ฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนั้นไม่ได้อยู่ในที่ที่ตัวของเด็กคนนี้สลบไปแต่อยู่ในห้องที่หรูหราราวกับว่าห้องนี้เป็ห้องที่คุณหนูเขาอาศัยอยู่กัน
"อ๊ะ คุณหนูตื่นแล้วหรอคะ " สาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน(ในอดีต)กล่าวทักทาย
"ที่นี่ที่ไหนคะ คุณ?"
"อ๊ะ ดิฉันมีชื่อว่าเอเลียเ้าค่ะคุณหนูแล้วคุณหนูชื่อว่าอะไรหรอคะ"
"อ่าชื่อ .... (ฉันนึกถึง่เวลาที่มาที่นี่ตาลุงคนนั้นเรียกเราว่าอะไรนะ ) เท เทริ เทริซ่า ฉันชื่อเทริซ่า"
"เป็ชื่อที่ไพเราะมากเลยค่ะคุณหนู ต่อไปนี้เรียกฉันว่า เอเลีย นะคะถ้ามีอะไร้าเรียกเอเลียได้เลยค่ะท่านดยุกโนอาห์บอกให้ฉันรับใช้คุณหนูค่ะ"
"ท่าน ดยุก โนอา ? "
"ใช่ค่ะ ท่านเป็คนช่วยคุณหนูมาจากผู้ชายที่น่ากลัวคนนั้นมาเ้าค่ะอ๊ะ คุณหนูรีบแต่งตัวเถอะเ้าค่ะดิฉันลืมไปว่าท่านดยุกบอกถ้าคุณหนูตื่นให้รีบพาคุณหนูไปหาท่านค่ะ"
หลังจากนั้นประมาณ 1 ชั่วโมงในการที่เอเลียแต่งตัวให้ฉันก่อนจะพาฉันมาหาท่านผู้นั้น
"ขอนุญาตค่ะท่านดยุก ดิฉันเอเลียได้พาคุณหนูเทริซ่ามาพบแล้วเ้าค่ะ"
"เข้ามา "
"เอ่อ สวัสดีค่ะ ท่านดยุก "ฉันโค้งคำนับตามแบบฉบับผู้ดีที่เอเลียสอนให้
"นั่งลง ฉันมีเื่จะคุย"
"ค่ะ ขอบคุณเ้าค่ะ"
"เธอมีชื่อว่าอะไร "
"เทริซ่า เ้าค่ะ"
"ทำไมถึงวิ่งออกมาและถึงมีพ่อค้าส่งออกนอกประเทศไล่ตาม"
"เอ่อ " จะให้ฉันบอกอะไรล่ะตัวฉันเองฉันยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ยคิดสิ่งที่พอนึกได้ออกไปก่อนละกัน
"คะ คือว่า ฉะ- หนูถูกผู้ชายคนนั้นซื้อมาจากพ่อค้าทาสค่ะแต่หนูกลัวก็เลยวิ่งหนีออกมาตอนได้รับการปล่อยตัว
"เป็งั้นหรอกหรอ"
“ แล้วเ้ามาจากที่ไหน เ้าพอจะทราบรึไม่ “
“ หนูเองก็ไม่รู้เช่นกันค่ะหนูรู้แค่เพียงชื่อที่พ่อค้าทาสคนนั้นพูดให้ฟังเท่านั้นค่ะ”
“ โดนยาลบความจำของตนเองออกไปงั้นหรอกหรอ”
“ คะ ลบความทรงจำ”
“ ก็มีสิทธิ์ที่จะเป็เช่นนั้นในเมื่อเ้าบอกจำอะไรไม่ได้”
