บทที่ 18 : เื่กลุ้มใจของพ่อครัวใหญ่
ณ ห้องครัวใหญ่ โรงอาหารกลางแห่งวัลฮัลลา
แอนด์ริมเนียร์ยืนกอดอกอย่างไม่พอใจอยู่ที่หน้าบาร์เหล้า เนื่องจากิญญาหนุ่มสาวนักรบในวัลฮัลลาที่เพิ่งกลับมาจากภารกิจล่าอาหาร ล่อนิดฮอกให้กลับมาเป็ผู้พิทักษ์ประตูเข้าออกระหว่างอิ๊กดราซิลกับห้วงอนธการอันเวิ้งว้างภายนอกนั้น. . .
ไม่มีใครมาสั่งอาหารที่ทำจากเนื้อหมูแซริมเนียร์สุดที่รักของเขาเลยสักคน !
ใบหน้าของหัวหน้าพ่อครัวใหญ่ประจำวัลฮัลลาตอนนี้กำลังแสดงความไม่พอใจจนลูกมือแต่ละคนไม่กล้าเข้าใกล้ คิ้วที่ย่นจากการขมวดแทบจะเป็ปม เส้นผมและเคราสีทองแดงสั่นไปมาตามการกระตุกของกล้ามเนื้อใบหน้าที่เกิดจากมองผู้คนในโรงอาหารกลางกำลังดื่มด่ำกับมื้ออาหารใหญ่ ที่ใช้เนื้อสัตว์หลายชนิดจากการล่าครั้งใหญ่ภายใต้คำสั่งของท่านโอดินกัน
มันควรเป็ความสุขของพ่อครัวที่เห็นผู้คนกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แต่ปัญหาติดอยู่ตรงที่อาหารเ่าั้ไม่มีเนื้อหมูะ ผู้เป็คลังอาหารไร้สิ้นสุดในครัวเลยสักจาน !
เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าทำไมทุกคนถึงพร้อมใจกันไม่สั่งเนื้อหมูแซริมเนียร์กันเลย . . .ทั้งที่ผ่าน ๆ มาทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ชมตลอดว่านอกจากให้ปริมาณเยอะ กินได้ไม่อั้นแล้ว ยังรสชาติดี กินได้ไม่มีเบื่อ แล้วมาดูวันนี้ ตอนนี้สิ เหอะ ! เขารู้สึกแย่ที่หลงเชื่อคำพูดนักรบเหล่านี้ว่าจะไม่เปลี่ยนใจจากเนื้อหมูที่เขาเลี้ยงเองกับมือ ลงอักขระรูนเพื่อชุบชีวิตมันขึ้นมาผลิตเนื้อไร้สิ้นสุดแบบไม่ทรมาณ ไม่เ็ป ไร้ความทรงจำว่าเคยโดนเชือดครั้งแล้วครั้งเล่า
มันคือหมูสุขภาพดีที่สุด ได้กินอาหารดีที่สุด นอนในที่ดีที่สุด เพื่อผลิตเป็เนื้อหมูชั้นเลิศที่สุดเท่าที่จะมีได้ในร่มเงาอิ๊กดราซิลแล้ว แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่มีใครสั่งกันเลยล่ะ !
เขากำหมัดแน่น ขณะรับออเดอร์จากผู้ช่วยให้นำเนื้อกวางไปอบ เนื้อกบั์ไปชุบแป้งทอด เนื้อปลาปอดตัวโตไปย่างเกลือ เนื้อแมร์เมอร์ไปต้มซุป เนื้อกรังเกอร์ดุ๊ปไปทุบทำแฮมเบิร์กเนื้อเคลเคเบิร์ดไปทอดเป็น่องไก่ และสารพัดเนื้อบลา ๆ หลากหลายร้อยเมนู แต่ไม่มีใครสั่งเนื้อหมูทั่วไป หรือหมูแซริมเนียร์เลยสักคน !
