บทที่ 2 จอมมารแฟรนเรบลัสและจอมมารบลูดีทรี
สวัสดีครับ ผม กาวีชัย กาวะสี หรือ กาว นั้นเอง ตอนนี้ผมได้ตายไปแล้วและกำลังอยู่โลกระหว่างความเป็ความตาย ผมได้รับข้อเสนอสุดจะถูกใจมาก คือ ได้ไปเกิดใหม่ในต่างโลก โดยเทพธิดาที่… นั้นละ
จากที่นึกว่าจะได้เกิดใหม่เป็ผู้กล้ากลายเป็ว่า ‘ได้ไปเกิดใหม่ในต่างโลกเป็นักล่าผู้กล้า’ ตามนั้นละครับ
และไปๆมาๆตอนนี้ผมมาลอยเคว้งคว้างในอวกาศครับท่านผู้ชมและตรงหน้าผมตอนนี้มีเงาคนขนาดใหญ่ยักสองเงา? กำลังยืนอยู่หน้ามองมาที่ผม
ผมกำลังมองเงายักทั้งสองที่กำลังมองมาที่ผมอยู่
เงาหนึ่งสีแดงขนาดใหญ่น่าจะสูงสัก 60 เมตรได้กำลังจ้องเขม้งมาทางผมดูโมโหหัวร้อน ผมไปทำอะไรให้อะครับท่านถึงจ้องมาขนาดนี้
อีกเงาหนึ่งสีน้ำเงินขนาดใหญ่น่าจะสูง 60 เมตร เท่ากันกับเงายักแดง ก็กำลังมองมาทางผมอย่างเอื่อยเฉื่อย ดูไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเท่าไร
พอมองเงายักทั้งสอง เพลงอนิเมะนึงก็แล่นเข้าในหัวทันที ก็จากสถานการณ์แล้วอารมณ์มันให้เลยอะว่ากันไม่ได้นะ พวกมันคืออาหาร~ และเรานั้นคือนักล่า~ เพลงลอยมาเลย อา~ อา~ อา~ อา~ อา~ อะพอก่อนๆเดียวจะติดลมยาว กลับเข้าเื่ดีกว่า
“พวกคุณคือ?”
ผมถามเงายักทั้งสองที่กำลังจ้องมาทางผม
‘ข้าคือ จอมมารโลหิตคลั่ง นามว่า แฟรนเรบลัส เ้าแห่งปีศาจทั้งบ่วง ปีศาจแห่งการทำลายล้าง โลหิตมารไร้ความปรานี นั้นคือฉายาที่ข้าถูกกล่าวถึง’
เงายักแดงที่ดูโมโหหัวร้อนจ้องเขม้งมาทางผมในตอนแรก ตอนนี้กลับบอกฉายากับผมอย่างภาคภูมิใจในฉายาที่ได้รับมามาก อย่างน้อยก็เลิกจ้องผมอะนะ
‘ส่วนตัวข้า จอมมารพฤกษาอาฆาต มีนามว่า บลูดีทรี อสูรแห่งความอาฆาตแค้น ตัวตนแห่งความแร้นแค้นและความอดอยาก พฤกษาไร้ชีวา เงาแห่งความตาย มัจจุราชไร้เสียง แล้วยังมีฉายาอีกมากมายที่ถูกกล่าวแต่ตัวข้าจำไม่ได้เสียแล้ว’
เงายักน้ำเงินบอกผมอย่างสงบสบายๆไม่คิดอะไรมาก แต่ก็ยังดูเอื่อยเฉื่อยเช่นเดิม ดูเหมือนเขาไม่ได้ยินดียินร้ายกับฉายาที่ได้มาเท่าไรนัก เหมือนกับว่า ‘ได้รับก็รับไว้ก็ได้’ อะไรอย่างนั้น
‘เห้ย! ทำไมแกถึงมีฉายาเยอะกว่าข้าได้ว่ะ?’
