หลังจากมื้อเย็นจบลง และสมาชิกในบ้านเริ่มแยกย้ายไปพักผ่อน ลี่อินเดินออกมาที่สวนหลังบ้านด้วยท่าทีเหมือนจะเดินย่อยอาหาร แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยจุดประสงค์บางอย่าง...
ใช่แล้ว—เธอกำลังจะไป ‘เรือนหลังเล็ก’ อีกครั้ง
ภาพจากครั้งก่อนยังติดอยู่ในหัว รสชาติของไข่เจียวทรงเครื่องยังไม่ทันจาง กลิ่นหอมของกระเทียมเจียวยังเหมือนลอยค้างในโพรงจมูก
แต่คราวนี้ไม่ใช่เื่ของอาหารที่ทำให้เธอหายใจแรงขึ้น…
เมื่อเดินย่องไปถึงหน้าต่างไม้บานเดิม เธอก็ชะโงกหน้าดูอย่างเงียบที่สุด และนั่นเอง — ทั้งซินเฟยและอี้ก็โผล่มาอีกครั้ง ราวกับมีนัดหมายลับ
ซินเฟยอยู่ในชุดผ้าบางแบบที่ไม่ได้ใส่ตอนอยู่บ้านปกติ ร่างสูงเพรียวของเธอแนบกับอกแน่นของอี้ที่ยืนรออยู่ในเรือนก่อนแล้ว
“เ้ามาเร็ววันนี้นะ” อี้กระซิบ เสียงทุ้มต่ำฟังแล้ววาบวับ
“เพราะข้าคิดถึงเ้าั้แ่ตอนตักข้าวใส่จาน” ซินเฟยตอบพร้อมมือที่เลื่อนขึ้นลูบอกเขาช้า ๆ
ลี่อินที่แอบดูอยู่ด้านนอกถึงกับเผลอกลืนน้ำลาย กลิ่นไข่เจียวเมื่อกี้แทบกลายเป็กลิ่นกายของคนทั้งคู่แทน
อี้ยกตัวซินเฟยขึ้นวางบนขอบโต๊ะ มือสองข้างยึดเอวเธอไว้แน่น สายตาลึกซึ้งอย่างคนที่จำทุกส่วนของกันและกันได้แม่นยำ
เสียงลมหายใจเริ่มดังขึ้น ซินเฟยเอียงคอเผยต้นคอขาวให้อี้จูบลงอย่างแ่เบา แล้วตามด้วยจังหวะที่เร็วขึ้น แรงขึ้น คล้ายเตาไฟที่เพิ่งเติมฟืนหลังอาหารค่ำ
“เ้ายังหอมเหมือนเดิม…” อี้กระซิบ “หรือหอมกว่าเมื่อคืนเสียอีก”
เสียงเนื้อกระทบกันค่อย ๆ ดังขึ้นเป็จังหวะ ซ้ำ ๆ คล้ายเสียงช้อนตักข้าวแกงใส่จานร้อน เสียงหอบกระเส่าของซินเฟยคล้ายกับเสียงคนลิ้มรสเครื่องแกงเผ็ดกลางลิ้น
อี้ใช้มือนวดสะโพกเธอเบา ๆ ก่อนจะยกเธอขึ้นช้า ๆ แล้วดันให้แผ่นหลังแนบกับผนังไม้ ร่างทั้งสองแนบกันจนได้ยินเสียงลมหายใจปะทะ
“เร็วอีกนิด…อี้…อย่าหยุดนะ…”
ลี่อินหน้าร้อนวูบ ร่างกายร้อนขึ้นคล้ายไฟจากเตาถ่านกำลังลามขึ้นมาจากปลายเท้า ขาเธออ่อนเบาจนต้องนั่งยองลงหลังพุ่มไม้เพื่อซ่อนตัว
เสียงเตียงไม้ที่ขยับตามแรงสอดประสาน ทำให้เธอรู้ว่า ภารกิจรักคืนนี้ของทั้งคู่กำลังจะไปถึงจุดเดือดอีกครั้ง
เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั่งดูนานแค่ไหน…รู้แค่ว่า รสชาติของ ‘ไข่เจียวทรงเครื่อง’ นั้น…คงลืมยากไปอีกหลายวันแน่นอน
3K
![[Vinegary!]ติดกับดักร้าย เจ้านายที่รัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593095021_79620907.webp)