“ทำไมไม่มีคนสั่งเนื้อหมูเลยฟะ !” พ่อครัวใหญ่อยากะโออกมา แต่ต้องเก็บรักษาภาพลักษณ์ที่ดี กลั้นใจปรุงเมนูเนื้ออื่น ๆ ไปตามหน้าที่ ที่ท่านโอดินมอบหมายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ขณะนั่งเท้าคางบนเคาน์เตอร์ กระดกเอลสีเหลืองทองในแก้วทำจากเขาสัตว์เข้าปากไปเป็รอบที่ 10 ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็มานั่งขัดสมาธิ หนังตาตึงเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นขึงให้จ้องไปยังเคาน์เตอร์สีเงินแวววาวตรงหน้า
“ ที่นี่ ที่ไหน ข้าเมาจนฝันแปลก ๆ ?” แม้จะพยายามหันหน้าเพื่อจะดูรอบกาย แต่หัวกลับไม่อาจขยับได้แม้แต่นิดเดียว ทำให้เห็นแค่เคาน์เตอร์เงินแวววาว กับวัตถุดิบที่วางข้างบน เนื้อหมูส่วนต่าง ๆ ที่ตัดแบ่งอย่างดี และปริมาณที่มีก็ทำให้ข้าเดาได้ไม่ยากว่า มันคือเนื้อแซริมเนียร์ที่ข้าลงมือป้อนอาหาร ดูแล และแล่ ชำแหละชิ้นส่วนเพื่อเตรียมทำอาหารทุกเมื่อเชื่อวัน
“ เ้าอยากรู้ไหม ว่าทำไมไม่มีคนสั่งเนื้อหมูของเ้ากิน?” เสียงสตรีปริศนาดังขึ้น ข้าพยายามหันหน้ามองหาต้นเสียง แต่ก็ไม่อาจขยับคอได้ และต่อให้ขยับได้ ข้าก็คงไม่อาจมองหาเจออยู่ดี เพราะเสียงสตรีลึกลับนี้ดังก้องไปทั่วทิศทาง จนไม่อาจจับต้นเสียได้
“ ข้าอยากรู้ !?”
“ เ้าปรุงเมนูเนื้อหมูด้วยวิธีไหนบ้าง ?” หลังข้าะโถาม กลับไม่ได้คำตอบในทันทีแต่เป็คำถามที่ยิงสวนมา จนข้าชะงักไปชั่วขณะ สองมือพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ทำได้แค่แปะฝ่ามือลงพื้นสีขาวที่เย็นะเืเท่านั้น
“ ข้า. . . ต้ม ผัด ทอด ย่าง นึ่ง โดยดึงรสชาติของเนื้อหมูออกมาให้ดีที่สุด พยายามไม่ใช้เครื่องปรุง เครื่องเทศ หรือวัตถุดิบอื่นมาเจือปน กลบรสหมูวิเศษ เลยใช้แค่เกลือ พริกไทยกระเทียม โรสแมร์รี่ ไทม์ เท่านั้น” ข้าตอบด้วยความมั่นใจในฝีมือตัวเองที่ปรุงอาหารเลี้ยงเหล่าิญญานักรบมาั้แ่ก่อตั้งแอสการ์ด และไม่เคยมีใครบ่นเื่รสชาติกับข้าเลยสักคน
“ แล้วอาหารชนิดอื่นเ้าปรุงยังไง?”
“ ข้าปรุงตามความ้าของพวกเขา ใครอยากกินอะไรก็ให้ไปสรรหาสูตรมา หรือบอกความ้าของรสชาติ รสััคร่าว ๆ แล้วข้ากับลูกมือก็จะร่วมกันพัฒนาสูตรอาหารให้ตรงกับความ้าของผู้กิน” ข้าตอบอีกครั้งด้วยความมั่นใจ และภูมิใจในตัวเอง ก่อนจะเม้มปากเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ผิดปกติในคำพูดของตัวข้าเอง คลับคล้ายคลับคลาว่าจะนึกอะไรที่สำคัญบางอย่างออก
“ ใช่ เ้าเป็พ่อครัวที่ดี รู้จักพัฒนาตัวเอง เปิดกว้างเื่รสชาติ รสััที่ผู้กินแต่ละคนชอบแตกต่างกัน แต่เ้าหัวแข็ง ดื้อด้านมากในเื่เนื้อหมูแซริมเนียร์ เ้าจะไม่ให้ใครยุ่งกับหมูของเ้า และเมนูที่เ้าทำจากหมูอย่างเด็ดขาด ซึ่งรสชาติของมันไม่ใช่ว่าแย่ แต่การที่กินอะไรเดิมๆ ซ้ำ ๆ มันก็เลี่ยน เบื่อ ทำให้ผู้คนในวันนี้ ที่มีเนื้อสัตว์มากมายเป็ของรางวัลจากการออกล่าครั้งใหญ่เลือกที่จะกินเนื้อสัตว์ที่หลากหลาย เพื่อเติมเต็มลิ้น ฟัน ปาก กระเพาะของพวกตนด้วยความแปลกใหม่ของอาหาร ก่อนจะต้องกลับไปกินเนื้อหมูซ้ำเดิมของเ้าเป็หลักต่อ”
ข้าหน้าชาไปชั่วขณะ ในหัวเกิดความคิดต่าง ๆ มากมายที่วิ่งวนชนกันยิ่งกว่าความวุ่นวายในห้องครัวเวลาทำอาหารเลี้ยงครั้งใหญ่ในวันสำคัญต่าง ๆ ในอดีตที่ผ่านมาเสียอีก
“นี่ข้า. . . ทำอะไรลงไป?” ข้าพูดเบา ๆ ด้วยเสียงที่แหบแห้ง ทั้งที่เพิ่งดื่มเอลจนหมดไปหลายถังแน่ ๆ “ ข้าเคยต่อว่าผู้คนที่พยายามจะเปลี่ยนรสชาติของแซริมเนียร์ในจานด้วยคำว่า ทำให้อาหารอร่อยแปดเปื้อน สกปรกไปหลายครั้งด้วยทิฐิที่มี. . . แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่ามันเป็ทิฐิโง่ๆ ที่ปิดกั้นการพัฒนาเมนูหมู ๆ . . . ข้า. . .”
