[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 46 จดหมายรักฉบับเล็ก

        เจียงหนานมองไปที่คลังเก็บอุปกรณ์ด้วยดวงตาที่เปล่งประกายวาววับ!

        ก่อนจะหัวเราะอย่างมีเลศนัย “มีอะไรให้ทำเยอะเลยนะ!”

        อู๋เหลียงเกาหัวอย่างงุนงง!

        หมายความว่ายังไงกัน?

        ......

        เจียงหนานวุ่นวายอยู่ในคลังเก็บของ กว่าเขาจะได้กลับบ้านก็เป็นเวลาประมาณตีสองกว่าแล้ว!

        เจียงหนานนอนอยู่บนเตียงพลางคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว ก่อนจะตัดสินใจโทรหากองทัพรัตติกาล!

        ตู๊ด ~ ตู๊ด ~

        [อืม...ใครน่ะ!]

        เสียงเกียจคร้านที่ดังขึ้นแฝงไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

        ทำให้เจียงหนานสะดุ้งตกใจอย่างแรง!

        ว้าว!

        เหมือนแมวน้อยที่ถูกปลุกให้ตื่นพร้อมกับแววตาที่ง่วงงุน!

        น่ารักเกินไปหน่อยไหม?

        “พี่สาวเสือภูเขา? ผมเจียงหนานเอง!”

        “พรุ่งนี้ผมจะเข้าไปในถ้ำวิญญาณทะเลสาบเทียนฉือเป็นเวลาสิบห้าวัน!”

        “พวกคุณ…”

        ตู๊ด~ ตู๊ด~ ตู๊ด~

        บ้าชะมัด!

        วางสายฉันอีกแล้ว!

        เจียงหนานโกรธจนฟันคัน!

        ต้องเย็นชาขนาดนี้เลยเหรอ?

        เสือภูเขา รอดูเถอะ!

        เขาต้องทำให้เธอกลายเป็นแมวน้อยที่เชื่อฟังและน่ารักให้ได้!

        เจียงหนานที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกกระวนกระวายใจ!

        จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

        กองทัพรัตติกาลไม่ได้คิดว่าเรื่องของเขาเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย!

        ถ้าฉลามขาวฉวยโอกาสนี้ลงมือกับฉันจะทำยังไงดี?

        น่ากังวลใจเหลือเกิน!

        แต่เขาก็ไม่สามารถยกเลิกการเข้าถ้ำวิญญาณได้!

        “ชิ! จะกลัวอะไร ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ปูผ้าวางบนพื้น อยากจะมาก็เชิญ! ใครมาฉันก็จัดการคนนั้น!”

        ......

        เสือภูเขาที่นอนอยู่บนเตียงวางสายจากเจียงหนานแล้วขยี้ตาที่ง่วงงุน ก่อนจะกดโทรออกไปอีกเบอร์หนึ่ง!

        “จัดการเรียบร้อยหรือยัง?”

        “รายงานหัวหน้าหน่วย เราได้ส่งคนไปประจำการเรียบร้อยแล้ว!”

        “แล้วพวกของฉลามขาวล่ะ?”

        “ยังไม่พบความเคลื่อนไหวที่ชายแดน!”

        “หึ! ยังอดทนอยู่ได้ หากมีความเคลื่อนไหวอะไร รายงานให้ฉันทราบทันที!”

        “ครับ! หัวหน้าหน่วย!”

        เสือภูเขาที่ถูกปลุกจนตื่นทำให้ความง่วงหายไปหมด เธอที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวเดินมายืนที่ข้างหน้าต่าง

        มองดูดวงจันทร์ที่สว่างไสวก่อนจะกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “หวังว่าครั้งนี้ ฉันจะไม่ได้มองคนผิดนะ!”

        ……

        เช้าวันที่สอง เจียงหนานมาถึงโรงเรียนด้วยสภาพจิตใจที่ดีเยี่ยม!

