ภูสิงห์

ก๊อกๆ 

"ท่านประธานคะ คุณกันต์มาขอพบค่ะ"

“ให้ไปรอที่ห้องรับรอง ฝากคุณณีดูด้วยนะครับ”

หลังจากเลขาสุณีเดินออกไป เขาก็กดสายหาเสททันที เพื่อบอกให้เสทหาข้อมูลเสี่ยกันต์มาให้เขาภายใน10นาที และแล้วเสทก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ภายในไม่ถึง10นาที ข้อมูลมากมายก็ส่งมาให้  เขาเปิดอ่านอย่างใจเย็นไม่รีบร้อน ทั้งๆที่บุคคลที่เขาสั่งให้สืบประวัติมายังนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องรับรอง 

ร่างสูงก้าวเข้าไปในห้องรับรอง พลางทิ้งตัวลงนั่งโซฟาในท่าไขว่ห้าง แขนยาวพาดไปตามพนักโซฟาด้วยท่าทางผ่อนคลายแต่เต็มไปด้วยความสง่างามและมีอำนาจอยู่ในตัว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแบบไทยๆมองนิ่งไปยังเสี่ยกันต์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม 

“เป็นเกียรติ์มากที่คำเพชรบูรณ์ได้ต้อนรับเสี่ยกันต์นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย และนักการเมืองใหญ่ ”

“ลุงก็ต้องขอบคุณที่หลานต้อนรับเป็นอย่างดี แม้รอนานไปหน่อยแต่ก็ดีที่หลานยังมา”

“เรียกผมว่าเสือก็ได้ครับ เสี่ยต้องเข้าใจนะครับ เวลาผมเป็นเงินเป็นทองผมต้องทำธุระสำคัญก่อน ถึงจะมาพบเสี่ยที่ไม่ได้นัดล่วงหน้า”

“เสี่ยเข้าใจๆๆ”

“เข้าเรื่องเลยครับ เพราะเสี่ยคงไม่เสียเวลามานั่งรอผมแค่แวะมาทักทายแน่”

“ตีตรงดี เสี่ยมาคุยเรื่องหนูแป้ง”

เสือที่คาดเดาไว้อยู่แล้ว ก็ไม่แปลกใจแต่ไม่พอใจมากๆที่มีผู้ชายคนอื่นมาพูดเรื่องคนของเขา

“ทำไมหรอครับ”

“เสี่ยคือสามีหนูแป้ง เราคบกันก่อนที่หนูแป้งจะมีข่าวกับเสือ วันนั้นเธองอลเลยทำประชดเสี่ยเลยไปประกาศว่าเสือกับหนูแป้งกำลังคบกัน แต่ตอนนี้ เสี่ยกับหนูแป้งเราคืนดีกันแล้ว”

“แล้ว?…”

“แล้วเสี่ยก็จะมาขอหนูแป้งคืน และมาขอโทษแทนเธอที่มาวุ้นวายกับเสือ เสี่ยหวังว่าเสือจะไม่โกรธภรรยาเสี่ยนะ”

“ที่พูดว่าภรรยาได้เต็มปาก คือการที่เสี่ยร่วมหลับนอนกับแป้งแล้วใช่มั้ยครับ”

“ใช่ ”

“หึๆๆ ”

“หัวเราะอะไร ไม่ตลก"

“ผมไม่ใช่เด็กสองขวบนะครับเสี่ย ที่จะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ผมนอนด้วยเมื่อคืนเธอยังบริสุทธิ์ ผ้าปูเตียงยังมีรอยพรมจารีย์ยืนยันว่าเธอเสียความบริสุทธิ์และผมก็เป็นคนแรกที่เธอมอบให้ ฉนั้นคงไม่ต้องบอกว่าใครเป็นสามี”

“อย่าโกหกเสี่ยหน่า คุณเสือปล่อยหนูแป้งคืนให้เสี่ยเถอะ”

“ถ้าไม่เชื่อก็ให้คนของเสี่ยไปสืบ แต่ผมขอบอกไว้ แป้งคือคนของผม ใครกล้าแตะต้อง….”

