ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        มือเล็กๆ ถือกล่องข้าวเล็กๆ เข้ามา ใบหน้าของป๋ายจื่อเผยความโศกเศร้าเล็กน้อย

        ใต้ชายคาเรือนป๋ายจีกับป๋ายซ่าวกำลังตากผ้านวมขนเป็ดอยู่

        “เป็นอะไรไป?หรือกินข้าวเช้าไม่อิ่ม? แต่ข้าเห็นเจ้ากินซาลาเปาไปห้าลูกเลยนะ”

        ป๋ายจีหัวเราะหยิกแก้มเล็ก ๆ ของป๋ายจื่อ

        “นี่มันก็ห้าหกวันแล้วแต่ท่านอ๋องไม่เคยมาดูอาการนายหญิงเลย ข้าอุตส่าห์พรรณนาแต่ความดีของท่านอ๋อง”

        “ชู่เบาหน่อย หากนายหญิงได้ยินเข้าจะคิดมากเอาได้”

        ป๋ายซ่าวตีป๋ายจื่อเบาๆ พลางเอ่ยกระซิบ

        ทั้งสามถอนหายใจพร้อมกันหันไปมองทางประตูห้องของหลินเมิ้งหยา ส่ายหน้า

        ทุกคนล้วนคิดว่าท่านอ๋องจะรักพระชายาจนมิอาจห่างหาย

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่านับตั้งแต่วันนั้นจวบจนวันนี้เวลาล่วงเลยไปกว่าหกวันแล้ว ทว่าท่านอ๋องกลับไม่เคยเหยียบเท้าเข้ามาที่ตำหนังหลิวซิน

        กลับกันองค์หญิงหมิงเยว่ไปถวายคำนับพระสนมเต๋อเฟยทุกวัน

        หลินเมิ้งหยายังคงเจ็บป่วยรักษาไม่หาย

        ดังนั้นพระสนมเต๋อเฟยจึงต้องดูแลงานในจวน เมื่อเป็นเช่นนี้หมิงเยว่จึงเข้าไปช่วยให้คำแนะนำ

        ข้าทาสในเรือนล้วนคาดเดาว่าบางทีหมิงเยว่อาจเข้ามาเป็นชายารองของท่านอ๋อง

        คนหัวไวจึงเริ่มแล่นเรือไปตามสายลมโดยการเข้าไปประจบสอพลอว่าที่เจ้านายคนใหม่

        แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังไม่กล้าเมินเฉยพระชายาตัวจริง

        “ป๋ายซูดอกเก๊กฮวยในสวนบานหรือยัง? ”

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ข้างหน้าต่างมองดูสวนด้านนอก

        ทั้งยาที่หมอหลวงจ่ายให้ทั้งยาขนานวิเศษที่หลินจงอวี้และชิงหูต่างสรรหามาให้ล้วนเข้าไปอยู่ในท้องของนางทั้งสิ้น

        แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าสาเหตุที่ทำให้อาการเจ็บป่วยของนางหายได้อย่างรวดเร็วก็เพราะเรดาร์ในสมองบอกรายชื่อยาที่จำเป็นต้องใช้ในการแก้พิษ

        บางทีอาจเพราะอยู่ด้วยกันนานมากแล้วดังนั้นเสียงเย็นยะเยือกของเครื่องจักรในหัวจึงทำให้นางรู้สึกเหมือนเป็นญาติมิตร

        บางทีสิ่งเดียวที่ทำให้นางหวนนึกถึงความทรงจำในชาติปางก่อนได้ก็คือเสียงของเครื่องตรวจจับในหัว

        บำรุงร่างกายนานราวครึ่งเดือนแต่ถึงกระนั้นร่างกายของนางก็ยังผ่ายผอม ไม่มีน้ำมีนวลเหมือนแต่ก่อน

        บางทีอาจเพราะร่างกายอ่อนแอร่างกายของหลินเมิ้งหยาจึงผอมประหนึ่งไม้เสียบผี

        ใบหน้างดงามน้อยครั้งนักที่จะหยักยิ้ม

        ดวงตาที่เคยเปล่งประกายมักมองทอดยาวไปยังที่ไกลๆ ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

        “เจ้าค่ะเคยได้ยินว่าท่านชอบดอกเก๊กฮวยหลายวันมานี้ชิงหูกับนายน้อยนำต้นไม้ราคาแพงมาปลูกมากมาย เช่นนั้นให้หนู่ปี้พยุงนายหญิงไปดูดีหรือไม่เจ้าคะ? ”