        เขาเห็นเพื่อนร่วมชั้นหลายคนสะพายเป้ปีนเขาขนาดใหญ่และใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น!

        พวกเขาเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่สำหรับการเข้าถ้ำวิญญาณทะเลสาบเทียนฉือ!

        เมื่อเห็นเจียงหนานที่มาถึงห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นต่างก็งงงวยไปชั่วขณะ…

        เพราะเขาสะพายแค่กระเป๋าใบเล็ก ๆ มาเท่านั้น!

        ข้างในมีสายชาร์จหนึ่งเส้น และแบตเตอรี่สำรองสามก้อน!

        “แย่แล้ว! เจียงหนานคงจะอดตายแน่! ด้วยอุปกรณ์แค่นี้ รอไปกินเปลือกไม้และรากหญ้าในถ้ำวิญญาณได้เลย!”

        “นายคิดว่ากำลังไปเที่ยวจริง ๆ เหรอ?”

        หลี่เซียงหัวเราะพลางกล่าวเยาะเย้ย “อย่าพูดแบบนั้นสิ! ในเมื่อเทพหนานไม่เคยไป เขาจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ!”

        หลิวอู่เฉวียนหัวเราะ “ฮ่า ๆ! ถ้าไม่พูดถึง ฉันก็ลืมไปเลยว่าสำหรับเรื่องนี้ เทพหนานยังเป็นแค่ลูกไก่เท่านั้น!”

        หลี่มู่เหยียนหัวเราะเยาะ “เจียงหนาน ถ้าทนไม่ไหวก็ยอมแพ้ได้เลยนะ! ไม่มีใครหัวเราะเยาะนายหรอก!”

        เจียงหนานยิ้มอย่างเจิดจ้า “ทนไม่ไหวเหรอ? ฉันน่ะทนทานมากเลยล่ะ! เธอน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ!”

        ใบหน้าของหลี่มู่เหยียนแดงก่ำ เธอจ้องมองด้วยดวงตาที่งดงามและพูดอะไรไม่ออกสักคำ!

        ห้องเรียนกลายเป็นเงียบสงัดไปชั่วขณะ

        โอ้โห?

        ยังมีความสัมพันธ์แบบนี้อีกเหรอ

        พี่สาวเหยียนเก่งมากเลย!

        อืม ๆ ๆ วงการของพวกคุณช่างวุ่นวายจริง ๆ 

        [แต้มความคับแค้นจากหลี่มู่เหยียน 999 แต้ม!]

        เจียงหนานที่กลับมานั่งที่นั่งของตัวเองอึ้งไปเล็กน้อย…

        เพราะบนโต๊ะของเขามีอาหารเช้าวางอยู่

        ใต้นมถั่วเหลืองมีซองจดหมายวางไว้อยู่ ด้านบนประทับรอยจูบ และหัวใจสีชมพูดวงเล็ก ๆ

        นี่...

        นี่คือจดหมายรักเหรอ?

        เจียงหนานรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย!

        เมื่อไหร่ที่เขากลายเป็นคนที่ได้รับความนิยมขนาดนี้กัน?

        และในตอนที่เพิ่งจะนั่งลงนั้น…

        พรึ่บ ๆ!

        จดหมายหลากหลายแบบร่วงหล่นออกมาจากลิ้นชักโต๊ะเรียนของเขาเต็มไปหมด!

        บ้างพับเป็นนกกระเรียนพันตัว บางคนก็เอารูปตัวเองแนบไว้โดยตรง!

        หนึ่งในนั้นยังมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่พับกระดาษสีเขียวเป็นกบตัวเล็ก ๆ อีกด้วย!

        เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย?

        คุณผู้หญิง คุณจริงจังเหรอ?

        ถ้าพับนกกระเรียนพันตัวไม่เป็นก็ช่างมันเถอะ!

