龙束缚
Chapter 10
2:17 AM
“อึก...อ้วก!” ระหว่างที่กำลังหลับอยู่ ผมก็ต้องรีบตื่นมาอาเจียนในเวลาตี2:17 ไม่รู้ว่าเพราะอะไร อยู่ๆผมก็รู้สึกมีอาการเวียนหัวขึ้นมาอยากจะฝืนนอนต่อให้หลับ แต่ร่างกายมันบอกให้ผมต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อเอาอาหารที่กินเข้าไปออกมาให้หมด
“อ้วก! แฮ่ก...แฮ่ก อุ๊บ...อ้วก!” ผมนั่งหมดสภาพอยู่ตรงชักโครกพลางหอบหายใจเหนื่อย ก่อนจะพยุงตัวเองไปล้างหน้าล้างปากดวงตากลมโตมองตัวเองในกระจกอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำพลันทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม มือเรียวยกขึ้นมาก่ายหน้าผากก่อนจะหลับลงเพราะความเพลียอีกครั้ง
ผมตื่นมาในตอนบ่ายของอีกวันสภาพผมตอนนี้แย่มาก หัวมันหมุนไปหมด ร่างกายมันเหมือนไม่มีแรงเมื่อคืนกว่าผมจะได้นอนอย่างเต็มที่ก็ปาไปตี4 สภาพผมในตอนนี้ถึงดูไม่ได้ผมเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำ เผื่อสายน้ำเย็นๆจะช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นบ้าง
ซ่า! สายน้ำที่ไหลผ่านร่างกายช่วยทำให้ผมรู้สึกสดชื้นขึ้นมากแต่ก็ยังหนักหัวอยู่ดี
หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพื้นเดียวเดินมาเปิดทีวีเพื่อไม่ให้ห้องมันเงียบเกินไป
“นี้อาจจะเป็การหมั้นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการก็ว่าได้นะคะ”เสียงผู้ประกาศข่าวรายงานเหตุการณ์ในงานหมั้นแห่งหนึ่งผมไม่ได้สนใจที่จะฟัง มือเรียวเปิดตู้เย็นคว้าขวดน้ำเย็นขึ้นมาดื่มดับกระหาย
“มาแล้วค้า ว่าที่เ้าบ่าวนายน้อยเสี่ยวจากตระกูนเสี่ยว!” เมื่อได้ยินผู้ประกาศข่าวเอ่ยชื่อตระกูนเสี่ยวขึ้นผมรีบหันหน้าไปมองหน้าจอทีวีทันที พร้อมหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่มันหน่วงๆในใจ
“หล่อเ็าสมแล้วที่เป็ทายาทของเสี่ยวจิ่งหยาง หน้าตาดีไม่แพ้ผู้เป็พ่อเลยค้า” เสียงผู้ประกาศข่าวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ผมยืนมองเหตุการณ์ในจอนิ่งเหมือนร่างกายได้ถูกแช่แข็งไปแล้ว
“ว่าที่เ้าสาวคือคุณหนูซูฮวาจากตระกูลหนิง” ตอนนี้เสียงของผู้ประกาศข่าวไม่ได้เข้าหูผมเลยมันเหมือนทุกอย่างรอบตัวเงียบลงช้าๆ
“เป็คู่ที่เหมาะสมกันจริงๆค่ะ” เสียงของผู้ประกาศข่าวยังคงเอ่ยไม่หยุด สายตาของผมเอาแต่มองเจียนหลินที่เดินเข้าไปในงานด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ
“พิธีการหมั้นจะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ งานหมั้นของสองตระกูลใหญ่ในฮ่องกงต้องเป็ที่จับตามองมากแน่นๆ” เสียงผู้ประกาศข่าวฟังดูตื่นเต้นมาก ต่างจากผมที่มึนหัวไปหมด
ั...ก็ต้องคู่กับดอกไม้งาม
ผมหลับตาลงช้าๆพร้อมความรู้สึกหน่วงในใจ พลางเดินไปปิดทีวีนั้น
“ต้อง...รีบไปทำงาน”ผมเอ่ยพำพึมกับตัวเองเบาๆพลันรีบเดินไปหาเสื้อผ้าใส่
กรมตำรวจxxx
ผมเดินเข้ามาในกรมด้วยใบหน้าซีดๆไอ้อาการบ้าๆนั้นก็ไม่หายไปสักที โชคดีที่มันเบาลงกว่าเมื่อเช้าเยอะ แต่ก็ยังรู้สึกมึนๆอยู่ดี
“อาลู่ ไหวหรือเปล่า”เสียงของเพื่อนร่วมงานเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง ผมจึงหันหน้าไปยกยิ้มให้บางๆ
“ไม่เป็ไรแค่เมื่อคืนนอนไม่หลับ” เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม
“ได้ดูข่าวตอนบ่ายหรือเปล่า”เสียงหนึ่งในกรมเอ่ยขึ้น ผมหยุดชะงักขาเรียวที่กำลังจะก้าวไปนั่งที่เมื่อได้ยินเื่ข่าวเมื่อตอนบ่าย
“ได้ดูสิ น่าอิจฉาชะมัดเลยได้ผู้หญิงที่สวยที่สุดไป” เสียงของเพื่อนในทีมเอ่ยด้วยความเสียดายผมนั่งกำมือเรียวแน่นด้วยใจที่สั่นไหว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงรู้สึกว่าอารมณ์ผมจะอ่อนไหวง่าย ขอบตามันเริ่มร้อนขึ้นมk
“อาลู่!” ผมสะดุ้งใเบิกตากว้าง เมื่อรุ่นพี่เลียนหรงะโชื่อผมดังลั่นกรมตำรวจ
“เป็อะไร ฉันเรียกนายตั้งนาน” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น
“มีอะไรหรอครับ” ผมเลือกที่จะเอ่ยถามออกไป ซึ่งรุ่นพี่เลียนหรงก็ไม่ได้ว่าอะไร
“คืนนี้เราต้องไปคุ้มครองพวกคนที่มางานหมั้นในคืนนี้นะ”เมื่อรุ่นพี่เอ่ยจบ ผมจึงกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นโดยไม่รู้เลยว่ารุ่นพี่เลียนหรงกำลังยืนมองอยู่
235