“ ผู้คนในวัลฮัลลาเป็ิญญานักรบที่กล้าหาญ ไม่อาจเดินทางไปล่าสัตว์ได้ด้วยตัวเองตามปกติ เพราะอาจสั่นคลอนสมดุลของเก้าโลก เนื่องจากพวกเขาแม้จะเคยเป็มนุษย์ เอลฟ์ั์ศิลา คนแคระ หรือเผ่าสัตว์อสูรมาก่อน แต่เมื่อได้เดินเข้าวัลฮัลลา จะถูกตีค่าเป็ทหารทัพหลักของแอสการ์ดไป . . .
อาหารที่พวกเขากินทุกวันจึงมีแต่ของเดิม ซ้ำ ๆ หมูที่รสชาติดี ปรุงอย่างพิถีพิถัน ดึงรสธรรมชาติของเนื้อออกมาได้ถึงขีดสุด แต่ก็ไร้ความหลากหลายในการกิน มีเพียงผู้โชคดี ได้รับเลือกออกไปทำภารกิจข้างนอก ถึงจะได้เนื้อใหม่ ๆ มาให้เ้าและคนครัวลองทำอาหารที่แปลกแตกต่าง
มันอาจ เป็เื่ดีที่สร้างความกระตือรือร้นให้นักรบตั้งใจทำภารกิจเพื่อได้มาซึ่งอาหารเอร็ดอร่อย แต่มันจะดีกว่าไหมถ้าเ้ายอมเปิดใจ ปล่อยให้แซริมเนียร์ เนื้อหมูที่เ้าตั้งใจเลี้ยงได้เดินไปในเส้นทางอาหารแบบอื่น ๆ
ไม่ใช่แค่ต้มเนื้อจนเปื่อยในซุปที่เต็มไปด้วยไขมันเลี่ยนล้วนทะลักเกินความ้า ผัดจนแห้ง แทบจะเรียกว่าเป็เสบียงกรัง ทอดน้ำมันหมูโดยไม่ยอมให้ชุบแป้งหรือทำอย่างอื่น จนเป็เนื้อทอดแห้ง ๆ ไม่ต่างจากเมนูผัด แค่ขนาดชิ้นต่างกันนิดหน่อย มีเพียงการย่าง และนึ่งเท่านั้นที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าดีที่สุดแล้ว แม้จะโดนเ้าสั่งห้ามไม่ให้ใส่ซอส บีบมะนาว โรยเกลือ พริกไทยเพิ่ม หรือสั่งเครื่องเคียงอื่นมากินคู่กัน ด้วยคำที่เ้าใช้ว่า. . . ลบหลู่หมูแซริมเนียร์”
ประโยคที่ยาวเหยียดถูกร่ายออกมาดั่งคำพิพากษา ข้าหน้าชาจนแทบจะหมดสติไป แต่วินาทีสุดท้ายก่อนภาพทุกอย่างรอบกายจะค่อย ๆ มืดลงคือสิ่งที่ข้าคิดว่ามันคือโอกาส. . .
“ จงคิดเมนูแซริมเนียร์ใหม่ 5 เมนู มาแข่งกับคนครัวของข้า เทพีแห่งโชคชะตาซะ เพื่อตัดสินกันว่าเ้าเป็พ่อครัวที่ทุ่มเทความรักให้กับวัตถุดิบอย่างแซริมเนียร์จริง ๆ ”
_______________________________________
พ่อครัวที่ยึดติดอะไรมากไปจนไม่พัฒนาอะไรใหม่ ๆ
ลูกค้าแม้จะไม่พอใจ แต่ทำไงได้ มีพ่อครัวใหญ่แค่คนเดียวในวัลฮัลลานี่นา
พูดคุย / ติดตามข่าวสารกันได้ที่
Kuronekoyuriya | Facebook
https://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya
106
