ที่ห้องใต้ดิน ณ คฤหาสห์คาแป หลังกลับจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมคดีประหลาดในตรอก
อเล็ก"ฉันจะถามแกเป็ครั้งสุดท้าย แกพบอะไรในที่เกิดเหตุกันแน่"
อเล็กถามไปยังงั้นแต่แคเซียร์ที่นั่งชันเขาอยู่หลังลูกกรงก็ไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่ก้มหน้าเอาหน้าซบกับหัวเขาอยู่อย่างนั้น
อเล็กเห็นท่าทางของแคเซียร์ที่เป็อย่างนั้น จึงได้แต่จับคางตัวเองแล้วคิดอยู่ในใจว่า "้าจะปกปิดอะไรไว้กันแน่ ปกปิดงั้นหรือ"
แล้วอเล็กก็ชะงักไปชั่วครู่เหมือนนึกอะไรได้ แล้วยิ้มออกมาอย่างเ้าเล่ห์ แล้วจึงเดินออกไปจากห้องใต้ดินอย่างสบายใจ ปล่อยให้แคเซียร์นั่งอยู่ในท่านั้นต่อไป
ในห้องทำงานของอเล็ก มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเป็เสียงของผู้หญิง เธอดูเอกสารในมือพร้อมกับพูดว่า "เป็อย่างที่ท่านคิดไว้ค่ะ" คนที่กำลังพูดอยู่นี้เธอมีชื่อว่า ซาช่า ซึ่งเธอเป็เลขาคนสนิทของอเล็ก
"แคเซียร์ มีน้องชายชื่อว่า คาตัน ค่ะ เป็พ่อมด"
"คาตันเป็คนเดียวที่ตามหาเธอในขณะที่เธอหายตัวไปเมื่อ 20 ปีที่แล้วค่ะ"
"แต่ก็มีเื่แปลกเกิดขึ้นในขณะที่ฉันให้คนไปตามสืบค่ะ"
อเล็กกอดอกพร้อมกับทำหน้างงๆ"เื่แปลก?"
ซาช่า"ค่ะ"
"ชาวบ้านแถวนั้นบอกว่ามักได้ยินเสียงแปลกๆออกมาจากบ้านที่คาตันอาศัยอยู่ค่ะ"
อเล็กจับคางตัวเองเหมือนคิดอะไรอยู่"เสียงแปลกๆ"
พออเล็กพูดเสร็จก็เอามือออกจากคาง "อืม ขอบใจมาก ออกไปแล้วเรียกหัวหน้าอัศวินมาพบฉันหน่อย"
อเล็กพูดจบซาช่าก็กล่าวลาแล้วออกจากห้องไป
"มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" เสียงทุ่มของคนร่างใหญ่ดังขึ้น ท่าทางหน้าเกรงข้ามสมกับเป็อัศวิน
"ไปจับกุมพ่อมดที่ชื่อว่าคาตัน เ้านั้นเป็คนก่อคดีฆาตกรรมในตรอก ทำให้เงียบที่สุดละ" เสียงสั่งจากชายผู้เป็เ้าของคฤหาส สั่งอย่างผู้มีอำนาจ
ชายร่างใหญ่รับคำสั่งอย่างไม่มีข้อกังขา ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างทะมัดทะแมง
ทางด้านเท็ดที่ตอนนี้กำลังเดินอยู่ที่ทางเดินในคฤหาส ที่มีแสงแดดส่องให้ความอบอุ่น และเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบกับสวนที่ถูกดูแลมาเป็อย่างดี แสงแดดสะท้อนกับน้ำผุในสวนเป็ประกาย ต้นไม้เขียวชอุ่ม ดอกไม้หลากหลายสี แต่งแต้มสวนออกมาเป็งานศิลปะชิ้นหนึ่งอย่างสวยงาม เมื่อมองก็ทำให้จิตใจสงบและเบิกบานได้เป็อย่างมาก
ในขณะที่เท็ดกำลังเดินชมสวนอยู่ภายในคฤหาส ก็นึกถึงเสียงเพลงที่ได้ยินในคืนวันนั้น เขาคิดว่ามันชั่งน่าเศร้ามาก ถ้าหากคนที่ร้องเพลงนั้นได้มาเห็นสวนที่สวยขนาดนี้ก็คงจะดี และเขาก็นึกถึงประตูที่มีโซ่คล้องอยู่เพราะเขามั้นใจว่าเสียงเพลงต้องมาจากที่นั้นอย่างแน่นอน เขาจึงคิดว่าเขาต้องหาโอกาสเข้าไปที่ประตูนั้นให้ได้
