พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำจอร์เจีย
อนูปเดินกลับมาที่รถยนต์ “ผมได้ตั๋วแล้ว” อารีน่าปลดสายเข็มขัดนิรภัย ก้าวลงมาจากรถเก๋งของอนูป “ไม่เข้าใจ คุณ้ามาเที่ยวพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ มันน่าดูตรงไหน” อนูปหันหน้ามองทางเข้า “ที่นี่ Georgia Aquarium ใหญ่ที่สุดในโลกนะคะ มีปลาและสัตว์น้ำมากกว่า 100,000 ตัว ไม่รู้สิคะ ว่าทำไมอยากมาดู” อารีน่าคว้ากระเป๋าสะพาย “เวียนหัวแน่นอน” อนูปส่งบัตรเข้าชมในเธอถือไว้ “คุณเคยมาหรือค่ะ” อนูปส่ายหน้าเพราะเขาไม่ชอบสัตว์น้ำ “ผมชอบสุนัขมากกว่า”
อารีน่าอมยิ้มแล้วก้าวเดินนำหน้าเขาเข้าไปในAquarium ผ่านทางเข้าเลี้ยวเข้าไปชมปลาเล็กนานาชนิด อารีน่าตื่นเต้นเมื่อได้มาถึงการแสดงโชว์ของปลาฉลามวาฬที่มีชื่อเสียงของที่นี่ หญิงสาวก้าวเข้าไปนั่งเป็คนแรกเมื่อประตูของViewing Theater เปิด “คุณตั้งใจมาดูเ้านี่เหรอ” อนูปเริ่มรู้สึกกลัวเขาเลื่อนมือไปกุมมือเธอเอาไว้ “กลัวเหรอค่ะ” อารีน่าถามพร้อมบีบมือของเขาเบาๆ “ดูนั่นซิค่ะ มันออกมาแล้ว ตัวโตจริงๆ” ร่างั์ของฉลามวาฬว่ายออกมา เงาของมันบังเเสงสว่างทำให้อนูปหันหน้ามอง แววตาของอารีน่าที่เต็มไปด้วยความสุข ร่างของเธอยืนขึ้น “ลูกปลาวาฬ น่ารักมากๆเลยค่ะ หนึ่ง สอง… อารีน่านับจำนวนลูกปลาวาฬที่ปล่อยออกเพียงสามตัว "พวกมันมีมาเพิ่มสามตัว น่ายินดีด้วยจริงๆ" อนูปยืนขึ้นมองลูกปลาวาฬ “คุณ้ามีลูกกี่คน” หญิงสาวชี้ไปที่กลุ่มปลากระเบนราหุลที่จะเพิ่มเข้ามาในโชว์ “3คนเหมือนพวกมันค่ะ”
“คุณบ้าหรือเปล่า อยากมีลูกเหมือนปลาวาฬ” อนูปดึงเเขนของเธอให้มายืนที่ดูสาหร่ายสีแดงสด อารีน่าหันหน้ามองใบหน้าของเขา “คุณคิดได้ไง มีลูกเป็ปลา” ทั้งคุ่เดินออกมาพร้อมกันเมื่อจบโชว์ “ใครจะไปรู้กับคุณ” ชายหนุ่มเดินเข้าไปในร้านขายของที่ระลึก “มีราน่าจะมาด้วยนะคะ มากับคุณไม่สนุกเลย” อารีน่าต่อว่าเขาเล่นๆ “งั้นกลับ ผมไม่เดินต่อ” อารีน่าลูบมือบนหน้าท้อง “แม่บอกแล้ว เขาใจร้าย หนูอดดูปลานีโอแล้วนะลูก” อนูปรู้สึกหมั่นไส้เธอ “เดียวก่อน คุณพูดอะไรกับลูก เรียกผมว่า เขา”
หญิงสาวรู้สึกว่าจะเกิดศึกา เธอเดินแทรกคนเข้าไปในร้านขายอาหารในย่านเดียวกัน อารีน่ายืนอ่านป้ายบอกทางของอุโมงโชว์แมงดาทะเล ดาวทะเล กระเบน และกุ้งต่างๆ ตู้จัดแสดงเต่าหัวค้อนและปลาใน ห่างจากที่นี่ 500เมตร “ฉันขอเติมพลังก่อนนะคะ” อนูปโอบร่างของเธอไว้ “ตอบผมมาก่อน” อารีน่าเงยหน้าของเธอ ภาพอารีน่ามองอนูปที่ก้มลงมองดวงตากลมโตของเธอ ชายต่างชาติผิวขาวถ่ายภาพของพวกเขาทั้งสองไว้ “จะให้เรียกว่าอะไร ค่ะ” อนูปปล่อยร่างของเธอ “พ่อ” อารีน่าจ้องริมฝีปากของเขา “พ่อรอง” อนูปหยิกแก้มของเธอ “อย่าทำให้เด็กสับสัน และมีปมด้อย” ร่างของเขาเดินไปซื้อเครื่องดื่มให้เธอ อารีน่ามองตามร่างของเขา หญิงสาวอมยิ้ม “พ่อของหนูในเวลาอารมณ์ดี ปีศาจร้ายในเวลาอารมณ์ร้าย เข้าใจไหมคะ” เธอลูบหน้าท้องแล้วหัวเราะออกมา