        ในบรรดาสาวใช้ทั้งสี่มีเพียงป๋ายซูที่ไม่ยอมออกห่างจากตัวนาง

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงลุกขึ้นจากม้านั่ง ป๋ายซูค่อย ๆ พยุงร่างของนางเดินออกไปด้านนอก

        “นายหญิงด้านนอกลมแรง ห่มผ้าให้มิดชิดดีกว่าเจ้าค่ะ”

        ป๋ายจีรีบเข้าไปหยิบเสื้อคลุมสีทองที่หลินจงอวี้มอบให้ออกมาคลุมลงบนร่างของหลินเมิ้งหยา

        เสื้อคลุมผืนใหญ่คลุมอยู่บนร่างผอมบางของหลินเมิ้งหยาจึงทำให้นางดูผอมมากกว่าเดิม

        “ไม่เป็นไรหรอกข้าเพียงแต่ออกไปดูดอกเก๊กฮวยแต่เพียงเท่านั้น พวกเจ้าไปทำงานของตัวเองเถิดให้ป๋ายซูพาข้าไปก็พอ”

        นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องกับเยว่ถิงหลินเมิ้งหยาพยายามอดทนต่อความโศกเศร้าในการจากไปของเยว่ถิง

        แต่ถึงกระนั้นจิตใจของนางยังไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกทั้งยังไม่สนใจงานในจวนอีกด้วย

        หลินเมิ้งหยาเดินไปยังศาลาเล็กในสวนทั้งสวนล้วนเต็มไปด้วยดอกไม้สีเหลือง จากเดิมที่เคยมีดอกไม้หลากสีสันทว่าตอนนี้มันกลับกลายเป็นป่าขนาดย่อมไปแล้ว

        “เจ้าเด็กน้อยออกมาทำไม?ระวังจะเป็นหวัด ดูนี่สิ นี่เป็นดอกเก๊กฮวยเขียว ราคาแพงมาก”

        ทั้งที่มิใช่ฤดูที่เหมาะสมในการปลูกดอกเก๊กฮวยแต่ไม่รู้ว่าชิงหูกับหลินจงอวี้ใช้วิธีใดทำให้ทั้งตำหนักหลิวซินเต็มไปด้วยดอกเก๊กฮวย

        ขณะเดียวกันชิงหูพุ่งเข้ามาด้วยความดีใจก่อนจะถือดอกเก๊กฮวยสีเขียวทาบหน้าหน้าของหลินเมิ้งหยา

        “อืมสีสวยสดใสสง่างาม เหมาะกับเจ้าเป็นอย่างมาก”

        ป๋ายจื่อนำชาร้อนมาให้ก่อนจะนั่งอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยา ไม่ยอมขยับหนีไปไหน

        โชคดีที่คนในตำหนักหลิวซินล้วนรู้เรื่องราวระหว่างหลินเมิ้งหยากับนางดีดังนั้นจึงไม่มีใครว่าอะไร

        “เจ้าเด็กน้อยจริงสิ นี่คือโฉนดที่เจ้าต้องการ ข้าซื้อบ้านหลังนั้นให้เจ้าแล้วแต่ว่า...เจ้าจะทำเช่นนั้นจริงหรือ?”

        ชิงหูแอบดึงกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่งออกมา

        หลินเมิ้งหยาไม่แม้แต่จะมองหยิบส่งให้ป๋ายจื่อ ก่อนจะสั่งให้นางเอาไปเก็บไว้ในคลังเล็ก

        หลินเมิ้งหยาจิบชาหอมๆ ก่อนเอื้อนเอ่ย

        “ในเมื่อซื้อมาแล้วก็ต้องเปิดร้าน ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเองก็บอกเองว่าหลังจากการต่อสู้กันในครั้งนั้นนักฆ่าหลายคนคิดอยากถอนตัวออกจากเถาฮวาอู๋มิใช่หรือ? ”

        แสงบางอย่างเปล่งประกายในตาของหลินเมิ้งหยา

        นางมิได้สิ้นไร้ไม้ตอกแต่นางต้องวางแผนให้รอบคอบยิ่งขึ้น

        “เป็นไปตามที่เจ้าว่าเพียงแค่ ผู้สนับสนุนเถาฮวาอู๋เป็นคนใจคอโหดเหี้ยมและเก่งกาจ หากพวกเขารู้เกรงว่าจะต้องตายอย่างเอน็จอนาจ”

        เขาที่เคยเป็นผู้นำรู้จักวิธีการของคนเหล่านั้นดี

        แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเถาฮวาอู๋จึงลอบโจมตีเหล่าขุนนางแต่หลังจากผ่านการต่อสู้ในคราวนั้น เถาฮวาอู๋ได้รับผลกระทบเป็นอย่างมากมิได้รุ่งโรจน์เหมือนแต่ก่อน

