ยามเช้าตรู่ก่อนแสงอาทิตย์จะจับขอบฟ้า อากาศในหมู่บ้านชิงอวิ๋นเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็ไอสีขาวจางๆ หลี่เฉินและอาฝูลุกขึ้นจากฟูกนอนเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นฟางข้าว กลิ่นของความชื้นและฝุ่นละอองที่สะสมมานานหลายปีลอยมาปะทะจมูกทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นประตู กระท่อมไม้หลังเดิมส่งเสียง *เอี๊ยดอ๊าด* ประท้วงทุกครั้งที่มีแรงสั่นะเืจากฝีเท้า แผ่นไม้ที่ผุกร่อนจนแทบจะเป็ผงร่วงกราวลงมาเมื่อหลี่เฉินขยับตัว ััของพื้นไม้ที่สากและเย็นจัดใต้ฝ่าเท้าเตือนให้เขารู้ว่าถึงเวลาต้องเปลี่ยนแปลงเสียที
หลี่เฉินประคอง "หีบเหล็ก" ใบสำคัญไว้ในอ้อมแขน ผิวััของโลหะที่เย็นเยียบและหนักแน่นให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด เขาแบกรับความลับและทรัพย์สินของชีวิตใหม่นี้ไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับเป็สมบัติชิ้นสุดท้ายที่คอยค้ำจุนอนาคตเอาไว้ ในใจของเขานึกถึงความยากลำบากที่ผ่านมา ทั้งการดิ้นรนในเมืองใหญ่และความไร้ความหมายของตัวตนในอดีต แต่บัดนี้ ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป
เมื่อแสงตะวันเริ่มสาดส่องทาทาบลงบนยอดไม้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มช่างไม้ที่เฒ่าผู้ใหญ่บ้านแนะนำมาก็ดังขึ้น **"ช่างใหญ่ถง"** ผู้นำกลุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นสาบของไม้สนสดๆ ที่อบอวลอยู่รอบกาย เสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นขี้เลื่อยของเขายิ่งขับเน้นถึงประสบการณ์อันโชกโชน ใบหน้ากร้านแดดนั้นมีรอยแผลเป็จางๆ ที่บ่งบอกถึงการผ่านงานก่อสร้างมานับไม่ถ้วน ช่างใหญ่ถงกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและวิเคราะห์ เขาไม่ได้มองแค่พื้นที่ แต่เขากำลังมองถึงทิศทางของลมและแสงที่จะส่งผลต่อบ้านหลังนี้ในระยะยาว
“ที่ดินตรงนี้มีพลังงานที่ดีนะท่านหลี่” ช่างใหญ่ถงกล่าว เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นะเือยู่ในลำคอ ราวกับเสียงของไม้เนื้อแข็งที่ถูกเคาะ เขาหยิบดินขึ้นมาพิจารณา กลิ่นไอดินหลังฝนตกฟุ้งกระจายขึ้นมาเมื่อเขากำดินในมือแน่น “เราจะใช้เสาไม้แดงขนาดใหญ่ฝังลึกเพื่อรับน้ำหนัก และใช้ดินเผาพิเศษที่ผสมกับสูตรลับของบรรพบุรุษเพื่อกันความชื้น ข้าจะสร้างบ้านที่แม้แต่พายุฝนก็ไม่อาจทำลายได้ ข้าเห็นเ้าดูเป็คนหนุ่มที่มีแผนการ ข้าจะทุ่มเทฝีมือทั้งหมดที่มีให้กับงานนี้”
เสียงเลื่อยไม้เสียดสีกับเนื้อไม้อย่างดุดันดัง *ครืด... ครืด...* บาดแก้วหู สลับกับเสียงขวานหนักๆ ที่ฟาดลงบนเนื้อไม้ดัง *ปึก! ปึก!* เสียงเ่าั้เป็จังหวะที่หนักแน่นและทรงพลัง หลี่เฉินในชุดผ้าป่านที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ แบกท่อนไม้ใหญ่ั์ด้วยกล้ามเนื้อที่ตึงเปรี๊ยะ เขาแสร้งทำตัวเป็ชาวนาที่ขยันขันแข็ง ทั้งที่ในใจกำลังครุ่นคิดถึงภารกิจที่ซับซ้อนกว่าการสร้างบ้าน กลิ่นเหงื่อของเขา กลิ่นไม้สนสดๆ และกลิ่นควันไฟจากบ้านข้างเคียงที่กำลังหุงข้าว ผสมปนเปกันกลายเป็กลิ่นอายของหมู่บ้านในยามเช้าที่แสนจะธรรมดา แต่สำหรับหลี่เฉิน นี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้างฐานที่มั่น