ประโยชน์สุดท้ายไม่พูดแต่เอาปืนที่พกไว้หลังเอวออกมาวางไว้บนโต๊ะโดยหันปลายกระบอกปืนไปทางเสี่ยกันต์ที่นั่งอยู่ตรงข้าม

พรึบ!! ลูกน้องทั้งสองที่มากับเสี่ยกันต์ ยกปืนเลงเป้ามาที่เสือ ลูกน้องเสือก็ไม่น้อยหน้า ยกปืนขึ้นเลงไปที่เสี่ยกันต์เหมือนกัน อีกทั้งเสือยังยกเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะ ตรงกลางอย่างกวน..

“เอาปืนลง!!  ”

เสี่ยกันต์สั่งลูกน้อง แล้วทำทีเป็นว่าลูกน้องยอก กลับมาพูดดีด้วยไม่โมโหเหมือนตอนแรกที่รู้ว่าตัวเองเสสียเปรียบ

“ผมว่าเสี่ยอย่ายุ้งกับคนของผมอีกเลย เสี่ยจะไม่คุ้มแน่ถ้าไม่หยุดราวี ผมนับถือเสี่ยอยู่อย่างหนึ่งนะ เสี่ยกล้า กล้าที่มาขอผู้หญิงของผม  ในอณาเขตคำเพชรบูรณ์ แล้วเสี่ยกล้ามั้ย กับผลที่มันจะตามมาทีหลัง”

“เสี่ยไม่ได้มาหาเรื่อง เสี่ยแค่มาเจรจา ก็ในเมื่อเจรจาไม่เป็นผลเสี่ยก็ไม่ได้ติดใจอะไร เสี่ยก็หวังว่าเสือจะไม่ติดใจอะไรเหมือนกัน”

“ ผมไม่ติดใจตราบใดที่คนของผมไม่ถูกวุ้นวาย ผมไม่ได้ใจดีเหมือนพี่น้องผมหรอกนะเสี่ย คงหมดธุระแล้วใช่มั้ย ผมขอตัว”

เสือเดินออกจากห้องไปพร้อมกับลูกน้อง ปล่อยให้เสี่ยบ้าตันหานั้งกัดฟังกำมือแค้นใจอยู่แบบนั้นโดยไม่ได้ส่งกลับ เขาไม่แคร์ใครจะใหญ่มาจากไหน ในเมื่อที่นี่มันคืออณาเขตเขาที่เป็นใหญ่เขาไม่จำเป็นต้องแคร์

RRrrrrr(สิงห์)

เสือ: อือว่าไง

สิงห์: ถามไรหน่อย

เสือ: ว่า..

สิงห์: แกว่าฉันไม่ดีตรงไหนว่ะทำไมสาวถึงปฏิเสธ

เสือ: ฮ่าฮ่าๆ

สิงห์ : ไม่ตลกฉันซีเรียส

เสือ :  ขอโทษๆอดไม่ได้จริงๆ  ผมพูดตรงๆเลยนะ ทุกตรงในร่างกายเฮียที่สาวเห็นแล้วเมิน

สิงห์ : ถ้ามันขนาดนั้นอั๊วโสดตลอดไปก็ได้

เสือ :  เฮียก็เปลี่ยนตัวเองดิ ผมยาวๆของเฮียอะตัดบ้าง เฮียไม่ใช่อู๋อี้ฝ่านนะถึงจะไว้ผมยาวแล้วจะดูดีขนาดนั้น แล้วเรื่องผิวพันธ์นะเฮีย เฮียก็ดูแลมันหน่อย ผิวเฮียนี่เรียกผู้ดีไม่ได้เลย

สิงห์ : นี่หลอกด่าอั๊วรึป่าว

เสือ : ป๊าว ความจริงล้วนๆเลยเฮีย อ้อแล้วหนวดเคราอะโกนบ้าง ยาวคุมหน้าตายังกะแขกอาหรับ เฮียไม่ได้มีเชื้อสายทางนั้นนะที่ไว้หนวดแล้วจะหล่อเหมือนพี่เขย