        แค่ใช้ซองจดหมายธรรมดาก็พอแล้ว!

        ใครที่ไหนพับกบมาสารภาพรักกันล่ะ?

        สมควรโสดแล้ว!

        แต่ความคิดสร้างสรรค์ที่ยอมให้คือการใช้เงิน 521 หยวนในการพับ!

        เจียงหนานชอบความตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ!

        รักแล้ว รักเลย!

        คุณใช่ผู้หญิงที่เดทกันทางออนไลน์หรือเปล่า?

        พวกที่ใช้ซองแดงสารภาพรักน่ะ!

        เพื่อนร่วมชั้นที่เห็นต่างก็อิจฉาจนดวงตาแดงก่ำ!

        นี่...นี่มันไม่มีความยุติธรรมบนโลกแล้วเหรอเนี่ย!

        จดหมายรักเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? 

        ทำไมไม่แบ่งให้พวกเราบ้างล่ะ?

        แต้มความคับแค้นกำลังอัพเดตอย่างบ้าคลั่ง!

        เจียงหนานยิ้มกว้าง! ในใจรู้สึกขอบคุณสาว ๆ ที่ชื่นชอบเขาเป็นอย่างมาก! 

        นี่มันโอกาสทางธุรกิจชัด ๆ!

        ดังนั้นเขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วถ่ายเซลฟี่!

        ก่อนจะโพสต์ลงไปในเวยป๋อ!

        ส่งจาก iPhone 11 Pro Max

        เทพหนาน:

        [จดหมายรักเยอะเกินไปจนอ่านไม่ไหวเลย จะทำยังไงดี?]

        [ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ไปคุยกันใน WeChat ดีไหม?]

        รูปแรกเป็นรูปเซลฟี่ของเจียงหนาน ในรูปเขายิ้มกว้าง บนโต๊ะเต็มไปด้วยกองจดหมายรักที่สูงเป็นภูเขา!

        ส่วนอีกรูปหนึ่งเป็น QR Code ของ WeChat ของเจียงหนาน!

        ผู้ติดตามกว่าแสนคนนั้นช่างน่ากลัวจริง ๆ!

        ไม่นานนัก ช่องคอมเมนต์ก็ระเบิด!

        ฟังเสียงหิมะ: [!!!] 

        หมาป่าเดียวดายในคืนเดือนหงาย: [ไอ้คนไม่รู้จักอาย! นายมันเป็นผู้ชายหน้าซื่อใจคด! ไม่ใช่ว่าจะเป็นพวงกุญแจหรอกเหรอ?]

        เสี่ยวอวี๋: [เพิ่มแล้ว เพิ่มแล้ว!]

        เสี่ยวถังถัง: [จะดื่มนมถั่วเหลืองไหม? ถ้าไม่ดื่มก็ให้ฉันนะ…]

        หนุ่มหล่อขนาดนี้? ถามหน่อยว่า ขาด ‘ยางอะไหล่’ หรือเปล่า?

        แต่ด้านล่างก็ยังมีนักเลงคีย์บอร์ดอีกไม่น้อย

        [นายนี่มันไร้ยางอายจริง ๆ!]

        [ช่วยประหยัดทรัพยากรกระดาษให้ประเทศหน่อยเถอะ!]

        [ไง? ไม่ขายของตามถนนแล้วเหรอ? เปลี่ยนมาทำธุรกิจออนไลน์แทนเหรอ?]

        [ต้นหอมกับเนื้อ! ฉันจะบอกความลับให้ฟังนะ! ต้นหอมทำให้แข็งแกร่งขึ้น! และกลายเป็นนักตอกเสาเข็มมนุษย์!]

        [โอ้วว! ฉันต้องลองแล้ว!]

        เจียงหนานยิ้มกว้างและส่งข้อความเวยป๋อออกไปข้อความหนึ่ง! 

        ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างมากให้กับเหล่าคนโสด!