“เสี่ยวเฉิน เ้าทำบ้านเสียใหญ่โตเชียวนะ! ได้งานดีขนาดนี้เชียวหรือ?” ป้าข้างบ้านเดินเข้ามาทักพร้อมกับส่งกลิ่นหอมของผักดองสูตรเด็ดที่นางถือติดมือมาด้วย หลี่เฉินเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก รสเค็มของเหงื่อที่ไหลเข้าตาทำให้เขาแสบพร่า แต่เขาก็ยังยิ้มรับด้วยความอ่อนน้อม “โชคดีน่ะป้า เ้าของร้านใจดีจ่ายค่าจ้างให้เยอะ เลยพอมีเก็บมีใช้บ้างครับ” เขาตอบพร้อมรับตะกร้าผักดองมา กลิ่นเปรี้ยวเค็มของผักดองนั้นเย้ายวนจนท้องของอาฝูส่งเสียงร้องประท้วงเรียกเสียงหัวเราะจากชาวบ้านที่มาช่วยงาน
ขณะที่ชาวบ้านกำลังวุ่นวายกับการช่วยยกไม้และตอกตะปู เสียงเคาะไม้ที่ดังเป็จังหวะ *ตึก! ตึก! ตึก!* ดูเหมือนจังหวะหัวใจของชีวิตใหม่ที่เขากำลังสร้าง หลี่เฉินมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความซื่อใสไร้เดียงสาของชาวบ้านเ่าั้เป็สิ่งที่เขาไม่เคยพบเจอในชีวิตก่อนหน้า แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังต้องรักษาระยะห่าง คอยสอดส่องสายตามองไปรอบๆ หมู่บ้าน ราวกับพยัคฆ์ที่ซุ่มรอเหยื่อ เขาตระหนักดีว่าความสงบสุขนี้อาจเป็เพียงภาพลวงตา แต่ถึงกระนั้นเขาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่ได้ััมานาน
---
ตัดภาพมาที่ **เมืองจือจี้**... กลิ่นอายของความโกลาหลและกลิ่นคาวของความโลภอบอวลอยู่ในอากาศ ณ โรงเตี๊ยมของ **เถ้าแก่เฉียน** กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ผัดในกระทะร้อนฉ่าฟุ้งกระจายไปไกลถึงหน้าร้าน เสียงลูกค้าพูดคุยกันจอแจราวกับฝูงผึ้งแตกรัง เถ้าแก่เฉียนในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขัดกับใบหน้าที่เคยซีดเผือด กลับมาดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก เขายิ้มกว้างต้อนรับลูกค้าด้วยความเบิกบาน
เขานั่งลงที่โต๊ะตัวเดิมในมุมมืดของร้าน พลางหยิบจอกน้ำชาขึ้นมาดื่ม รสััของน้ำชาที่อุ่นร้อนตัดกับอากาศที่เย็นชื้นในยามสาย “เออ... เื่มันก็ผ่านมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ข้ายังจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด” เขาถอนหายใจยาวพลางเล่ากับบ่าวรับใช้ที่ยืนก้มหน้ารอรับคำสั่งด้วยความเคารพ
“ตอนนั้นข้าจนตรอกจริงๆ กลิ่นสาปเน่าเฟะนั่นมันฝังลึกไปถึงในเนื้อไม้ ลูกค้าหนีหมด ร้านแทบจะกลายเป็สุสาน ข้าแทบไม่มีทางเลือกนอกจากเดินไปที่แผงขายของหน้าตลาดด้วยความสิ้นหวัง” เถ้าแก่เฉียนหลับตาลง ภาพของชายหนุ่มสองคนยังคงติดตาอยู่เสมอ “คนหนึ่งดูท่าทางซอมซ่อ แต่อีกคนดูสุขุมเกินอายุ พวกเขาแบกป้ายไม้เขียนว่า ‘รับจ้างสารพัดประโยชน์ นับั้แ่ด่าคนจนถึงปราบฏ’ ข้าในตอนนั้นหมดทางเลือก เลยควักเงิน 50 ตำลึงทองยื่นให้พวกเขาไปตรงๆ เพื่อขอให้พวกเขาช่วย”
บ่าวรับใช้ตาโต “50 ตำลึงทอง! เถ้าแก่ ท่านไม่กลัวพวกมันเป็สิบแปดมงกุฎหรือขอรับ?”
