ไซร่ากดสะโพกสวนเข้าไปในครั้งเดียวจนสุดลำ ทำให้แก่นกายร้อนผ่าวของเธอเข้าไปอยู่ในร่างกายของแอลลี่จนหมดสิ้น
ความคับแน่นที่ตอดรัดอยู่รอบตัวตนของเธอทำให้ไซร่าต้องหลับตาลง ครางออกมาด้วยความพึงพอใจอย่างสุดขีด
"อา...แอลลี่...เธอ...แน่น...แน่นจริงๆ เชียว"
แอลลี่กรีดร้องออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำตาแห่งความสุขสมไหลซึมออกมาจากหางตา
รู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะฉีกขาด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
รู้สึกได้ถึงทุกส่วนของไซร่าที่อยู่ข้างใน
รู้สึกถึงการเชื่อมต่อเป็หนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบ
ทั้งสองนิ่งค้างอยู่ในท่านั้นอยู่ครู่ใหญ่ ปรับร่างกายและลมหายใจให้เข้ากัน ไซร่าในท่ามิชชันนารีบนโต๊ะทำงาน
เป็ภาพที่เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นจริง แต่ตอนนี้มันคือความจริงที่ร้อนแรงอยู่ตรงหน้า
"อึดอัดใช่ไหมแอลลี่" ไซร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "นี่คือบทลงโทษของเธอ บทลงโทษที่จะทำให้เธอจดจำไปตลอดชีวิตว่าอย่าได้มาเล่นกับไฟ"
พูดจบเธอก็จูบแอลลี่อีกครั้ง
จูบที่ดุดันและลึกซึ้งพร้อมกับเริ่มขยับสะโพก
การเคลื่อนไหวครั้งแรกเป็ไปอย่างเชื่องช้า
หนักหน่วงและเน้นย้ำ
ทุกครั้งที่ไซร่าถอนตัวตนออกไปจนเกือบสุด แล้วดันกลับเข้ามาใหม่จนมิดลำ มันสร้างความเสียดสีและความเสียวซ่านให้แอลลี่จนเธอแทบคลั่ง
แอลลี่ทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของไซร่าเพื่อระบายความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา
"อ๊า...อ๊ะ...ไซร่า...ลึก...มันลึกจนกับมดลูก..."
"ชอบไหม" ไซร่าถามเสียงพร่า ขณะที่ยังคงขยับสะโพกเป็จังหวะเนิบนาบ "ชอบบทเรียนของฉันไหม"
"ช...ชอบ...ชอบค่ะ...อ๊า!"
"งั้นก็จำเอาไว้ จำัันี้ไว้ให้ดี" ไซร่าเริ่มเร่งจังหวะขึ้นทีละน้อย
เสียงเนื้อกระทบกันเริ่มดังขึ้นเป็จังหวะที่น่าอาย แต่ในเวลานี้ไม่มีใครสนใจอีกต่อไปแล้ว "จำไว้ว่าเธอเป็ของใครและอย่าได้คิดไปยั่วยวนใครที่ไหนอีก"
คำพูดที่เหมือนจะสั่งสอน แต่การกระทำกลับเต็มไปด้วยความปรารถนา
ไซร่าเริ่มสูญเสียการควบคุม ใบหน้าที่เคยเรียบเฉย บัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยแรงอารมณ์
เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาตามขมับ เสียงหอบหายใจของเธอดังและหนักหน่วงไม่แพ้แอลลี่
บทเรียนที่เธอตั้งใจจะสั่งสอน บัดนี้มันได้ย้อนกลับมาเผาไหม้ตัวเธอเอง
ไซร่าหลงกลแอลลี่เข้าอย่างจัง
หลงใหลในความร้อนแรง หลงใหลในร่างกายที่ตอบสนองเธอทุกอย่าง และหลงใหลในเสียงครางหวานหูที่เรียกแต่ชื่อของเธอไม่หยุด
"ไซร่า...ไซร่าขา...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊าาา!"
จังหวะรักเริ่มเปลี่ยนจากเชื่องช้าเป็ดุดันและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
ไซร่ากระแทกกระทั้นสะโพกเข้าใส่ร่างบางอย่างไม่มียั้ง ราวกับ้าจะตอกย้ำความเป็เ้าของลงไปในทุกอณูของเธอ
แอลลี่ถูกโยนขึ้นลงไปตามแรงกระแทกเหมือนเรือน้อยที่เจอพายุคลั่ง แต่เธอก็ไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
ยกขาขึ้นเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของไซร่าไว้แน่น เปิดทางให้เธอเข้ามาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก
ไซร่ารู้ด้วยสัญชาตญาณและด้วยความแม่นยำของศัลยแพทย์ว่าเธอต้องทำอย่างไร
ปรับองศาของสะโพกเล็กน้อย ทำให้ส่วนปลายของแก่นกายเสียดสีเข้ากับจุดจีสปอร์ตของแอลลี่ได้อย่างพอดิบพอดี
"อ๊าาาาาาาาาาห์!!!"
แอลลี่กรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเจอเข้ากับัันั้น มันคือความเสียวซ่านรูปแบบใหม่ที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน
มันรุนแรงกว่า
ลึกซึ้งกว่าและทรงพลังกว่าครั้งแรกนับร้อยเท่า
"ชอบใช่ไหม...ทรมานใช่ไหม...แอลลี่" ไซร่าถามเสียงแหบโหย เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนใต้ร่าง
"ค่ะ...อ๊ะ...ชอบ...ชอบไซร่า...ได้โปรด...เอาอีก...แรงอีก..."
คำร้องขอที่น่าละอาย แต่ก็ซื่อตรงต่อหัวใจที่สุด ทำให้ไซร่ากระหน่ำกระแทกเข้าใส่จุดนั้นซ้ำๆ ย้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง
"อ๊า...อ๊า...มะ...ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆ ไซร่า แอลลี่จะ...แอลลี่จะ อ๊าาาาาาาาาห์!!!!"
ร่างกายของแอลลี่กระตุกเกร็งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน
บรรลุถึงจุดสุดยอดเป็ครั้งที่สองภายใต้การของคุณหมอ
ช่องทางรักของเธอบีบรัดตัวตนของไซร่าเป็จังหวะถี่รัวราวกับจะรีดเค้นทุกหยาดหยดออกจากกายเธอให้ได้
ไซร่าคำรามออกมาในลำคอเมื่อโดนบีบรัดเช่นนั้น มันรู้สึกดี ดีจนแทบคลั่ง
เธอจ้องมองใบหน้าที่เหยเกด้วยความสุขสมของแอลลี่ ดวงตาที่ปรือปรอย ริมฝีปากที่บวมเจ่อและเผยอหอบและร่างกายที่ยังคงสั่นสะท้านไม่หยุด
ภาพนั้นงดงามและยั่วยวนจนทำให้เธอแทบจะถึงฝั่งฝันไปพร้อมกัน
แต่เธอยังไม่ยอม
ไซร่าชะลอจังหวะลงเล็กน้อย รอให้แอลลี่ได้ดื่มด่ำกับอาฟเตอร์ช็อกอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังไม่ถอนตัวตนออกมา เธอโน้มตัวลงไปจูบซับเหงื่อบนหน้าผากและแก้มของแอลลี่อย่างอ่อนโยนที่สุด
"ยอดเยี่ยมมากแอลลี่" เธอเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "ยอดเยี่ยมที่สุดเลย"
แอลลี่ที่เพิ่งกลับมาจากสรวง์ยังคงไม่มีแรงตอบ ได้แต่ส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความขอบคุณไปให้
ไซร่ายิ้มเป็รอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างแท้จริง ก่อนที่แววตาของเธอจะกลับมาลุกโชนอีกครั้ง ดุดันและหิวกระหายยิ่งกว่าเดิม
โน้มลงไปกระซิบข้างหูแอลลี่ด้วยเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความ้าที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย
"แต่ฉันยังไม่เสร็จ" เว้นจังหวะเล็กน้อย ให้คำพูดนั้นซึมลึกลงไปในโสตประสาทของแอลลี่
คำประกาศกร้าวของไซร่า ไม่ใช่เพียงแค่คำพูด แต่เป็คำมั่นสัญญาแห่งแรงปรารถนาที่กำลังจะะเิออกมา
อากาศในห้องทำงานที่เคยเย็นเฉียบ บัดนี้กลับร้อนระอุราวกับอยู่ในใจกลางูเาไฟ