        แต้มความคับแค้นพุ่งทะลุเพดานในทันที!

        [หน้าตาดีก็มีชัยไปกว่าครึ่ง!]

        เพื่อน ๆ มองโพสต์เวยป๋อของเจียงหนานและโมโหจนฟันคัน!

        ให้ตายสิ!

        พวกเขาสร้างแอคเคาท์เล็ก ๆ เพื่อเข้าไปด่าเจียงหนานอย่างบ้าคลั่ง!

        ไม่นานนัก อาจารย์ก็เดินเข้ามา ความรู้สึกของนักเรียนก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย…

        เพราะผลสอบกำลังจะประกาศบนจอขนาดใหญ่!

        หลี่เซียงกำหมัดแน่น!

        ครั้งนี้เขารู้สึกมั่นใจมาก!

        ว่าคะแนนวิชาสามัญจะสามารถเอาชนะเจียงหนานไปได้ก่อนหนึ่งเกม! และจะเอาชนะเขาอีกทีในถ้ำวิญญาณทะเลสาบเทียนฉือ!

        จะทำให้เขาได้รู้ว่าทำไมพี่เซียงของนายถึงได้มีชื่อเสียงนัก!

        แล้วผลก็ออกมาว่า…

        อันดับหนึ่งของปีการศึกษา: เจียงหนาน คะแนนรวม 696 คะแนน!

        อันดับสอง: หลี่เซียง คะแนนรวม 695.5 คะแนน!

        อันดับสาม: อู๋เหลียง คะแนนรวม 666 คะแนน!

        อันดับสี่: โจวฉีเหลียง คะแนนรวม 665 คะแนน!

        อันดับห้า...

        หลี่เซียงตาเบิกโพลง เขาเกือบจะหายใจไม่ออกและตกใจจนแทบช็อก!

        0.5 เนี่ยนะ!

        ขาดแค่ 0.5 เอง!

        ฉันจ้างติวเตอร์มาตั้งเจ็ดแปดคน เรียนอย่างบ้าคลั่งจนแทบไม่ได้นอนก็เพื่อจะเอาชนะเจียงหนาน!

        แล้วผลล่ะ???

        ถามหน่อยสิว่าทำไมพี่เซียงถึงได้ดังนัก?

        เพราะเสียงผายลมไง!

        เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้า!

        เจียงหนานพูดอย่างเจ้าเล่ห์ “อุ๊ย! ได้แค่นี้เองเหรอ? รู้งี้ตรวจทานให้มากกว่านี้น่าจะดีกว่านะ!”

        คำเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานีจากเด็กเรียนเก่ง!

        ช่างมั่นใจซะจริง!

        ช่างหยิ่งผยองซะจริง!

        เพื่อน ๆ ต่างก็โกรธจนแทบระเบิด!

        นายจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้เลยเหรอ?

        ขอความเห็นใจหน่อยเถอะ!

        หยุดอวดได้แล้ว มันเจ็บปวดหัวใจนะ!

        เจียงหนานไม่มีทางพลาดโอกาสดี ๆ ในการสะสมแต้มความคับแค้นแบบนี้แน่นอน!

        เขามองดูรายการแต้มความคับแค้นที่กำลังอัพเดตอย่างบ้าคลั่ง!

        ทุกอย่างช่างคุ้มค่า!

        ปัง!

        ในตอนนั้นเอง เสียงสนั่นก็ดังมาจากชั้นเรียนหลิงอู่ห้องสอง! ราวกับโต๊ะถูกทุบจนแตกละเอียด!

        พวกเขาทุกคนได้ยินเสียงของอู๋เหลียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

        “ใช่เลย! ถูกต้องที่สุด! ฉันอยู่อันดับสาม! มีใครจะท้าทายฉันอีกไหม!”

        ทุกคนที่ได้ยินเสียงนั้นต่างก็กะพริบตาปริบ ๆ