สิงห์ : ไม่ได้เรื่อง

เสือ:อ่าว 

เสืองงมากอยู่ดีๆก็ถุกพี่ชายตัวเองดุว่าไม่ได้เรื่อง แล้วเขาไม่ได้เรื่องไหนก็ในเมื่อสิ่งที่เขาพูดคือความจริงทุกอย่าง เฮ้ยเกิดเป็นเสือนี่เหนื่อยจริงๆ แต่จะยอมแพ้ไม่ได้ ลูกน้องหลายร้อยชีวิตยังรออยู่ จึงต้องคอตกเดินกลับห้องไปทำงาน เซ็นเอกสารที่สำคัญ

ทางด้านแป้งจิรวดี ที่บัดนี้เจอซักไซร์เรื่องราวจากพี่เอมอรและเรนนี่อยู่นั้นก็บอกทุกคนอย่างหมดเปลือกว่าเธอนั้นเสียความบริสุทธิ์ให้กับเสือร้ายในคืนที่เมามาย เมื่อเอมอรได้ฟังก็โมโหจะไปให้เสือร้ายรับผิดชอบ แป้งจิรวดีจึงดึงแขาไว้ และอธิบานไปว่าเธอไม่ติดใจเอาความให้เขารับผิดชอบ เพราะมันก็เป็นความผิดของเธอเหมือนกัน และอีกทั้งเธอไม่อยากยุ้งเกี่ยวกับเสือร้ายอีก อย่างห่างออกมาแบบว่าเรื่องราววันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลย

“ฉันไม่เข้าใจแป้ง ในเมื่อเธอเสียให้เขา ทำไมไม่มัดใจเขาให้เป็นของเธอคนเดียว”

“ฉันไม่อยากเป็นเหมือนผู้หยิงทุกคนของเขา ที่ควงซักพักเมื่อเบื่อก็เลิก ฉันอยากได้คนที่เขารักฉันจริงๆและพร้อมจะมีแค่ฉันคนเดียว และฉันคิดว่าคุณเสือเขาคงทำไม่ได้ ฉันไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นของเล่นไฮโซอะแก”

"ฉันกับพี่เอมอรจะยอมรับในการตัดสินใจของแก แกเลือกแบบไหน พวกเราทั้งสองก็จะอยู่ข้างๆแกแป้ง'

“ขอบใจนะ ขอบคุณพี่ด้วยนะคะพี่อร”

ทั้งสามคนกอดกันกลม ซึ้งใจในความเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกัน แป้งจิรวดีเธอคิดเสมอว่าเธอโชคดีมาก ที่ได้รู้จักคนทั้งสอง จากเด็กบ้านนอกจนๆแบกกระเป๋าเข้ามาเมืองกรุงรู้จักคนเพียงคนเดียวคือพี่เอมอร แต่สวรรค์ก็ให้โชค ให้แป้งจิรวดีได้ช่วยเรนนี่จากการเจอโจรวิ่งราว สู่การพูดคุยไปมาถูกคอกัน และนิสัยซื่อๆจริงใจไม่ยอมคนของแป้งทำให้เรนนี่ที่ไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะตนพึ่งกลับมาจากฝรั่งเศสที่ไปเรียนตั้งแต่เด็ก เปิดใจเป็นเพื่อนกับแป้งจนกลายเป็นเพื่อนรักไปอีกคนนอกจากท่านหญิง นอกนั้นคือเพื่อนเที่ยวเพื่อนกินที่ไม่มีความจริงใจและหวังดีกับเรนนี่เลย ทุกคนเข้ามาหาผลประโยชน์จากเรนนี่ทั้งนั้น นี่จึงเป็นเหตุที่เรนนี้รักแป้งจิรวดี และท่านหญิงฟ้ามากมาย