แอลลี่นอนอ่อนปวกเปียกอยู่บนโต๊ะทำงานเย็นเฉียบ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มจ้องมองใบหน้าของคุณหมอที่บัดนี้แดงก่ำไปด้วยแรงอารมณ์
เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพราวบนขมับและสันกรามคมคาย ช่างเป็ภาพที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบได้อย่างน่าประหลาด
ไซร่ามองลึกลงไปในดวงตาของแอลลี่ ภาพสะท้อนในนั้นคือตัวเธอเอง
ผู้หญิงที่สูญเสียการควบคุมอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชีวิต
เกราะน้ำแข็งที่ใช้เวลาสร้างมานานนับปีถูกทุบทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยฝีมือของพยาบาลสาวที่ดูภายนอกเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ แต่ภายในกลับเป็นางเสือร้ายที่รู้จุดอ่อนของเธอทุกอย่าง
ตัดสินใจถอนกายออกมาอย่างเชื่องช้า
ทุกลมหายใจ
ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนภาพสโลว์โมชัน
"อ๊ะ..." แอลลี่ครางออกมาอย่างเสียดาย
ความอบอุ่นที่เติมเต็มร่างกายและหัวใจของเธอได้เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ทำให้เธอโหยหามากขึ้นไปอีก เธอรู้สึกเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกายได้ขาดหายไป
ไซร่าเห็นแววตาอาวรณ์นั้นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาบางๆ เธอก้มลงจูบที่หน้าผากชื้นเหงื่อของแอลลี่อย่างแ่เบาและอ่อนโยนที่สุด "ยังไม่จบ แค่เปลี่ยนสมรภูมิรบ"
สิ้นคำพูดนั้น
เธอก็ช้อนร่างเปลือยเปล่าของแอลลี่ขึ้นอุ้มอีกครั้งอย่างมั่นคงและแข็งแรง
กล้ามเนื้อทุกมัดบนร่างกายของคุณหมอเกร็งขึ้นรับน้ำหนักของเธอ แอลลี่รีบยกแขนโอบรอบลำคอแกร่งของไซร่าไว้แน่น
ซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกอุ่นที่ยังเต้นรัวไม่หยุด สูดดมกลิ่นกายอันเป็เอกลักษณ์
กลิ่นที่ผสมผสานระหว่างน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ กลิ่นกาแฟดำ และกลิ่นเฉพาะตัวของไซร่า
กลิ่นที่ทำให้เธอเสพติด
ไซร่าพาเธอเดินตรงไปยังโซฟารับแขกบุหนังสีดำสนิทที่ตั้งอยู่ชิดริมหน้าต่าง
หน้าต่างที่ถูกบดบังไว้ด้วยม่านทึบแสงผืนหนาที่แอลลี่แอบขอบคุณในใจ เธอบรรจงวางร่างบางลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล
ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้า สายตาของเธอสำรวจเรือนร่างของแอลลี่อีกครั้งอย่างละเอียด เหมือนศัลยแพทย์ที่กำลังประเมินสภาพคนไข้ก่อนลงมีด
"หันหลังให้ฉันแล้วคุกเข่าซะ" ไซร่าสั่งเสียงพร่าแหบ
มันเป็คำสั่งที่หยาบโลนและทรงอำนาจ แต่สำหรับแอลลี่ในตอนนี้ มันคือถ้อยคำที่ไพเราะที่สุด
แอลลี่ใจเต้นระรัว
รู้ดีว่าบทเรียนบทต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เธอค่อยๆ พลิกตัวอย่างเชื่องช้า จัดร่างกายให้อยู่ในท่าคลานบนโซฟาตามคำบัญชา
มือสองข้างยันไว้กับพนักพิงที่เย็นเฉียบ เผชิญหน้ากับผ้าม่านที่ปิดทึบ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับโลกทั้งใบ
เธอแอ่นสะโพก
ยกบั้นท้ายกลมกลึงที่งอนงามขึ้นเล็กน้อย เป็การเชื้อเชิญอย่างโจ่งแจ้งและไร้ยางอายที่สุด
ภาพตรงหน้าทำให้ไซร่าต้องลอบกลืนน้ำลาย แผ่นหลังขาวเนียนที่โค้งเว้า บั้นท้ายที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
และปากทาง์สีชมพูระเรื่อที่ยังคงบวมช้ำเล็กน้อยจากการรุกรานครั้งก่อน
คือภาพศิลปะอีโรติกชิ้นเอกที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ
แต่ขณะที่บรรยากาศกำลังจะดำดิ่งสู่ความร้อนแรงอีกครั้ง
กริ๊ก... กึก... กึก...