‘ก็คนมันดังช่วยไม่ได้นิขอรับ ท่านคงแค่ทำลายประเทศไป 2-3 เท่านั้นเองนิขอรับ ส่วนตัวข้าทำลายล้างไปทั่วทวีปเลยนะขอรับมันช่วยไม่ได้’
‘ว่าไงนะแก!’
เงาแดงโกรธจัดที่ได้ยินอย่างนั้นเขาเริ่มเดือดขึ้นจนไฟลุกโชนตา และนี้ไม่ใช้การเปรียบเปรยแต่อย่างใดเพราะตอนนี้ตาเขาไฟลุกโชนจริงๆ เขาหันไปมองหน้าเงายักน้ำเงินเหมือนอยากจะหาเื่ นี่ก็ใจเย็นหน่อยสิเห้ย!
ส่วนเงาสีน้ำเงินที่เป็ตัวต้นเื่ พอเห็นงั้นก็ทำท่ายักไหล่เหมือน เป็เื่ที่ช่วยไม่ได้อะน่ะ ก็มันเป็เื่จริงอะ อะไรประมาณนั้น แล้วมองหน้ากลับเหมือนบอกจะเอาเหรอครับอย่างไม่กลัว นี่ก็อย่างไปยั่วโมโหเขาสิฟะ!
เอาแล้วไงละครับท่านผู้ชม
ก็ไม่รู้หรอกว่า ไปไงมาไงจะตีกันเองกันสะแล้ว ตอนแรกนึกว่าเพื่อนกันแต่ดูก็ทรงคงจะไม่ใช้ อ่อ ขอออกตัวเลยว่าตูไม่เกี่ยวนะ
‘แกคิดว่าแข็งแกร่งกว่าข้างั้นรึไงห่ะ เอาสะหน่อยมั้ยละ ข้าละเกลียดขี้หน้าแกมานานหลายร้อยปีแล้วท่าทางเอื่อยเฉื่อยไม่มีกะใจทำอะไรนั้น เห็นแล้วมันชวนหงุดหงิดรำคาญมากเลยวะ เข้ามา! จะได้รู้ว่าใครเหนือกว่ากันไปเลย!’
เอาละครับท่านผู้ชม ฝ่ายแดงยืนหน้าเข้าไปใกล้หาเื่พร้อมบวกได้ทุกเมื่อ
‘ถึงจะไม่ชอบการต่อสู้แต่ก็ช่วยมิได้ ผมก็เองไม่ชอบขี้หน้าคุณมาหลายร้อยปีเช่นกันขอรับ ใบหน้าที่ชอบหาเื่ทำเป็ไปทั่วกับอารมณ์โมโหร้อนง่ายนั้นอีก ทำผมขันมือมานานแล้วเหมือนกัน ก็ดีเหมือนกันจะได้รู้ไปเลยว่าใครเหนือกว่ากัน!’
ทางฝ่ายน้ำเงินก็ไม่น้อยหน้าเช่นกันหันไปยืนหน้าพร้อมบวกเช่นกัน
เอาแล้วไงครับท่านผู้ชมการต่อสู้ของจอมมารทั้งสองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับนะบัดนี้พวกเรามาติดตามกันอย่างใกล้ชิดขอบสนามกันเลยครับ!
………
ว่าแต่ไม่แย่รึนี่!?
จากประสบการณ์การดูหนังสัตว์ประหลาดอันมากมาย เวลาที่สัตว์ประหลาดสองตัวสู้กันในเมืองนั้น งานภาพและเอฟเฟคนี่ะเิูเาเผากระท่อม ส่วนเมืองกับประชาชนที่อยู่เมืองและตัวประกอบทั้งหลายที่เข้าไปยุ่งด้วย ไม่ต้องถามเละเป็โจ๊ก
แล้วจอมมารที่มีพลังระดับถึงขนาดถล่มทำลายทั้งประเทศและทวีปได้ทั้งสองมาตีกันเองแบบนี่ แล้วตูเป็คนธรรมดามายืนอยู่ตรงนี้จะไม่โดนลูกหลงกลายเป็ผุยผงเอาเหรอ?