“ งั้นหรอกหรอคะ” ฉันทำหน้าเศร้าสลด แต่ความจริงนั้นคืออาจจะไม่ใช่เพราะโดนลบความทรงจำ เป็เพราะฉันเข้ามายังร่างของเด็กคนนี้ต่างหากแต่ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร เราคงต้องเอาตัวให้รอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้ก่อน
“ อัลเบิร์ต ไปสืบข้อมูลของพ่อค้าคนนั้นและสอบถามอาการของเทริซ่ามาด้วย”ดยุกหันไปสั่งพ่อบ้านของเขา
“ ขอบคุณท่าน ดยุกโนอามากนะคะที่เมตตาเด็กอย่างหนูไว้มีโอกาสหนูจะตอบแทนบุญคุณนี้แน่นอนค่ะ”
“ หืม เ้าจะตอบแทนอะไร”
“ อะไรก็ได้ที่หนูทำได้ค่ะ งั้นหนูขอลา”
“ ใครใช้ให้เ้าไปงั้นเหรอ”
“ เอ่อ หนูกลัวว่ามันจะเป็การรบกวนท่าน”
“ เ้าอายุเท่าไหร่”
ฉันพลันนึกออกไปในความทรงจำของเทริซ่าให้ได้แต่ก็นึกไม่ออกทั้งอายุและวันเกิดของเด็กคนนี้เลยด้วยซ้ำ
“ หนูไม่ทระทราบค่ะ”
“ อืมดูจากลักษณะรูปร่างแล้วก็น่าจะเพียงแค่ 10 ขวบเดี๋ยวฉันจะส่งเืของเ้าไปให้ทางศูนย์เวทย์มทนต์ตรวจสอบให้แล้วกันก่อนหน้านั้นพักอยู่ที่นี่ไปก่อน”
“ จะไม่ป็นการรบกวนพวกท่านหรือคะ”
“ เ้านี่ ความคิดโตกว่าอายุนะ” อ๊ะพลาดแล้ว ไม่ได้ๆเราต้องทำตัวให้เหมือนเด็กเข้าไว้
“ คือหนูไม่รู้จะทำตัวยังไงเ้าค่ะ ถ้าท่านอนุญาตหนูขอพักอยู่ที่นี่จนกว่าจะหาคำตอบว่าทำไมพ่อแม่ของหนูถึงขายหนูมาได้ไหมคะหนูอยากเจอพ่อกับแม่ และพวกท่านคือใคร”
“ อืม เอาเถอะ บ้านที่นี่ห้องเยอะ จะให้มาอยู่เพิ่มอีกหนึงคนก็ไม่มีปัญหา”
“ เอเลีย”
“ เ้าค่ะท่านดยุก”
“ฝากดูแลเทริซ่าไปก่อนชั่วคราว เดี๋ยวจากนั้นข้าจะส่งแม่นมไปดูแลอีกที”
“ เ้าค่ะนายท่าน”
อีกด้านของฝั่งประตู
"ท่านพ่ออยู่ไหมอัลเบิร์ด"
"อยู่ครับคุณชาย แต่ตอนนี้ท่านดยุกกำลังมีแขกสำคัญ"
"งั้นเหรอ งั้นข้าเข้าไปแจมด้วยดีกว่า"
ปังงง
"ท่านพ่อออออออวันนี้ท่านพี่จะกลับมาแล้วนะครับท่านพ่อไม่เตรียมตัวไประ- ใครอะ "
ท่านดยุกกุมขยับ " เนวิลใครอนุญาตให้เ้าเข้ามา "
"อนุญาตตัวเองสิครับท่านพ่อ ว่าแต่ เด็กคนนี้ .. หรือว่า!!ท่านพ่อแอบมีลูกนอกสมรส !!!
