเวลามาตั้งคำถามกับกูก็ได้"
ผมยักไหล่ "..มึงจะเอายังไงต่อ"
"มึงหมายถึงอะไร" มันถามพร้อมกับหลบตาผม หึ ไม่มีพิรุธเลยมึง
"เื่มึงกับ..ไอ้เต คือ กูขอโทษนะที่ก้าวก่ายแต่กูเป็ห่วงมึง" มันนิ่งพลางแสดงอาการแปลกใจเล็กน้อยออกมา
"มึงรู้ได้ยังไง เขาบอกมึงเหรอ" ผมส่ายหน้าปฏิเสธ
"กูเพื่อนมึงนะมึงคิดว่ากูดูไม่ออกเลยเหรอ นับจากที่เราไปแดกเหล้าด้วยกันคืนนั้นพวกไอ้เวย์ไอ้วาแล้วก็ไอ้ปรีบอกว่ามึงหิ้วเด็กกลับไปแต่ไม่รู้ว่ามึงหิ้วเด็กอีท่าไหนสภาพมึงที่ได้แย่ขนาดนั้น..อีกอย่างมึงกับไอ้เตดูแปลกๆไปทุกครั้งที่มึงกับมันเวลาเจอกันจะไม่แสดงอาการประหม่าและหลบตากันแบบนั้นแถมหลักฐานบนตัวมึงอีกภพ..ที่สำคัญคืนนั้นกูเห็นมันในผับที่เราไปเที่ยวกัน"
ไอ้ภพอึกอักหน้าแดง
"เขาอาจไปเที่ยวกับเพื่อนๆหรือเปล่า..มึงอ่ะคิดมาก"
"นอกจากที่กูไม่เห็นใครนอกจากมันแล้วกูยังเห็นมันจ้องมึงตาเป็มันอีกด้วย"
"ละ..แล้วไงอ่ะเกี่ยวอะไรกับกูเขาอาจจะนัดใครไว้ก็ได้"
แถจนสีข้างถลอก
"มึงเลิกเถสักทีเถอะมึงจะปิดบังกูทำไมไอ้ภพ"
"กู.."
"มึงกับมันได้เสียกันไปแล้วแล้วมึงก็เป็รับด้วย..กูพูดถูกไหม"
ไอ้ภพถึงกับไปไม่เป็เลิ่กลั่กไม่พอใบหน้าหล่อคมเข้มของมันยังแดงก่ำ
"เออๆกูยอมรับก็ได้ กูแค่เมาแล้วเขาก็คงแค่อยากลองแต่กูพลาดก็ตรงที่.."
"พลาดที่มึงต้องเป็รับแทนที่จะเป็รุก"
มันพยักหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ "มึงก็แสนรู้เหมือนหมาเลยเน๊อะ"
"แล้วมึงจะเอาไงต่อ..หรือจะปล่อยผ่าน แต่นี่ครั้งแรกของมึงเลยนะเว้ย!"
"ไอ้สัด!อย่าแสนรู้มากนักมึงน่ะ" มันยกเท้าขึ้นถีบผมแบบไม่คิดจะออมแรงดีนะที่ผมหลบทัน แก้เขินแหละ..เพราะที่ผ่านมามันเป็เสือมาตลอดแต่ครั้งนี้ดันพลาดมาเป็เหยื่อให้ไอ้หมาเตโชมันซะได้
"..."
"ก็ไม่เอาไง..ต่างคนต่างอยู่ที่พลาดไปแล้วก็ปล่อยมัน"
"ผัวมึงทั้งคนเลยนะไอ้ภพ"
"ไอ้สัดนาย!" ผมหัวเราะพร้อมกับหมุนตัวหลบตีนมันด้วยความว่องไว
ผมลดกล้องโทรศัพท์ลงพร้อมกับกระตุกยิ้มเ้าเล่ห์ออกมาพลางยกแก้วบนโต๊ะขึ้นจ่อปากแล้วกระดกน้ำสีเหลืองอำพันเข้าปากอย่างอารมณ์ดี..มีเื่สนุกๆให้ทำแก้เบื่อแล้วว่ะไอ้นาย หึหึ
....
(เตโช) 23.25 น.
'คิดถึง' คำๆนี้ตีตื้นขึ้นมาในอกั้แ่เขากลับไปผมก็จ๋องเหมือนหมาไร่สุดรักของผมดูเงียบเหงาลงอย่างน่าใจหาย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่เขาในมโนภาพ คงจะดีกว่านี้ถ้าการแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองแล้วยังมีการติดต่อและพูดคุยกันผ่านเครื่องมือสื่อสารหรือแค่ผ่านตัวหนังสือก็ยังดี แต่สำหรับผมกับเขาเหมือนถูกตัดขาดจากกันอย่างสิ้นเชิงอยากสานความสัมพันกับเขาแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นแบบไหน
นับจากที่ผ่านคืนเร่าร้อนมาด้วยกันพวกเราแทบไม่ได้เจอกันเลยด้วยซ้ำอีกคนก็คอยหลบหน้าส่วนผมก็น้อยใจในคำพูดของอีกฝ่ายเกินกว่าที่จะเสนอหน้ามาให้เขาเห็นเช่นกัน ยอมรับว่าผมถูกใจเขามากั้แ่แรกเจอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทั้งๆที่เขาไม่ใช่ไทป์ของผมเลยด้วยซ้ำแต่เขากลับเข้ามาวนเวียนในความคิดของเขาได้ตลอดเวลา
เฮ้อ!!ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกดิ่งรีบนอนดีกว่าพรุ่งนี้เขาต้องออกไปตรวจงานในไร่แต่เช้าอาทิตย์หน้าเขาต้องไปตรวจโรงงานและประชุมกับหุ้นส่วนรายย่อยที่ต่างประเทศด้วย บางทีการทำตัวให้ยุ่งตลอดเวลาอาจจะทำให้เขาลืมคนบางคนได้เร็วขึ้นก็ได้..
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง..
เสียงรัวของข้อความจนผมต้องหยิบโทรศัพท์ที่ถูกเสียบสายชาร์จไว้ที่หัวเตียงขึ้นมาดู..ดึกดื่นป่านนี้ใครมันยังส่งข้อความมาหาเขากัน..
ไร้มารยาทเสียจริง!!
P'นาย
นาย >> ส่งรูป
: ส่งรูป
: ส่งวีดีโอ
TeCho >> พรุ่งนี้มารับผมที่สนามบินด้วยเดี๋ยวโทรไป..
: ห้ามใครเข้าใกล้เมียผมเกินหนึ่งไม้บรรทัด!!
อะไรยังงัยคะ..เตโช ?!
>ยังไม่ได้แก้คำผิด<
360