เถ้าแก่เฉียนแค่นหัวเราะ “ตอนนั้นข้ากลัว! แต่ในวินาทีที่ชายหนุ่มคนนั้นรับเงินไป เขามองหน้าข้า... สายตาคู่นั้นเย็นเยียบเหมือนแช่แข็งทุกความกังวลของข้าไว้ แล้วพูดเพียงสั้นๆ ว่า ‘จบสิ้นเื่เหม็นเน่านี้เสีย’ แล้วเ้าเห็นไหม? ั้แ่วันนั้น กลิ่นสาปที่เคยตามหลอกหลอนก็หายไป กิจการข้าดีขึ้นราวกับ์ประทานโชคมาให้จริงๆ! พวกเขาคือยอดฝีมือที่แท้จริงที่ข้าโชคดีได้พบ!”
“เถ้าแก่... แต่ตอนนี้คนในเมืองต่างลือกันให้แซดว่า ตระกูลลี่กำลังคลุ้มคลั่งและออกตามล่าพวกมันอยู่ ท่านไม่กลัวหรือว่าพวกมันจะกลับมาสร้างปัญหาให้ร้านเรา?”
เถ้าแก่เฉียนทอดถอนใจ สีหน้ากลับมาวิตกกังวลอีกครั้ง “นั่นสิ... พวกเขาเหมือนเซียนที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ทิ้งไว้เพียงปาฏิหาริย์ แต่พวกตระกูลลี่นั่นน่ะสิ... พวกมันกัดไม่ปล่อย! ข้าได้ข่าวว่าพวกลี่ช่งส่งสายสืบออกไปทุกทิศทางเพียงเพื่อจะเอาหัวของพวกเขามารองรับความโกรธแค้น ข้าหวังว่าพวกเขาจะปลอดภัย เพราะพวกเขาคือผู้มีพระคุณต่อร้านแห่งนี้”
---
ณ **คฤหาสน์ตระกูลลี่** บรรยากาศกลับมืดหม่นและกดดัน กลิ่นเหม็นสาบสางราวกับซากสัตว์เน่าเปื่อยที่ตายทับถมกันนับเดือนยังคงอบอวลอยู่ตามซอกมุมของห้องโถง ผนังไม้ที่เคยเคลือบเงาบัดนี้มีคราบด่างดำจากพิษร้ายที่ตกค้างจากการัักับสายฝนประหลาดที่ตกลงมานานถึง 7 วัน
**ลี่ช่ง** ผู้นำตระกูลนั่งหมดสภาพอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ิัของเขาเต็มไปด้วยผื่นคันที่แดงฉานและมีน้ำเหลืองไหลซึมออกมาเป็ระยะ เขาพยายามใช้ผ้าไหมราคาแพงเช็ดถู แต่กลิ่นเหม็นที่ระเหยจากร่างกายเขานั้นรุนแรงจนบ่าวรับใช้ต้องยืนห่างออกไปหลายเมตร ทุกคนต่างก้มหน้าต่ำ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมองเ้านายที่กำลังจมอยู่ในกองเพลิงแห่งความพิโรธ
“ท่านพ่อ... ข้าสืบทราบมาแล้ว...” **ลี่ถัง** บุตรชายที่เดินโซซัดโซเซเข้ามาในห้อง กลิ่นจากตัวเขาทำให้ลี่ช่งต้องเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง “คนในตลาดเล่ากันว่าชายแปลกหน้าสองคนที่ตั้งแผงรับจ้างหน้าตลาดคือตัวการ! พวกมันทำพิธีล้างกลิ่นสาปนั่นให้โรงเตี๊ยมเถ้าแก่เฉียน!”
ลี่ช่งตบโต๊ะจนไม้แตกร้าวสนั่นหวั่นไหว เสียงก้องของไม้ที่แตกหักดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ “พวกมันกล้าดียังไงถึงมาขวางทางตระกูลลี่! ข้าไม่ได้สนใจหรอกว่าพวกมันจะไปช่วยใครไว้ด้วยวิธีไหน แต่การที่พวกมันทำตัวเป็ผู้มีวิชาอาคมทั้งที่จริงเป็แค่พวกสิบแปดมงกุฎ ทำให้ตระกูลลี่ต้องอัปยศเพราะฝนโสโครกบ้าๆ นี่ ข้าจะลากตัวพวกมันมาควักไส้ให้สุนัขกิน!”
ลี่ถังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เสียงดัง *เอื้อก* คอของเขาสั่นเครือ “พ่อ... ข้าเคยจ้างพวกมันไปโปรยมูลสัตว์ที่บ้านคนที่เราเกลียด แต่นักเลงนั่นมันประหลาดนัก แบกป้าย ‘รับจ้างด่าคนจนถึงปราบฏ’ ข้าว่านี่ต้องเป็คำสาปของพวกมันแน่ๆ พ่อ!”
ลี่ช่งหันขวับมามองลูกชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวเขาจนบ่าวรับใช้ที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น “ไอ้โง่! เ้าไปจ้างวานคนเอามูลสัตว์ไปปาบ้านคนอื่น ทั้งยังโกงค่าจ้างมันจนเกิดเื่อัปยศขึ้น! ความโง่เง่าของเ้ากำลังทำให้ตระกูลของเราพินาศ!”
ลี่ช่งลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ สั่งการบ่าวรับใช้ที่ยืนตัวสั่นเป็ลูกนก “ไป! สืบมาให้ได้ว่าพวกมันอยู่ที่ไหน! ส่งคนออกไปทุกทิศทาง! ไม่ว่าพวกมันจะอยู่ที่ไหน ก็ต้องเอาหัวพวกมันมาให้ข้า! หากพวกเ้าทำงานไม่สำเร็จ หรือไม่นำข่าวที่ข้า้ามาให้... ข้าจะควักไส้พวกเ้ามาลากพื้นแทนพวกมัน! อย่าให้ข้าต้องสั่งซ้ำเป็ครั้งที่สอง!”
หลายชั่วโมงผ่านไป บ่าวรับใช้ที่กระจายตัวออกไปสืบข่าวก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา สภาพของพวกเขาดูไม่ได้ยิ่งกว่าเ้านาย เพราะกลิ่นสาปสางที่ติดตัวมาจากตลาดนั้นรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน พวกเขาแทบไม่ได้พัก ไม่ได้กินข้าว เพราะความกลัวตายจากคำสั่งของลี่ช่งนั้นรุนแรงยิ่งกว่าความหิวโหย
“นายท่าน! ข้าสืบได้แล้ว!” บ่าวรับใช้ะโรายงานด้วยเสียงแหบแห้ง “คนทำพิธีที่โรงเตี๊ยมเถ้าแก่เฉียนคือชายสองคนที่ตั้งแผงรับจ้างสารพัดประโยชน์! พวกเขามีป้าย ‘รับจ้างด่าคนจนถึงปราบฏ’ ตรงกับที่นายน้อยบอกเป๊ะเลยขอรับ!”
ลี่ช่งและลี่ถังมองหน้ากันด้วยแววตาที่เบิกกว้าง กลิ่นเหม็นที่โชยมาจากบ่าวรับใช้ย้ำชัดว่า พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับผู้ที่อาจมีความสามารถแปลกประหลาด “รับจ้างด่าคน... ปราบฏ...” ลี่ช่งพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ราวกับเสียงก้อนหินกระทบกัน “นี่เราไปแหย่รังแตนเข้าให้แล้วหรือ?”
“แล้วพวกมันอยู่ที่ไหน!?” ลี่ช่งตะคอกถามด้วยความเกรี้ยวกราด
“พวกมันออกจากเมืองไปแล้วขอรับท่าน... ไม่ทราบแน่ชัดว่ามุ่งหน้าไปแห่งใด แต่มีคนเห็นว่าพวกมันมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก!”
ลี่ช่งสูดลมหายใจเข้าลึก ความอาฆาตเริ่มมีชัยเหนือความกลัว “พวกเ้า! จงส่งคนไปคอยจับตาดูทั่วทุกหัวระแหงรอบเมืองจือจี้ หากพบเบาะแสชายสองคนนี้ ให้รีบกลับมารายงานข้าทันที! ข้าจะตั้งค่าหัวพวกมัน! ใครที่บังอาจทำให้ตระกูลลี่ต้องอัปยศถึงเพียงนี้ ข้าจะสังหารพวกมันด้วยมือของข้าเอง และจะกวาดล้างให้สิ้นซาก!”
ความเงียบเข้าปกคลุมคฤหาสน์ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของบ่าวรับใช้ที่รอรับชะตากรรม ลี่ช่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท เขาสัญญาในใจว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็เซียนกำมะลอหรือมีวิชาอาคมจริง เขาจะไม่มีวันปล่อยให้คนที่ทำลายตระกูลลี่ของเขาได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขเป็อันขาด! ลมเย็นะเืพัดผ่านผิวหน้าเขาไป ความเงียบสงบในคืนนี้เริ่มดูผิดปกติ ราวกับธรรมชาติกำลังเตือนว่าาระหว่างตระกูลผู้ทรงอิทธิพลกับเด็กหนุ่มผู้กุมความลับบางอย่างกำลังจะเปิดฉากขึ้นในไม่ช้า ทุกย่างก้าวหลังจากนี้ของเขานั้น เต็มไปด้วยความ
เคียดแค้นที่พร้อมจะะเิออกมาและแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางทาง!
733