"เนวิล อยากโดนเชือดหรอ "
"ไม่อยากครับท่านพ่อ ท่านพ่อก็อธิบายให้ฟังสิครับ"
"พ่อช่วยเด็กคนนี้จากพ่อค้าต่างแดนมาน่ะ เลยไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีข้ากะว่าจะรอ เ้า จีเวลกลับมาค่อยปรึกษา"
"ทำไมท่านพ่อไม่ปรึกษาผมล่ะครับ"
"ถ้าปรึกษาเ้า เ้าจะว่ายังไงล่ะ จะทำยังไงกับเด็กคนนี้ "
"อืมมม " หลังจากนั้นคนที่ชื่อเนวิล อายุน่าจะประมาณ 13 ปีได้เดินเข้ามาใกล้ละมอดูฉันรอบๆวนไปวนมา เอ่อทำไมเขาจ้องตาฉันแบบนั้นล่ะ ฉันทำให้เขาโกรธอะไรหรือเปล่านะ " ท่านพ่อข้าคิดออกแล้ว"
"ละเ้าว่าไง "
"ข้าอยากได้น้องสาว เด็กคนนี้น่ารักดี ข้าชอบ"
" เห้อ งั้นรอเ้าจีเวลกลับมาค่อยว่ากัน"
"แล้วเด็กคนนี้ชื่ออะไรอะท่านพ่อ"
"งั้นข้าจะแนะนำให้เ้ารู้จักก่อนแล้วกัน เด็กคนนี้ชื่อเทริซ่า"
"เธอไม่มีนามสกุลหรอ "
"เอ่อคือหนู จำอะไรไม่ได้เลยนอกจากที่ชื่อตัวเองที่พ่อค้าได้พูดมาค่ะ"
"อ๊ะ งั้นต่อไปนี้ เธอชื่อว่า เทริซ่า เฮมาน อัลเซโต้ น้องสาวของข้า ฮ่า ๆ"
"เอ่อ "ฉันหันไปมองท่านดยุกท่านดยุกนั้นก็นั่งเอามือกุมขมับตัวเองปวดหัวกับสิ่งที่ลูกชายคนรองกระทำ
“ อย่าถือสาเ้าเด็กคนนี้เลยไว้ข้าจะตัดสินใจกับลูกชายคนโตอีกทีว่าจะเอายังไงกับเ้า”
“ ค่ะ ขอบคุณที่เมตตาหนู
หลังจากที่พวกเราทั้งสามคุยกันเสร็จ พวกเราก็เตรียมตัวที่จะไปรับลูกชายคนโตของโนอาห์ที่มีชื่อว่าจีเวลที่มีอายุเพียงแค่ 16 ปี แต่ความสามารถเค้าไม่แพ้พวกผู้ใหญ่เลยเลยถูกพระาาสั่งให้ไปช่วยงานในเมืองหลงและรวมกระทั่งเรียนเพื่อเข้ามาทำงานในวังได้ทันที
ไม่นานนั้นพวกเราก็มาถึงสถานีรับ-ส่งนักเรียนจากสถาบันเซบาสเตียนสาขาบริหารที่จะตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงพระราชวังส่วนบ้านของท่านดยุกจะอยู่ทางทิศใต้ของอาณาจักร หรือก็คือผู้ครองดินแดนฝั่งทิศใต้เ้าเนวิลนั้นเรียนสถาบันเวทย์มนตท์เซบาสเตียนซึ่งอยู่ในเขตที่โนอาห์ดูแลอยู่เลยไม่ได้ย้ายออกไปไหนแต่จีเวลนั้นต้องออกไปอยู่ข้างนอก เพื่อไปอยู่เมืองหลวง เท่าที่ฉันได้ยินมาอะน่ะ
"กลับมาแล้วครับท่านพ่อ "
"อืม "
"โหยย ท่านพ่อเจอท่านพี่ตอบแค่อืมเนี่ยนะ ใจร้ายว่ะสวัสดีครับท่านพี่"เนวิลเอ่ยขัดพร้อมกับแซวพ่อของตัวเองทำให้โนอาห์หันมามองตาขวาง