ว่าแล้วจอมมารทั้งสองต่างเบ่งพลังคอสโมกันออกมาเต็มที่เตรียมจะสู้กับอีกฝ่าย
ชิบหายละ!!!
พลังที่ปล่อยออกมารอบตัวของจอมมารทั้งสองนั้นค่อยๆใหญ่ขึ้นเลยๆ คาดอีกนิดเดียวก็จะกลายเป็ซุปเปอร์ไซย่าแล้วไม่ต้องสงสัย ทั้งคู่เอาจริง!
หนี! ต้องรีบหนีจากที่นี้ด่วน!
วิ่งสิวิ่งงง ตูพยายามวิ่งหนีสุดชีวิตแต่มันไม่ไปไหนเลย ก็มันไม่มีพื้นให้วิ่งนี่น่าช่วยไม่ได้~ ไอ้บ้าเอ้ย
‘โฮ้———————!’
‘ฮ้า———————!’
เอ้ยๆ ง้างหมัดแล้ว จะต่อยแล้ว! ไปสิไป!!
เปลี่ยนจากวิ่งมาว่ายน้ำแทนแต่ก็ไม่ไปไหนเหมือนกัน ก็ลองมันทุกท่าทั้งฟรีสไตล์ กรรเชียง กบ ผีเสื้อ ลูกหมาตกน้ำตูก็เอาแต่มันไม่ไปไหนเลย
ก็รู้มันไม่ได้ผลหรอก แต่ตูไม่รู้จะทำอะไรได้แล้วนี้จนปัญญาแล้ว—!
‘‘ย๊าก———————!’’
อา อ่ะ ไม่อาจทำอะไรได้แล้ว ไม่อาจหนีไม่ทันแล้ว ผมมองหมัดทั้งสองที่กำลังจะปะทะกันก็ทำได้แค่ยกแขนขึ้นมาป้องกัน ถึงจะไร้ประโยชน์ก็ตามแล้วหลับตาทำใจตายจริงๆอีกสักครั้งเท่านั้น
หืม?
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น?
ผมลืมตามองตัวเองก็ยังอยู่ดีครบ32 ถึงแม้จะตายอยู่เหมือนเดิมก็ตามเถอะ
เกิดอะไรขึ้นนะจอมมาร 2 ตนนั้นไม่ได้ต่อยกันเหรอ?ด้วยความสงสัยเลยหันไปช้าๆ
พอหันไปมองก็เห็นจอมมารทั้งกำลังต่อยกันอย่างเอาเป็เอาตาย ทั้งคู่ต่างต่อยแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้ทั้งคู่จะโดนต่อยไปก็ไม่แสดงอาการเ็ปแต่อย่างใดยังคงตั้งหน้าตั้งตาต่อยคู่ต่อสู้ข้างหน้าอยู่อย่างนั้น…หืม?
เดี๋ยวนะ! ตูว่ามันมีอะไรแปลกๆอยู่ ทั้งคู่โดนหมัดต่อยกันและกันไม่เจ็บก็ไม่แปลกเท่าไร แต่นี้เล่นดูไม่ะเือะไรเลย ไม่ชะงักหรือพะงักหัวเลยเหมือนไม่มีอะไรโดนหัว…
เดี๋ยวก่อน ทำไมหมัดมันผ่านหัวไปเหรอหรือว่าทั้งคู่จะหลบจนมองไม่เห็นไม่ใช้นิ …ทะลุ หมัดมันทะลุผ่านหัวไปเลย! หมัดทั้งคู่ต่อยโดนหัวอีกฝ่ายแล้วทะลุผ่านไปเลยไม่ได้โดนอะไรทั้งสิ้นยังกะต่อยอากาศเล่น
“นี้มัน…”
‘เห้อ ทั้งคู่เอาอีกแล้วเหรอ’
“เหวอ!?”
