บทที่ 21 บุกเข้าตึกของตระกูลกง
“แก!”
จวีซือเฝยหน้าแดงไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อมีคนมาพอดี เธอจำเป็ต้องกลั้นความโมโหไว้ แล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน “พี่… พี่ต้องตั้งใจนะ!”
จวีซือหนานกลับไปห้องพัก เธอเทกาแฟหอมกรุ่นแล้วก็ถอนหายใจ “ฉันพูดโง่ ๆ ว่าจะได้เซ็นสัญญาสิ้นเดือนนี้ได้ยังไงเนี่ย! หาเื่เครียดให้ตัวเองแท้ ๆ!”
เธอตบหน้าผากด้วยความเสียใจที่ตัวเองโง่เขลา แต่ในเมื่อเื่มันเลยเถิดมาถึงขึ้นนี้ ก็มีแต่จะต้องปล่อยให้มันเป็ไป
บ่ายวันนั้น
จวีซือหนานมาที่ตึกบริษัทกงกรุ๊ปอีกครั้ง
เธอเงยหน้ามองตึกสูงเสียดฟ้า แกล้งทำตัวสุขุมแล้วเดินเข้าไป แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้รับการต้อนรับเป็แขกสำคัญ แต่กลับถูกพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์สกัดกั้นเอาไว้
“คุณผู้หญิงมีอะไรให้ช่วยไหมคะ”
จวีซือหนานยิ้มอย่างเขินอาย “ฉันมาหากงเจ๋ออวี้น่ะค่ะ”
“มาหาท่านประธาน?” พนักงานต้อนรับมองเธอั้แ่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามอย่างสุภาพ “คุณนัดไว้หรือเปล่าคะ”
“ไม่ได้นัดค่ะ แต่ฉันมีธุระกับเขา!”
“ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าไม่ได้นัดไว้ จะไม่สามารถเข้าไปได้”
น้ำเสียงของพนักงานต้อนรับเปลี่ยนเป็เ็าทันที
เพราะเธอเจอผู้หญิงที่มาหาท่านประธานโดยไม่ได้นัด โดยอ้างว่าเป็แฟนสาวหรือน้องสาวของประธานบ่อยมากแล้ว
จวีซือหนานหรี่ตามองไปรอบ ๆ และยังคงยิ้มอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะพูดกับพนักงานประจำเคาน์เตอร์ว่า “ฉันเป็เพื่อนของประธานกง และฉันมีธุระด่วนจริง ๆ ที่จำเป็ต้องพบเขา…”
“คุณผู้หญิง มีคนมาบอกว่าเป็เพื่อนประธานกงของพวกเราทุกวัน มากกว่าห้าสิบคนแล้ว บางเื่ฉันก็ไม่จำเป็ต้องพูดซ้ำอีก!”
พนักงานต้อนรับสาวมองจวีซือหนานด้วยสายตาหยิ่งยโสและรำคาญเต็มที
“คุณไม่เชื่อสินะ แต่ฉันมีรูปถ่ายกับกงเจ๋ออวี้”
พูดจบ จวีซือหนานก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแสดงรูปที่ถ่ายร่วมกับกงเจ๋ออวี้ในคืนที่เธอเมา
พนักงานต้อนรับมองรูปแล้วก็ใจนคางแทบร่วง นี่เป็ครั้งแรกที่เห็นประธานกงใกล้ชิดกับผู้หญิงขนาดนี้ แต่จากรูปก็เห็นได้ว่าสีหน้าของท่านประธานดูแปลกไปหน่อย
ด้วยความเป็มืออาชีพ เธอจึงพยายามคุมสีหน้าให้เรียบเฉย “คุณผู้หญิงได้โปรดเข้าใจในหน้าที่ของฉันด้วยค่ะ ถ้าไม่ได้นัดหมายจริง ๆ ก็ไม่สามารถเข้าไปได้นะคะ” พูดจบก็โบกมือให้พนักงานรักษาความปลอดภัยพาจวีซือหนานออกไป
จวีซือหนานรู้สึกกังวล
เธอไม่คิดว่า กระทั่งรูปถ่ายก็ยังไม่สามารถช่วยเธอได้ ถ้าใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็ต้องใช้ไม้แข็ง ก่อนที่ยามจะมาถึง เธอจึงกระโจนเข้าไปในบริษัท
แต่น่าเสียดาย!
“นี่คุณ! หยุดเดี๋ยวนี้!”
พนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัทกงกรุ๊ปก็ไม่ใช่คนธรรมดา จวีซือหนานวิ่งไปยังไม่ทันถึงไหนก็ถูกคว้าตัวออกมา
จวีซือหนานประนมมือ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
“พี่รปภ. ช่วยปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันมีธุระต้องพบประธานกงของพวกคุณจริง ๆ นะ”
“ไม่ได้ พวกเรามีกฎระเบียบจากผู้บริหาร คุณไม่ต้องเสียเวลาแล้ว”
จากนั้นจวีซือหนานก็เร่งเร้าขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันมีเื่สำคัญมากที่ต้องทำ ถ้าทำให้ฉันเสียเวลา คุณจะรับผิดชอบได้ไหม”
พนักงานรักษาความปลอดภัยได้ยินก็หัวเราะออกมา “คุณอยากเข้าไปเจอผู้บริหารของเรางั้นเหรอ มีเื่สำคัญอะไรกันล่ะ รีบไปเลยสิ ไม่งั้นเราจะแจ้งตำรวจนะ”
ประตูใหญ่ปิดสนิท จวีซือหนานจึงก้มหน้าลงอย่างน้อยใจ
ทั้งทางนี้ก็ไม่ได้ ทางนั้นก็ไม่ได้... จวีซือหนานหันกลับไปแล้วจ้องมองคนเ่าั้อย่างโมโห
พวกใจแคบ!
หญิงสาวเสยผมด้วยความหงุดหงิด เธอตั้งใจจะล้มเลิกแผนการแล้ว แต่กลับเห็นพนักงานทำความสะอาดของบริษัทกำลังเก็บขยะอยู่มุมหนึ่ง เธอจึงคิดวิธีใหม่ขึ้นมาได้
“คุณป้าคะ เมื่อก่อนหนูเป็นักศึกษาฝึกงานของที่นี่ เมื่อวานนี้เพิ่งถูกไล่ออก หนูลืมสร้อยคอที่แม่ให้ไว้ ตอนนี้หนูไม่มีบัตรพนักงานเลยเข้าไปไม่ได้ คุณป้าช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ”
จวีซือหนานพูดด้วยน้ำเสียงฟังดูสะอื้น แถมยังเช็ดน้ำตาไปด้วย
“อย่าร้องไห้สิหนู ป้าเป็แค่คนทำความสะอาด จะช่วยหนูได้ยังไงกัน”
ถึงแม้พนักงานทำความสะอาดจะรู้สึกสงสารเธอ ทว่าก็ได้แต่ทำหน้าลำบากใจ
จวีซือหนานขบริมฝีปากแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “คุณป้าคะ หนูขอยืมชุดสักพักนะคะ แล้วหนูจะรีบหาของแล้วเอาชุดมาคืนให้ทันที”
“แต่ว่า…”
3K