อนูปเดินกลับมาพร้อมภาพถ่ายที่ชาวต่างชาติมอบให้เขา เขาเก็บใส่ในเป้ไม่ให้อารีน่าดูภาพนี้ “ขอบคุณมากครับ ผมจะใส่กรอบรูปไว้ครับ” แก้วโค้กใหญ่และแซนวิชผักวางลงบนโต๊ะ “คุณไม่ทานเหรอค่ะ” อนูปส่ายหน้า “ผมยังไม่หิว ผมขอไปห้องน้ำ รอที่นี่ห้ามไปไหน” อารีน่าคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น “ไม่ให้ไปค่ะ”
ห่างจากที่พักร้อนระหว่างตู้จัดโชว์ เสียงผู้คนดังขึ้นโวยวายเมื่อเด็กคนหนึ่งปาก้อนหินใส่ตู้จัดโชว์ อารีน่ามองไปที่กลุ่มคนที่เดินเข้ามานั่งพักในที่พักร้อน เสียงทักทายดังขึ้น “อารินนนน ใช่ไหม” เสียงนี้อารีน่ารีบหันไป “ราฟ ราฟจริงๆด้วย” อารีน่ารีบลุกขึ้น วิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูง ผิวคล้ำ สวมเสื้อยืดสีเทาเข้ม กางเกงยืนส์ หมวกแก็ป แว่นตากันแดดสีดำ ร่างของอารีน่าถูกอุ้มสูงขึ้น “เฮ้ ผมไม่นึกเลยว่าจะพบคุณที่นี่ มาเที่ยวหรือมาอยู่ที่นี่ ผมติดต่อไปหาสุนันทา เธอบอกว่า ไม่รู้ว่าอารินไปไหน”
อนูปเดินกลับออกมาจากห้องน้ำ ตรงเข้าไปซื้อเครื่องดื่ม สายตาของเขามองหาร่างของหญิงสาวที่โต๊ะมีเพียงหมวกกันแดดและแว่นตากันแดดของเธอ เขากวาดสายตาไปรอบๆ พบร่างของคนทั้งสองพูดกันอย่างสนุกสนาน ชายแปลกหน้าโอบกอดร่างของเธอ และหันหน้ามองมาที่อนูปซึ่งเดินเข้าไปตามเธอ อารีน่าหันมาเจออนูป “โอ้วว ลืมไปเลย ขอแนะนำให้รู้จักค่ะ ราฟ เพื่อนสนิทของฉัน ผู้ช่วยผู้พิพากษาเขาทำงานที่นี่ค่ะ” อนูปยืนมือเข้าทักทาย ทั้งสองจับมือทักทาย อนูปรอให้อารีน่าแนะนำตัวของเขาแต่เธอนิ่งเงียบไม่พูดต่อ สีหน้าของอนูปเริ่มไม่พอใจ
“ผมจะไปรอที่โต๊ะนั้น” ชายหนุ่มเดินกลับมาด้วยความโมโห เมื่อทั้งคู่ร่ำลากัน อารีน่าเดินกลับมาที่เดิม “ทานต่อให้หมด” สีหน้าของอนูปที่ไม่สู้ดี ทำให้อารีน่ารู้ว่า เขากำลังโกรธ “คุณพ่ออารมณ์เสียเื่อะไรคะ” อนูปได้ยินเธอเรียกเขาว่าคุณพ่อ ชายหนุ่มยิ้มออกมา “ไม่ต้องเล่นละคร ผู้ชายคนนั้นเป็ใคร” อารีน่าหันหลังกลับมองร่างของราฟที่นั่งเเละโบกมือให้เธอ “อดีตแฟนค่ะ” อนูปจ้องนัตย์ตาสีน้ำตาลเข้มคุ่ที่อยู่ตรงหน้าของเขา “อดีตคนรัก” อารีน่าพยักหน้า “แต่ไม่ใช่คู่รักแบบคุณกับโซรินี่นะคะ” อนูปถอนหายใจเบาๆ “ฉันเรียนจบกฏหมายที่รัฐนี้ คุณก็รู้แล้ว เราเจอกันที่นี่ พ่อแม่ของเขาชอบฉันมากค่ะ แต่เขาชอบผู้หญิงผิวขาวมากฉัน และชอบชีวิตอิสระ จะคบใครก็ได้ ควงใครก็ได้ แบบว่ายังไม่พร้อมจะแต่งงาน” อนูปก้มหน้าหยิบมันฝรั่งทอดมาวางตรงหน้าของเขา “เหมือนผม แล้วตอนนี้เขา...” อารีน่าหยุดคิดเพราะเธอรู้ว่า ในส่วนลึกของหัวใจของราฟเขารอเธออยู่ ราฟขอเธอแต่งงานมาตลอด แต่หัวใจดวงนี้ของเธอ อยู่กับชายที่นั่งตรงหน้าเวลานี้ “ไม่เหมือนกันค่ะ เขาใจเย็น อารมณ์และไม่เคยอาละวาดแบบคุณ”