อยู่ดีๆมีใครไม่รู้มาอยู่ข้างๆได้เนี่ย ใหมดเลย มาตอนไหนกันไม่เห็นรู้ตัวเลย
พอมองดีๆคนที่มาอยู่ข้างมีร่างกายสีขาวทั้งตัวรูปร่างเหมือนมนุษย์ ทั้งตัวไม่มีอะไรเลยนอกจากสีขาวมีเพียงใบหน้าที่มีสิ่งที่น่าจะเป็ตาทั้งสองข้างกับปากที่กำลังยิ้มอ่อนมาทางผม ก่อนจะหันไปมองจอมมารทั้งสองที่กำลังต่อยกันอยู่อย่างเอื่อมระอา
“เออ คือ…”
‘อ้อ ยังไม่ได้แน่นำตัวนี่นะ ฉันชื่อ VA ยินดีที่รู้จัก’
“เอ๊ะ อะผมกาวีชัย กาวะสี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”
ว่าแล้วพวกเราก็ทักทายกันตามมารยาทก่อนจะหันไปดูจอมมารทั้งสองต่อ
จอมมารทั้งสองยังคงต่อยกันต่ออย่างเอาเป็เอาอยู่ แม้ว่าหมัดจะไม่โดนอีกฝ่าย ตูอยากจะะโถามาว่า ‘เล่นบ้าอะไรกัน’ แต่ก็ต้องเก็บไว้ก่อนเพราะตอนนี้สนใจคนที่ยืนข้างตูมากกว่า
คนที่ชื่อVA นี้น่าจะเป็ผู้ชายมั้งนะจากท่าทางเลยคิดว่างั้น เขาดูเป็ดีและเป็กันเองด้วย เลยคิดว่าน่าจะลองคุยได้
“เออ นี้คือ…”
‘ก็อย่างที่เธอเห็นแม้ทั้งคู่จะต่อยกันก็ไม่มีใครเป็อะไรหรอกก็ทั้งคู่ไม่มีร่างนี้นะ’
“ไม่มีร่าง?”
ผมหันไปถามอย่างสงสัย
‘ก็อย่างที่ได้ยินนั้นและ ทั้งคู่ไม่ได้มีร่างกายที่เห็นนะเป็ร่างจิตที่ัักันไม่ได้ เหมือนร่างกายฉันนี่ลองจับดูสิจะเข้าใจง่ายกว่า’
พอว่างั้นผมก็ทำตาม ผมขออนุญาตก่อนจะจับเขาหันตัวมากางแขนทำท่าบอกเชิญเลย พอค่อยๆยื่นมือไปจับตัวเขาพอลองแตะดูปรากฏว่า มือผมทะลุผ่านไปเลย ผมพยายามจับอีกหลายครั้งแต่ก็จับไม่ได้เลย เหมือนกับกำลังคว้าอะไรสักอย่างในอากาศ
‘ก็อย่างที่เห็น ทั้งฉันและสองคนนั้นต่างมีร่างจิตเหมือนกันแต่จะไม่สามารถััหรือจับซึ่งกันและกันได้ เพราะงั้นถึงสองคนนั้นต่อยกันให้ตายยังไงก็ไม่โดนอีกฝ่ายได้หรอก’
“พวกเขารู้ไม่เหรอครับ”
‘รู้สิ ทั้งคู่ต่อยกันอย่างนี้หลายรอบมาหลายร้อยปีแล้ว เพราะงั้นปล่อยไปเถอะเดียวอีกสักพักก็หมดแรงกันเอง’
“………”
ผมไม่มีอะไรจะพูดขณะที่ดูทั้งคู่ต่อยกันทะลุไปมาอย่างไร้ประโยชน์
“ไม่นึกเลยต้องมาซวยตายแล้วมาเห็นแบบนี้”
‘นั้นสินะ นายโดนทรังซังชนตายเลยต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ขอโทษด้วยจริงๆ’
“ไม่หรอกครับ ไม่เป็ไร”
คุณVA ก้มหัวขอโทษสำหรับเื่ที่มาเห็นอะไรแบบนี้ ผมพยายามบอกเขาไม่ต้องขอโทษผมเพราะเขาไม่ผิด ที่จริงเป็จอมมารสองตัวนั้นมากกว่าที่ผมต้องมาเห็นอะไรแบบ…………
เห้ยเดี๋ยวน่ะ! เขารู้ว่าตูโดนรถบรรทุกชนตายเหรอ!?