2 วันต่อมา อเล็กก็ได้รายงานจากหัวหน้าอัศวินว่าพบเบาะแสเกี่ยวกับที่อยู่ของ คาตัน ที่ตอนนี้รู้ตัวแล้วกำลังหลบหนีอยู่ ในคืนนั้นอเล็กจึงได้ออกไปเพื่อไปพบหัวหน้าอัศวินเพื่อที่จะไปตามหาเบาะแสด้วยตัวเอง
ในด้านของเท็ดเห็นว่านี้คือโอกาสที่จะไปตรวจสอบประตูไม้นั้น เนื่องจากอเล็กไม่อยู่ จึงได้แอบไปที่ประตูนั้นเงียบๆปรากฏว่า ประตูนั้นยังถูกโซ่คล้องแล้วล็อคด้วยกุญแจไว้เหมือนเดิม
เท็ดจึงยืนคิดอยู่หน้าประตูครู่นึ่งก่อนจะนึกได้ว่า กุญแจอาจจะอยู่ในห้องทำงานของอเล็กก็ได้ เขาจึงได้รีบไปค้นโดยเฉพาะที่โต๊ะทำงาน แต่ก็ไม่พบกุญแจ
เขาค้นหากุญแจได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเหมือนคนเดินมา ด้วยความที่ใเขาเลยนำมือไปดันรูปภาพที่ผนังอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ตัวเขามุบลงไปที่ช่องด้านหลังรูปภาพ รูปภาพเป็รูปภาพวิวที่มีขนาดใหญ่เกือบเท่าตัวเท็ด จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา
"เมื่อกี่เหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง ฉันคงหูฝาดละมั้ง" คนที่เปิดประตูเข้ามาคือแม่บ้านที่เดินผ่านมา เมื่อแม่บ้านเปิดประตูเข้ามาดูไม่พบใครจึงปิดประตูแล้วเดินจากไป
เมื่อเท็ดได้ยินเสียงปิดประตู เขาจึงออกมาจากช่องด้านหลังรูปภาพ ทำให้เขารู้ว่าด้านหลังรูปภาพมีช่องลับ เขาจึงรีบค้นหากุญแจในช่องที่เขาพึ่งออกมา แต่ก็ไม่พบ
เขาจึงยืนคิดสักพักก่อนจะยื่นมือไปคำหลังรูปภาพ จึงพบเข้ากับกุญแจที่ติดอยู่หลังรูปภาพ เมื่อเขาพบกุญแจเขาก็ดีใจมากรีบไปที่ประตูเพื่อทดลองว่าใช่กุญแจดอกที่ใช้เปิดได้หรือไม่
พอชายหนุ่มถึงประตู เขาก็รีบใช้กุญแจที่ได้มาไขเพื่อปลดล็อกลูกกุญแจที่ติดอยู่ที่โซ่ที่คล้องอยู่ที่ประตู "แกร็ก" เมื่อปลดล็อคได้แล้ว ชายหนุ่มจึงรีบเปิดประตูออกทันที เขาพบว่าด้านหลังประตูที่ท่านพ่อของเขาอยากปกปิดไว้มีบันไดอยู่ ซึ่งเป็บันไดที่เดินลงไปข้างล่างได้ เขาจึงเดินลงบันไดไปตามทางปรากฏว่ายิ่งลงไปก็ยิ่งสว่างขึ้นจากแสงของเทียน
เมื่อลงไปจนสุดปลายบันไดก็พบกับห้องห้องหนึ่ง ที่ไม่น่าจะเป็ห้องเก็บของอย่างที่ท่านพ่อของเขาเคยบอกไว้ มันทั้งชื่นและเหม็น และภายในห้องนั้นก็มีลูกกรงอยู่ซึ่งพอมองเข้าไปก็พบกับหญิงสาวผู้หนึ่ง ซึ่งที่อย่างงี้ไม่น่าจะมีใครอยู่ได้ ตัวตนของหญิงสาวผู้นี้จึงน่าสงสัยเป็อย่างมาก ชายหนุ่มจึงถามไปว่า"คุณเป็ใคร"
หญิงสาวที่เท็ดกำลังกล่าวถึงนางก็คือ แคเซียร์ ซึ่งตอนนี้นางทั้งตัวเต็มไปด้วยาแ นางกำลังเหมอลอยและคิดถึงน้องชาย นางจึงไม่ได้ตอบอะไรไป แต่หน้าตาของนางนั้นเศร้าหม่องเป็อย่างมาก เหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ตลอดเวลา
เท็ดเห็นแคเซียร์เป็อย่างนั้น จึงได้ชะงักไปครู่ และเรียกแคเซียร์ที่กำลังเหมอลอยอยู่ "คุณ!"