        “ก็แค่วางยาพวกเจ้าและบังคับขู่เข็ญเท่านั้นหรือ?ข้าสามารถแก้พิษได้ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าจะยื่นข้อเสนอที่น่าดึงดูดมากกว่าเถาฮวาอู๋”

        มุมปากของหลินเมิ้งหยาหยักยิ้มเย็นชา

        คนตายเพราะเงินนกตายเพราะอาหาร

        หลายวันมานี้นางสั่งให้คนเข้าไปนับจำนวนทรัพย์สินของตนเอง

        ท่านพ่อและพี่ชายเอ็นดูนางมากท่านพ่อมอบทรัพย์สินกว่าครึ่งสกุลหลินและภาพวาดที่ไม่อาจประเมินค่าได้ให้กับนาง

        มีสุภาษิตเคยกล่าวว่า“หากมีเงิน แม้แต่จะปลุกผีขึ้นมาโม่แป้งก็ยังสามารถทำได้”

        ชีวิตที่ต้องอยู่ท่ามกลางหอกดาบมิใช่สิ่งที่คนต้องการ

        “เป็นเช่นนั้นนับว่าเจ้าใจกล้ามากที่เข้าไปควักไส้ควักพุงของเถาฮวาอู๋ ข้าเลื่อมใสในตัวเจ้าจริง ๆ”

        ชิงหูที่หวาดกลัวว่าโลกใบนี้จะไร้ซึ่งความวุ่นวายมิเคยกลัวปัญหาใหญ่ใด ๆ

        แม้เด็กสาวตรงหน้าจะมีท่าทางสุขุมแต่นับวันยิ่งทำให้เขารู้สึกคาดไม่ถึง

        หลินเมิ้งหยามีแผนในใจ...ซูเหม่ยหยุนไท่จื่อ ฮองเฮา

        นางจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแม้แต่คนเดียว

        “พระชายาไท่จื่อส่งจดหมายเชิญท่านกับองค์หญิงหมิงเยว่ไปร่วมเสวยอาหารเย็นกับไท่จื่อและพระชายารองพ่ะย่ะค่ะ”

        ด้านนอกเสียงพ่อบ้านเติ้งดังขึ้น

        หลินเมิ้งหยาหลุบตาต่ำพระชายารองของไท่จื่อ หรือจะหมายถึงชายารองตู๋กู?

        ผู้หญิงคนนั้นมิใช่คนดี

        “ข้าทราบแล้วข้าจะไปร่วมงาน”

        ทหารต้นขุนพลดินต้านน้ำ ดีจริง นางยังกลัวอยู่เลยว่าจะไม่มีโอกาสเปิดศึกกับไท่จื่อ

        ยังไม่ทันง่วงก็มีคนส่งหมอนมาให้นอนแล้วหรือคืนนี้นางจะไปเผชิญหน้ากับไท่จื่อและพระชายารองของเขา

        ในเทศกาลไหว้พระจันทร์นอกจากจะมีงานเลี้ยงในวัง แต่ละจวนเองก็จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ เช่นเดียวกัน

        หนึ่งในนั้นคือจวนของไท่จื่อที่มักจะจัดงานเลี้ยงเอิกเกริกใหญ่โต

        หลินเมิ้งหยาแต่งตัวใหม่ยังไม่ทันที่ฟ้าจะมืด นางก็เดินทางมาถึงจวนของไท่จื่อ

        ทั้งเมืองหลวงรู้เรื่องอาการเจ็บไข้ของหลินเมิ้งหยาหลังจากรักษาหาย เชื่อว่าใบหน้าของนางจะต้องขาวซีด

        ช่วงนี้แม้แต่เรื่องที่อ๋องอวี้กำลังจะขอองค์หญิงหมิงเยว่แต่งงานเองก็กำลังเป็นที่ซุบซิบนินทา

        ทุกคนล้วนมองหลินเมิ้งหยาเหมือนตัวตลก

        แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อนางลงจากเกี้ยวทุกคนจะได้เห็นใบหน้างดงามยิ่งกว่าดอกไม้ที่ใช้ประดับตกแต่งเรือนร่างเสียอีก

        “ชายาอวี้เสด็จ”

        เสี่ยวซีหน้าประตูร้องประกาศ

        สายตาทุกคู่ตกลงบนร่างของหลินเมิ้งหยา

        ความงามที่กำลังเปล่งประกายหยุดปากของผู้ที่กำลังพูดจาประสงค์ร้าย

        ยิ่งไปกว่านั้นองค์หญิงหมิงเยว่ที่ตามมาทางด้านหลังยังถูกรัศมีของนางกลบจนแทบจะไร้ตัวตน