เสียงลูกล้อของรถเข็นทำแผลดังขึ้นแ่ๆ ที่หน้าทางเดิน! ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่กำลังใกล้เข้ามา!
ไซร่าชะงักกึกทันที!
สัญชาตญาณทั้งหมดตื่นตัวเต็มที่ อะดรีนาลีนฉีดพล่านไปทั่วร่าง เธอรีบผุดลุกขึ้น ยื่นนิ้วชี้ไปแตะที่ริมฝีปากของแอลลี่อย่างรวดเร็ว "ชู่ว์... อย่าส่งเสียง"
แอลลี่เบิกตากว้าง หัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยแรงปรารถนา บัดนี้กลับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว
เธอพยักหน้ารับรู้และแข็งค้างอยู่ในท่านั้นทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็ความตึงเครียดและลุ้นระทึกในเสี้ยววินาที
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น ทำให้ทั้งคู่แทบหยุดหายใจ
"คุณหมอไซร่าคะ? อยู่ข้างในรึเปล่าคะ?" เสียงนั้นเป็ของมินา พยาบาลสาวรุ่นน้องที่ขึ้นเวรดึกด้วยกัน "ขออนุญาตนะคะ พอดีมีเคสด่วนเข้ามาค่ะ เป็อุบัติเหตุรถชน คนไข้เสียเืมาก ปรึกษาคุณหมอเวรแล้วเขาอยากได้ความเห็นด่วนจากศัลยแพทย์น่ะค่ะ"
สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด!
นี่ไม่ใช่แค่การเดินตรวจธรรมดา!
ไซร่าหลับตาลง ก่นด่าโชคชะตาอยู่ในใจ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนจะทะลุออกมานอกอก
จากนั้นจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด แต่ก็ยังแฝงความหอบอยู่นิดๆ "ว่ามาเลยมินา ฉันฟังอยู่"
"เอ่อ...คุณหมอไม่สะดวกเปิดประตูเหรอคะ" มินาถามด้วยความสงสัย "พอดีมีฟิล์มเอ็กซเรย์ให้ดูด้วยน่ะค่ะ แล้ว แปลกจังค่ะ ไฟห้องคุณหมอติดอยู่ แต่คุณหมอไม่ตอบตั้งนาน"
ความสงสัยของมินาเหมือนหอกแหลมที่ทิ่มแทงเข้ามา!
แอลลี่ที่คุกเข่าอยู่ หันขวับมามองไซร่าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เธอทำมือไม้ชี้ไปที่แล็ปท็อปบนโต๊ะ เป็การส่งสัญญาณอย่างสิ้นหวัง
ไซร่าเข้าใจในทันที เธอไอออกมาเบาๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็ความสุขุมและเป็งานเป็การอย่างน่าทึ่ง
"ขอโทษทีนะมินา พอดีฉันกำลังวิดีโอคอลปรึกษาเคสกับโปรเฟสเซอร์ที่เยอรมนีอยู่เื่งานวิจัยน่ะ มันเป็ความลับเลยเปิดประตูไม่ได้จริงๆ เธอสรุปเคสมาทางไลน์ให้ฉันก่อนได้ไหม เดี๋ยวฉันดูให้แล้วจะรีบโทรกลับ"
มันเป็การโกหกที่แเีและน่าเชื่อถือที่สุดเท่าที่จะนึกออก!
"อ๋อ! ได้ค่ะๆ ขอโทษที่รบกวนค่ะคุณหมอ" เสียงของมินาดูโล่งใจขึ้น "เอ่อ...แล้วเื่สุดท้ายค่ะคุณหมอ พยาบาลแอลลี่ เธอเป็อะไรมากรึเปล่าคะ พอดีรุ่นพี่อีกคนบอกว่าเห็นแอลลี่หน้าซีดๆ เหมือนจะไม่สบาย"
คำถามนี้ทำให้แอลลี่ต้องกลั้นหายใจอีกครั้ง!