“เดียวนะครับ คุณรู้ว่าผมโดนรถบรรทุกชนตายเหรอครับ”
‘ใช่ครับ ทำไมหรือครับ’
“ช่วยบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นครับ! ผมจำไม่ได้ว่าไปโดนชนตอนไหน”
เท่าที่จำได้ระหว่างทางมาวันนี้ก็ไม่ได้มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้น ถึงที่ทำงานปกติเหมือนทุกทีนิทำไมถึงโดนชนได้
‘ได้ครับ รอสักครู่’
ว่าเขาก็หยิบสมุดที่ไม่รู้ว่าจากไหนจากหลังเขาได้เฉย ก่อนจะไล่เปิดดูที่ละหน้าก่อนจะหยุดที่หน้านึง เขาใแปปหนึ่งก่อนหันมามองผมแล้วกลับไปมองหนังสือเหมือนเดิมแล้วปิดหนังสือลงแล้วเก็บไปหลังเขาเหมือนเดิม เอาไปเก็บไวตรงไหนเนี่ย?
‘ผมได้ดูแล้ว คุณกาวีชัย กาวะสี ได้เสียชีวิตจากการถูกรถบรรทุกชนตาย ในวันจันทร์หรือก็คือวันนี้ ระหว่างที่คุณกำลังทำงานนั่งโต๊ะริมหน้าต่างที่ชั้น 5 เหมือนทุกที
นะตอน 10:15 นาที ได้มีรถบรรทุกคันหนึ่งขับรถขึ้นมาบนทางด่วน คนขับได้ดื่มเหล้าไปหลายกระป๋องก่อนจะขับรถเลยเผลอขึ้นมาบนทางด่วน ระหว่างทีขับมาเร็วเกิดหมดสติหลับไปเพราะพิษเหล้าทำให้รถเสียการควบคุม รถได้ชนกำแพงลอยข้ามเลนถนนก่อนจะชนกำแพงอีกครั้งพุ่งลอยชนเข้าไปในตึกหนึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิตคาที่หนึ่งราย ชื่อคือ นายกาวีชัย กาวะสี นั้นคือที่เขียนในหนังสือ เสียใจด้วยครับคุณนี่โชคร้ายจริงครับ’
หลังจากเขาเล่าเสร็จก็ทำหน้าเห็นใจผมเป็อย่างมาก ในขณะที่ผมกำลังช็อกกับสาเหตุการตายที่ผมพึ่งได้ยินไปเล่นเอาทำตัวไม่ถูก
สรุป คือ รถบรรทุกขึ้นทางด่วนมาแล้วคนขับดันเมาหลับไปเลยขับรถข้ามเลนก่อนจะชนกำแพงลอยเข้ามาในตึกมาชนผมที่กำลังนั่งทำงานบนชั้น 5 เนี้ยน่ะ???
อะฮะฮ่า อะฮะฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~ ~ ~ ฮ้าฮ้าฮ้าฮ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ~ ~ ~ ~ ~ ~
นี้มันเื่บ้าอะไรว่ะเนี้ยยยยยยยยย———!!!
1K