        “เป็นเพียงแสงเทียนบนเรือริอาจจะสู้กับแสงของพระจันทร์ ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย”

        มิรู้ว่าเสียงของผู้ใดดังลอดออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้น

        ทว่ากลับได้รับความเห็นด้วยของทุกคน รอยยิ้มของหมิงเยว่แข็งทื่อแต่ถึงกระนั้นก็ยังฝืนยิ้มอ่อนโยน

        ทว่าบางครั้งสายตาของนางที่มองทางหลินเมิ้งหยากลับเจือไว้ซึ่งความชิงชัง

        “ถวายคำนับพระชายารองเหนียงเหนียงคงไม่โกรธหม่อมฉันที่มาช้าใช่หรือไม่? ”

        แสดงท่าทางประหนึ่งมิเคยมีเรื่องกันมาก่อนในค่ายล่าสัตว์

        หลินเมิ้งหยาถวายคำนับตามประเพณีแก่พระชายารองตู๋กูพระชายารองตู๋กูเข้ามาคล้องแขนหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางสนิทสนมเสมือนพี่น้อง

        “รีบลุกขึ้นเถิดเจ้าและข้าล้วนเป็นพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันมานาน ได้ยินว่าเจ้าเจ็บป่วยข้าเป็นห่วงเจ้ามากเหลือเกิน”

        ใบหน้าของพระชายารองตู๋กูประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มเสมือนคนสนิทสนม

        เดินนำหลินเมิ้งหยาเข้าไปภายในงาน

        “ทูลเหนียงเหนียงเมิ้งหยาหายเป็นปกติแล้วเพคะ พระองค์อย่าได้ใส่พระทัยเลย”

        หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางเป็นปกติอย่างไร้ที่ติ

        คนที่อยู่รอบๆ ล้วนคิดว่าพวกนางมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

        มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าอีกฝ่ายร้ายกาจขนาดไหน

        “จริงสิ เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่มาพร้อมกันกับเจ้าเล่า?”

        แสดงละครต่อก่อนจะหันหน้าไปมองทางประตู พระชายารองตู๋กูแสดงสีหน้าสงสัย

        หลินเมิ้งหยาก้มหน้าลงทำเพียงยิ้มและมิได้ตอบอันใด

        “ท่านอ๋องถูกไท่จื่อเรียกตัวเข้าวังเพื่อปรึกษาเรื่องงานเลี้ยงเทศกาลไว้พระจันทร์ดังนั้นจึงไม่อยู่จวนเพคะ”

        หมิงเยว่แสดงท่าทางประหนึ่งเป็นพระชายาเอกอีกทั้งเอ่ยตอบเรื่องของหลงเทียนอวี้แทน

        หลังจากพูดจบหมิงเยว่แสดงท่าทางประหนึ่งคนทำเรื่องผิดพลาด หดตัวชำเลืองมองหลินเมิ้งหยาก้มหน้าเงียบไป

        บรรยากาศเริ่มอึดอัด

        “คือว่า...ดูเหมือนอีกไม่นานจวนอวี้จะมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นใช่หรือไม่ชายาอวี้ ข้าต้องยินดีกับเจ้าด้วย”

        คำพูดของพระยารองตู๋กูเหมือนกับข่าวลือที่กำลังโจษจันกันอยู่ในเวลานี้

        ช่วงนี้ทุกคนล้วนซุบซิบนินทากันเรื่องหนึ่ง

        แม้หมิงเยว่จะยังไม่ได้ตบแต่งเข้าจวนอย่างเป็นทางการแต่เมื่อเทียบกับพระชายาอย่างหลินเมิ้งหยาแล้วเกรงว่าหมิงเยว่จะได้รับความรักความเอ็นดูจากท่านอ๋องมากกว่า

        หลินเมิ้งหยายิ้มราวกับมิได้ใส่ใจต่อคำติฉินนินทาเหล่านั้น

        กลับกันนางชำเลืองตามองทางหมิงเยว่เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย

        “ต้องเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้วเพคะอีกไม่นานก็จะถึงวันคล้ายวันประสูติของท่านอ๋องแล้ว ขนาดพระชายารองยังจำได้ทั้งที่หม่อมฉันเกือบจะลืมไปแล้ว”

        กระตุ้นความอยากรู้ความเห็นของทุกคนก่อนจะเอ่ยเรื่องที่พวกเขามิได้ตั้งตาคอย

        การแสดงออกของหลินเมิ้งหยาทำให้ทุกคนฉงนงงงวย

        หรือว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่รู้เรื่องที่ท่านอ๋องกำลังจะเลือกชายารอง

        หรือว่า....