ไซร่าไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใยและอำนาจของแพทย์ไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
"อ้อ แอลลี่น่ะเหรอ เธอมีไข้ขึ้นสูง ปวดหัวมาก ฉันเพิ่งฉีดยาลดไข้กับยาแก้ปวดให้ แล้วสั่งให้ไปนอนพักที่ห้องพักพยาบาลด้านในสุดแล้ว ฉันกำชับไว้แล้วว่าห้ามใครเข้าไปรบกวนเด็ดขาด ถ้าพรุ่งนี้เช้าอาการไม่ดีขึ้น ฉันจะจับแอดมิทเอง"
คำโกหกที่ซ้อนกันเป็ชั้นๆ แต่มันสมบูรณ์แบบ มันทั้งแสดงความห่วงใยในตัวลูกน้อง และยังเป็การสร้างเกราะป้องกันไม่ให้ใครเข้าไปที่ห้องพักพยาบาลเพื่อเช็คดูอีกด้วย
"คุณหมอใจดีจังเลยค่ะ ขอบคุณแทนแอลลี่ด้วยนะคะ งั้นเดี๋ยวมินาส่งรายละเอียดเคสไปให้ทางไลน์นะคะ รบกวนด้วยค่ะคุณหมอ"
"อืม"
เสียงรถเข็นและเสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไปจนเงียบสนิท
ความเงียบที่โรยตัวลงมาครั้งนี้มันหนักอึ้งกว่าครั้งก่อน ทั้งห้องมีเพียงเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของคนสองคน
"แอลลี่นึกว่าจะหัวใจวายตายซะแล้วค่ะ" แอลลี่พึมพำ ทรุดตัวลงนอนคว่ำหน้ากับโซฟาอย่างหมดเรี่ยวแรง ขาแข้งสั่นไปหมด
ไซร่าทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมข้างโซฟา เธอยกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "บทเรียนวันนี้มันแพงจริงๆ"
เธอหันไปมองแอลลี่ที่นอนซุกหน้าอยู่กับเบาะหนัง "นี่คือสิ่งที่เธอ้าจริงๆ เหรอแอลลี่? ความเสี่ยง การโกหก การที่ทุกอย่างที่เราสร้างมาในฐานะแพทย์กับพยาบาลอาจพังลงได้ในพริบตาเดียว เพื่อแลกกับคืนเดียวเนี่ยนะ?"
แอลลี่พลิกตัวกลับมานอนหงาย เผชิญหน้ากับไซร่า ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำ แต่แววตานั้นกลับแน่วแน่และจริงจัง
"สิ่งที่แอลลี่้าคือคุณค่ะ ไม่ใช่แค่คืนเดียว และไม่ว่าจะต้องเสี่ยงแค่ไหน แอลลี่ก็ยอม"
คำตอบที่ตรงไปตรงมาและกล้าหาญนั้นทำให้หัวใจของไซร่ากระตุกอย่างรุนแรง
กำแพงสุดท้ายที่เธอยังพยายามรักษาไว้ได้พังทลายลงในที่สุด
"เธอมันเด็กดื้อ" ไซร่าพึมพำ แต่แล้วเธอก็ยิ้มออกมา เป็รอยยิ้มที่มาจากใจจริง
เธอโน้มตัวลงไปจูบแอลลี่
จูบที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ ความรักใคร่ และแรงปรารถนาที่ถูกอัดอั้นไว้เมื่อครู่ ตอนนี้มันพร้อมที่จะะเิออกมาอีกครั้ง
"งั้นเรามาต่อบทเรียนที่อันตรายที่สุดกันเถอะ" ไซร่ากระซิบ ก่อนจะจัดท่าทางให้แอลลี่กลับไปอยู่ในท่าเดิมอีกครั้ง
ครั้งนี้ไม่มีการลังเล ไซร่าสอดใส่อาวุธประจำกายของเธอเข้าไปในร่างกายของแอลลี่อย่างรวดเร็วและลึกซึ้ง
สวบ!
"อ๊าาาา!"
แอลลี่ร้องครางออกมาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นยิ่งกว่าเดิม อะดรีนาลีนจากความกลัวได้แปรเปลี่ยนเป็ตัวกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้ทุกััชัดเจนและรุนแรงขึ้นเป็ทวีคูณ
"นี่คือบทลงโทษ สำหรับความดื้อรั้นของเธอ!" ไซร่าคำรามอยู่ข้างหู
ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกด้วยจังหวะที่ทั้งหนักหน่วงและเป็เ้าของ "โทษฐานที่ทำให้ฉันเกือบเสียการควบคุม!"
