เรยา ศึกสัตว์พันธุ์ผสม

        ด้านนอกของบ้านเช่าแห่งหนึ่ง มีเสียงเคาะกระจกหน้าต่างดังอยู่เป็๲ระยะ ๆ เสียงมันดังน่ารำคาญชะมัด มองเข้าไปในห้องที่จัดไว้อย่างเรียบง่าย ไม่หรูหราแต่ก็ดูดี ถึงแม้ว่า บางสิ่งบางอย่างจะอยู่ไม่ถูกที่ ดูไม่เป็๲ระเบียบบ้างก็ตาม

        บนเตียงที่นอนอันอบอุ่น นุ่ม แสนจะสบายตัวนั้น ตอนนี้ดูเหมือนว่าผ้าห่มนั้นจะขยับตัวได้ ทำให้สิ่งที่เคาะกระจกอยู่ด้านนอกนั้นยิ่งเพิ่มแรงและความเร็วในการเคาะมากขึ้นไปอีก

        คนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มนั้นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จะนั้นก็หายใจเร็วๆแรงๆอยู่ภายในผ้าห่มนั้น บ่งบอกว่าตัวคนนั้นกำลังไม่พอใจเสียงปลุกนั้น

        ทำไมต้องมาปลุกเนี่ย?

        คนกำลังนอนหลับสบายๆ ไม่เห็นหรือ?

        นี่มันวันหยุดของฉันนะ!!!! แกไม่รู้หรือไง? ไอ้เ๯้าแมวบ้า

        เสียงของคนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มนั้นดังออกมา คนนั้นผลักผ้าห่มออกจากตัวและดีดตัวลุกขึ้นมานั่ง ผ้าหุมตอนนี้ มันกลายเป็๲ผู้ผิดไปเสียแล้ว เมื่อกี้ยังเป็๲มิตร คอยให้ความอบอุ่น ให้ความสะดวกสบายในการนอนหลับอยู่เลย

        “ข้าต้องทำโทษเ๯้า มานี่ มาให้ขย้ำซะดีๆ โทษฐานให้ความอบอุ่นดีเกินไป ดูสิ ชั้นตื่นสายเลยเห็นมั้ย?” ว่าแล้วเธอก็เอามือสองข้างสาวๆผ้าห่มมาอย่างไว เม้มปาก เอามือขย้ำผ้าห่มอย่างแรงไปสองสามทีจนสาแก่ใจเธอ

        ใช่แล้ว มันไม่ใช่ความผิดเธอ สาวน้อยที่เอวบางร่างน้อย ตัวนิดเดียวแค่นี้ จะมีความผิดได้อย่างไร?

        เธอทำตาโตเหมือนนึกอะไรได้ หันไปทางหน้าต่างทันที

        สิ่งที่เธอเห็นคือร่างของแมวสีส้มตัวหนึ่ง นั่งทำตาเศร้าๆเหมือนจะรับรู้ถึงชะตากรรมของมัน ความจริงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของมัน มันก็มาเร็วแล้ว ปลุกนางตั้งนานแล้วแต่นางไม่ตื่นเอง แต่คนอย่างนางจะฟังความคิดเห็นของคนอื่นหรือ? ตัวเองเคยผิดซะที่ไหน คนอื่นผิดตลอด

        เธอรีบลงจากเตียง เดินตรงมาที่หน้าต่าง ทำตาโตใส่แมวตัวนั้นอย่างไม่พอใจ

        “ชั้นบอกนายแล้วใช่ไหม? ว่าให้ปลุกชั้น” เธอยื่นหน้าไปชิดหน้าต่าง ทำเอาแมวต้องหดหัวถอยห่างจากหน้าต่างบานนั้น

        มันร้องออกมาสองสามครั้งด้วยเสียงเบาๆ อ่อยๆ มันคงอยากจะอธิบายว่ามันได้ทำหน้าที่ครบถ้วนและตรงเวลาตามที่เธอสั่งแล้ว

        เสียงเหมี๊ยวๆนั้น ทำให้เธอยิ่งโมโห เปิดหน้าต่าง จับแมวเข้ามาขยี้และขย้ำจนพอใจและก็ปล่อยมันลงกับฟื้น ตามองไปที่ชุดทำงานอย่างว่างเปล่า

        “เฮ้อ…”

        เสียงถอนหายใจอีกครั้ง

        “มันเป็๞ความผิดของชั้นเองแหละ เมื่อคืนไม่น่าไปดื่มกับ ผอ เลย ดูสิ กลับซะดึกเลย แล้วนี่มีงานแต่เช้า ใครจะไปตื่นทันล่ะ”

        เธอความเกรี้ยวกราดทางสายตาลง มองไปที่แมวส้มตัวนั้น จับมันขึ้นมา

        “ชั้นขอโทษนายนะ ถ้าไม่ได้นาย ชั้นคงยังไม่ตื่น ขอบใจมาก” เธอจับแก้มมันเบาๆ ทำให้มันร้องออกมาอย่างดีใจ ดีใจที่นางเป็๞ปกติเสียที มันรอดตายจากเงื้อมมือนางแล้ว

        “ไปแล้ว ชั้นต้องรีบไปแล้ว หาอะไรกินเองนะ วันนี้ ชั้นไม่ทันแล้ว เย็นๆจะซื้อปลาย่างอร่อยๆมาฝากนะ” เธอนึกขึ้นมาอีกครั้งว่าสายแล้ว มีงานสำคัญที่ต้องไปทำด่วน ขืนไปสายกว่านี้ ต้องโดนหัวหน้าดุเอาแน่ๆ ยังไม่ค่อยจะกินเส้นกันอยู่ด้วย

        จากนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องดูจะรวดเร็วและวุ่นวายพอควร กว่าที่เธอจะออกจากบ้านได้ก็ทุลักทุเลพอควร