อารีน่ารีบลุกขึ้นทันที อนูปลุกขึ้นและอ้อมออกมาจูงมือของเธอให้เดินเข้าหาราฟที่นั่งกินเเซนวิชพร้อมเพื่อน “ผมอนูป สามีของอารีน่า” เขาแนะนำตัวเองต่อหน้าทุกคน ราฟใ ถอดสีหน้าออกเมื่อได้ยินอนูปแนะนำตัวเองเช่นนั้น อารีน่าจ้องใบหน้าของอนูปด้วยความประหลาดใจ “เอ่ออ ครับ ผมขอแสดงความยินดีด้วยครับ” ราฟจ้องที่ดวงตากลมโตของหญิงสาวพร้อมรอยยิ้มที่ต้องฝืนใจออกมา “และเธอกำลังตั้งครรภ์ได้ 3 เดือนครับ”
ภายในห้องโชว์เต่าหัวค้อน
ร่างของอารีน่ายืนมองเต่าหัวค้อนอย่างไม่สนุก เธอกังวลเื่ที่เกิดขึ้น อนูปเข้ามายืนใกล้ๆหญิงสาว “ผมชอบเต่าน้อยตัวนั้น มันเกาะหลังเต่าตัวใหญ่” อารีน่าไม่พูดอะไรออกมา “โกรธผมใช่ไหม” หญิงสาวเลื่อนตัวออกมา “ไม่ค่ะ” อนูปอมยิ้ม “คำว่าไม่ ของผู้หญิงคือ ใช่ คุณคบกับเขานานไหม” อนูปรุกคำถามนี้ขึ้นมา ทำให้อารีน่ารู้สึกอึดอัด “2ปีค่ะ” ชายหนุ่มไม่ถามต่อ เขาเดินนำเธอออกมาจากอุโมงปลา เพื่อเดินวนไปที่ร้านขายของที่ระลึกอีกแห่ง เสียงเครื่องบินรบที่ฝึกซ้อมบริเวณใกล้ๆ ดังสนั่น ทำให้ยกมือขึ้นปิดสองใบหู “น่ากลัวมากๆเลยค่ะ”
“2ปี แล้วทำไมลืมผมไม่ได้” อนูปคว้าร่างของเธอให้หันหน้าตรง “ฉันไม่ใช่จำเลยนะคะ ฉันไม่ขอตอบได้ไหมคะ” อารีน่าก้าวเดินนำหน้าเพื่อเลี่ยงการตอบคำถามของเขา “มันต้องมีการกอดการจูบกัน สิ่งเหล่านี้คู่รักเขาทำกัน ทำไมคุณลืมผมไม่ได้ ตามหาผม ตามแก้แค้นผมทำไม ผมไม่เข้าใจ” อารีน่าหยุดร่างของเธอ หันหลังกลับ “ถ้าฉันไม่แนะนำและบอกคุณว่า เขาคือ อดีตแฟน คุณจะมีอาการพวกนี้ไหมคะ ตอนนี้คุณสงสัยในสิ่งที่ฉันเคยเป็ และมันเป็อดีต ฉันขอถามคุณกลับ ถ้าพี่อรุณไม่ตาย คุณจะมีคำถามพวกนี้จะอยู่ในสมองของคุณหรือเปล่า คุณคือ สามีชั่วคราว เท่านั้น อย่าลืมซิคะ”
“ก็เพราะคำว่าสามีชั่วคราว มันทำให้ผมสงสัยพฤติกรรมผู้หญิงแบบคุณ ว่าเมื่อคุณเลิกจากผมคุณคงกลับไปหาไอ้หมอนั่น การที่คุณบอกว่าเขาคืออดีต มันช่วยเตือนสติผมว่าห้าม….”อนูปจะพูดต่อ แต่เขานึกขึ้นได้ว่าทั้งคู่ยืนอยู่ในที่สาธารณะ “อนูป อย่าทำปัจจุบันในเวลานี้ที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ให้มันต้องกลายเป็อดีตที่ข่มขื่นได้ไหมค่ะ ฉัน้ามีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับตัวคุณบ้าง ฉันขอร้อง” ร่างของอนูปรู้สึกชาที่เขาไม่เข้าใจอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในใจของเขาและสับสนในสถานะที่เขาต้องเขามารับผิดชอบเด็กในท้องของอารีน่า
ชายหนุ่มก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าของเธอ “will you kiss me” อนูปขอให้เธอจูบเขา “จูบอย่างคนรักกัน สอนผมให้รู้จักความรักได้ไหม อารีน่า”
**** อ่านต่อไหมค่ะ ขอเสียงหน่อย
204