"อือ สบายดีนะเนล "
"สบายดีสิครับท่านพี่ ท่านพี่เถอะกลับมาคราวนี้ไม่ได้กลับไปอีกใช่ไหมเนี่ย"
"ไม่แน่ใจเหมือนกัน"
"ทำไม" โนอาห์เอ่ยถามลูกชายตนเอง
"คือพอดีทางนั้นเค้ากำลังขาดคนดูแลเกี่ยวกับคลังของประเทศน่ะท่านพ่อ"
"หืม ใครบอกเ้า"
"ท่านจูโดมาพบผมที่สถาบันน่ะ"
"เสนาบดีไกรเดอร์อะนะไปหาเ้า"
"ครับ"
"งั้นพ่อก็คงขัดอะไรไม่ได้"
"ก็คงจะเป็เช่นนั้นครับ ว่าแต่ว่า...."ทางด้านจีเวลสังเกตเห็นสาวน้อยผมน้ำตาลดวงตาสีฟ้ามรกตที่ยืนอยู่ข้างพ่อของตัวเองเอ่ยถาม
"อืม พ่อช่วยเขามาจากพ่อค้าต่างแดนน่ะเลยไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กคนนี้ดี เลยกะจะรอปรึกษาเ้าพอดี"
"ผมบอกแล้วไงว่า ว่าเธอต้องเป็น้องสาวของเรา"
"เนวิล เงียบ"
"น้องสาว หมายความว่าไงครับท่านพ่อ"
"อืม ถ้าพ่อจะรับเด็กคนนี้มาเป็ลูกบุญธรรมเ้าจะคิดว่าไงจีเวล"
"ถ้าท่านพ่อยินดีรับ ผมก็ไม่ขัดหรอกครับ ว่าแต่เธอชื่ออะไร"
"เอ่อ หนู หนูชื่อ ชื่อ เทริซ่า ค่ะ "ฉันตอบเสียงอึกอักเพราะไม่คิดว่าเขาจะหันมาถามฉันทำไมสามพ่อลูกครอบครัวนี้หน้าตาดีกันจังเลยเนี่ยฉันจะอดใจข่มใจไหวไหมน้าา เอ้ยยไม่ใช่แล้ว
"อือ สวัสดีครับเทริซ่า ข้าชื่อ จีเวล เฮมาน อัลเซโต้ เป็ลูกคนโตของที่นี่และก็จะเป็พี่ชายคนโตของเธอด้วยนะริซ่า"
"ริซ่า ? เธอชื่อเทริซ่านะท่านพี่"
"ก็สั้นๆง่ายๆได้ใจความ เหมือนนายไงเนวิล เนล ใช่ไหมล่ะ"
"เอ้ออจริงด้วย ริซ่า ริซ่า ต่อไปนี่เรียกฉันว่าพี่ชายนะริซ่าของพี่" อ๊ากกกพี่ชายค้าถ้าพี่ยังทำตัวน่ารักแบบนี้สักวันน้องสาวคนนี้จะขย้ำพี่กินนะคะเพราะความจริงแล้วอายุดิฉันนั้นมากกว่าพวกนายสองคนอีกค่าาา
"เอ่อค่ะ พี่จีล พี่เนล "
"!!!"
"เอ่อหนูพูดอะไรผะ-ผิดหรอคะ"
"เก่งมาเลยรีซ่า รู้ได้ไงว่าพี่จีเวล เรียกกันว่าพี่จีลโหยยสมกับเป็น้องสาวของฉัน"
"แหะ ๆ"
"อะแฮ่ม"
"เอ่อ ทะ-ท่า-ท่าน-พะ-พ่อ"
"ป๊ะป๋า"
"คะ ?"
“ ไม่มีอะไร พวกเ้าไปพักเถอะ” หืมอยากให้เรียกว่าป๊ป๋าสินะ ถึงผู้ชายคนนี้จะขึ้นชื่อว่าดยุกปีศาจก็เถอะแต่ในความจริงแล้วเขานั้นทั้งใจดีและสุภาพมาก ยกเว้นอะไรที่เกี่ยวกับสนามรบอะนะ
"เอ่อ หนูเรียกแบบนั้นได้เหรอคะ "
"อืม"
"ป๊ะป๋า"
15K