แคเซียร์สดุงขึ้นมาด้วยเสียงของเท็ด และหันไปมองชายหนุ่มด้วยท่าทางที่ใ และสายตาที่เป็ประกายของความหวัง
เมื่อนางเห็นก็รู้ในทันทีว่าเป็เด็กหนุ่มที่นางรู้จัก จึงได้แต่คิดว่าเ้าเด็กนี้ลงมาได้ยังไงกันนะ
"คุณมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง เป็นักโทษ?"เสียงเท็ดถามด้วยท่าทางที่สงสัย
แคเซียร์ยิ้มด้วยความเอ็นดูในขณะที่นั่งกอดเขาอยู่"นักโทษ? จะว่างั้นก็ไม่ถูกนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด"
"แล้วท่านพ่อจับคุณมาทำไม"
"ท่านพ่อ?"แคเซียร์พึมพำขึ้นมาด้วยความใ พินิจพิเคราะห์ไม่นานก็รู้ว่าคนที่อเล็กพูดถึงเมื่อคราวที่แล้วว่าเป็ลูกคือเท็ดนี้เอง
"เื่นั้นคงต้องไปถามพ่อนายเอาละนะ"แคเซียร์ตอบไปด้วยลอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า
เท็ด"แล้วทำไมท่านพ่อต้องทำกับคุณขนาดนี้ละ"
"ฉันก็ไม่รู้สิ คงสนุกละมั้ง"แคเซียร์ตอบไปด้วยหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ และหยักไหล่เหมือนว่ามันเป็เื่ปกติ
เท็ด"แต่คุณดูไม่ใช่คนไม่ดีเลยนะ"
"นายคิดงั้นฉันก็ดีใจแล้วละ"แคเซียร์พูดไปด้วยพร้อมกับยิ้มให้เท็ดอย่างอ่อนโยน ทำให้สองแก้มบนใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำจนผิดปกติ เมื่อหญิงสาวผู้ส่งยิ้มมองอย่างสงสัย ชายหนุ่มจึงเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย
แล้วเท็ดก็ถามแคเซียร์อย่างอายๆ"ค คุณชื่ออะไร"
แคเซียร์เห็นท่าทางเขินอายของชายหนุ่มจึงยิ่งรู้สึกเอ็นดูในท่าทางของชายหนุ่มอย่างหุบยิ้มไม่ได้"เรียกฉันว่า แคเซียร์นะ"
"ผ ผมเท็ดครับ"เท็ดเพลอพูดสุภาพไปโดยไม่รู้ตัวเพราะความเขินอาย ทำให้ตอนนี้สีหน้าของเขาแดงกว่าเดิมจนเหมือนหน้าจะะเิออกมา ทำให้เขาไม่กล้าที่จะมองหน้าแคเซียร์ตรงๆ
แคเซียร์จึงเพลอหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วจึงรีบนำมือปิดปากอย่างรีบๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ"โทษที ฉันสนุกมากเลยนะ ที่ได้คุยกับนาย"
แล้วเท็ดก็เหลือบไปเห็นปลอกคอที่คอของหญิงสาวโดยบังเอิญ จึงชี้ไปที่คอพร้อมกับถามไปว่า"นั้น อะไรนะ"
แคเซียร์"อืม ปลอกคอเวทมนตร์นะ เอาไว้ไม่ให้นักโทษใช้เวทมนตร์ได้นะ"
เท็ด"งั้นคุณก็เป็นักเวทสินะ"
แคเซียร์ก็ชะงักไปครู่ นางรู้ว่าเท็ดนั้นมีความทรงจำที่เลวร้ายกับแม่มด นางไม่้าให้เหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาอีก นางจึงเลือกที่จะไม่บอกตัวตนที่เป็ออกไป "อืม ฉันเป็นักเวทนะ"
จบ ตอนที่ 5 เท็ดพบหญิงสาวห้องใต้ดิน
โปรดติดตามตอนต่อไป
37K