"อ๊ะ...อ๊ะ...ค่ะ...ลงโทษแอลลี่เลย เอาให้แอลลี่หลาบจำ...อ๊า! จนเดินไม่ได้เลย!" แอลลี่ครางตอบกลับอย่างท้าทาย
จังหวะรักบนโซฟาหนังดำเนินไปอย่างดุเดือดและไร้ซึ่งความปรานี มันคือการปลดปล่อยทุกความรู้สึกที่อัดอั้น
ความกลัว ความเสี่ยงและความ้าที่เกือบจะไม่มีทางได้ไปต่อ ทุกอย่างถูกหลอมรวมอยู่ในการเคลื่อนไหวที่ร้อนแรงนี้
"คุณหมอ...อ๊ะ! ต้องรับผิดชอบนะคะ" แอลลี่เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางเสียงหอบหายใจ
"ฉันก็กำลังรับผิดชอบเธออยู่นี่ไง!" ไซร่าตอบกลับเสียงพร่า กระแทกสะโพกย้ำๆ ลงไปในจุดที่เธอรู้ว่าแอลลี่ชอบที่สุด
"ไม่ใช่ค่ะ...อื้อ!" แอลลี่ส่ายหน้า "หมายถึงต้องรับผิดชอบ สอนบทเรียนบทต่อไปให้แอลลี่ด้วย ที่ไม่ใช่บนโซฟา แต่เป็บนเก้าอี้ในร้านอาหารพรุ่งนี้"
ไซร่าหยุดกึก เธอถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน "ให้ตายสิ เธอนี่มัน..."
"นะคะไซร่า ไปเดทกับแอลลี่นะคะ"
แทนคำตอบกลับ ไซร่ากลับเร่งจังหวะรักให้เร็วและแรงขึ้นไปอีกจนแอลลี่แทบสิ้นสติ
พลิกร่างของแอลลี่ให้นอนหงายแล้วขึ้นคร่อมในท่ามิชชันนารีอีกครั้ง จ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ประกาศกร้าวด้วยการกระทำว่าตกลง
"งั้นฉันจะทำให้เธอจำเดทแรกของเราไปจนวันตาย!"
"แอลลี่ก็จะทำให้คุณจดจำคืนแรกของเรา...อ๊า! ไปตลอดชีวิตเหมือนกัน!"
ทั้งสองต่างเร่งเร้าเข้าหาจังหวะสุดท้าย
จุดหมายที่รออยู่เบื้องหน้า มันคือการเดินทางที่ทั้งสองจะไปให้ถึงพร้อมกัน
"แอลลี่! ฉันไม่ไหวแล้ว!"
"พร้อมกันค่ะไซร่า! เอาเลย! ปล่อยมันออกมาให้หมด!"
"ไซร่าาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!"
"แอลลี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
เสียงกรีดร้องแห่งความสุขสมดังประสานกันเป็ครั้งสุดท้าย ร่างของทั้งสองกระตุกเกร็งและปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งความปรารถนาออกมาพร้อมกันอย่างสมบูรณ์แบบ
ไซร่าทิ้งตัวลงนอนทับร่างของแอลลี่อย่างหมดแรง กอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
จนกระทั่งแสงอรุณเริ่มลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็เส้นบางๆ
"ไม่เป็ไรนะ" ไซร่าเป็ฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง
แอลลี่ซุกหน้ากับอกอุ่นๆ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ "สบายมากค่ะ แค่รอคอนเฟิร์มบทเรียนของวันพรุ่งนี้"
ไซร่าหัวเราะออกมาเบาๆ เธอจูบที่หน้าผากของแอลลี่อย่างรักใคร่
"หกโมงเย็นที่ร้านคาเฟ่แมว ห้ามสายล่ะ"
เธอมองลึกเข้าไปในตาของแอลลี่ ก่อนจะพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะออกคำสั่ง แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน
"...แล้วก็แต่งตัวสวยๆ ด้วย ฉันอยากเห็น"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของแอลลี่พองโตจนคับอก ค่ำคืนแห่งการสั่งสอน ได้จบลงแล้วจริงๆ
และมันได้ให้กำเนิดเช้าวันใหม่ของความสัมพันธ์ที่เธอเฝ้ารอมาตลอด