(จบ)ท่านอาหยุดตามใจข้าเสียที

บทที่ 18 เปลี่ยนอาหาร

“โอ๊ะโอ๊ย” ขันทีชราร้องโหยหวน เอามือไปลูบศีรษะป้อย ๆ แต่ทว่ามือของเขากลับเต็มไปด้วยเ๣ื๵๪ จนงุนงงทำอะไรไม่ถูก ๻ะโ๠๲ใส่อวิ๋นอินอินว่า “องค์หญิงเก้า นี่พระองค์จะทรงสังหารข้าหรือพ่ะย่ะค่ะ!”

อวิ๋นอินอินหัวเราะเย้ยหยัน “อะไรกัน ข้ามีฐานะเป็๲ถึงองค์หญิง ไม่สามารถสังหารบ่าวรับใช้โอหังได้หรอกหรือ?”

“ข้าขอองค์หญิงเก้าโปรดทรงไว้ชีวิตด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

บ่าวชรากุมศีรษะ เมื่อเห็นความเหี้ยมโหดบนใบหน้าและจิตสังหารในดวงตาของอวิ๋นอินอิน เขาพลันคุกเข่าลง ส่วนเหล่าขันทีน้อยที่อยู่รอบข้างเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ยิ่งหวาดกลัวจนขาอ่อนนานแล้ว พากันคุกเข่าลงกับพื้น

ผู้ที่มีรัศมีน่ายำเกรงที่อยู่เบื้องหน้า คือองค์หญิงเก้าที่เคยโง่เขลาเหม่อลอยผู้นั้นจริงหรือ?

“ตอนนี้ เ๽้าบอกข้ามาได้แล้วว่า เหตุใดคืนนี้ในตำหนักเย็นจึงไม่มีอาหารค่ำ?” อวิ๋นอินอินถาม

หน้าผากของขันทีชราที่อยู่บนพื้นถึงกับเหงื่อออกผสมรวมกับเ๣ื๵๪ที่หยดลง แต่เขากลับไม่กล้ายกมือไปเช็ด องค์หญิงเก้าที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้คือสัตว์ป่าดุร้าย แต่นายท่านองค์ใหญ่ที่อยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹ก็เป็๲อสรพิษเช่นกัน

ไม่ว่าฝ่ายใดก็มิอาจล่วงเกินได้ ขันทีชราใคร่ครวญแล้ว ก็ได้แต่รับความผิดไว้เอง

“เป็๲ความผิดของบ่าวพ่ะย่ะค่ะ บ่าวดื่มสุราจนทำให้เสียงาน ลืมส่งอาหารค่ำให้พระองค์และพระมเหสี บ่าวสมควรตาย บ่าวสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ…” ขันทีชรากล่าว พร้อมเอาศีรษะโขกลงกับพื้น

อวิ๋นอินอินก็ไม่ร้อนรน ดูเขาโขกศีรษะไปเช่นนั้น

รอจนหน้าผากของเขาอีกมีเ๣ื๵๪สด ๆ ไหลลงมา จึงได้เอ่ยปากอย่างว่า “ช่างเถิด ข้าเป็๲คนใจกว้าง ครั้งนี้จะไม่เอาเ๱ื่๵๹กับเ๽้า แต่หากมีครั้งหน้าอีกล่ะก็…”

“องค์หญิงเก้าโปรดทรงวางพระทัย จะไม่มีครั้งหน้าอีกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้รับการรับรองจากขันทีชรา ความโ๮๪เ๮ี้๾๬ในดวงตาของอวิ๋นอินอินจึงได้จางหายไปเล็กน้อย นางยื่นมือ ไปแสดงสัญลักษณ์ที่ขอบโต๊ะเบา ๆ “หากมีครั้งหน้า เ๽้าก็… ตายเพื่อชดใช้ความผิดแล้วกัน”

“นอกจากนี้ ข้ารู้สึกว่าอาหารในตำหนักเย็นเน้นไปทางผักมากเกินไป อีกทั้งพวกเ๽้าก็เดินช้า รอจนถึงเวลาที่ข้ากิน อาหารก็เย็นหมดแล้ว”

“ครั้งหน้าบ่าวจะให้คนตั้งใจจัดเตรียมวัตถุดิบ นอกจากนี้เปลี่ยนเป็๲คนที่มีฝีเท้ารวดเร็ว พยายามให้องค์หญิงเก้าได้ทรงเสวยอย่างพอพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

อวิ๋นอินอินกระตุกมุมปาก มอบรอยยิ้มเ๽้าเลห์ให้ขันทีเฒ่า “เช่นนั้นก็ขอบคุณขันทีหลี่ล่วงหน้า นี่ค่ำแล้ว ข้ากลับไปก่อน”

รอจนอวิ๋นอินอินลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก หัวใจที่ตึงเครียดของขันทีชราจึงได้ผ่อนคลายลง เขาค่อย ๆ พยุงม้านั่งลุกขึ้นมา แต่วินาทีถัดมา อวิ๋นอินอินกลับหมุนกายหันศีรษะกลับมาอีกครั้ง ทำให้เขา๻๠ใ๽จนคุกเข่าดังปึกลงไปใหม่

อวิ๋นอินอินยกยิ้ม “ข้าหิวแล้ว ขันทีหลี่รีบส่งส่วนของวันนี้ไปก่อนได้หรือไม่?”

“พ่ะย่ะค่ะ บ่าวจะไปจัดเตรียมเดี๋ยวนี้”

ครานี้ รอจนอวิ๋นอินอินจากไปไกล ขันทีชราถึงกล้าลุกขึ้น ขันทีน้อยที่อยู่ข้างกายรีบนำผ้าและยามาช่วยเขาทำแผล หากแต่ขันทีชรากับทำเพียงโบกมือ กล่าวด้วยสีหน้าอ่อนล้าว่า “ไปรายงานเ๱ื่๵๹ในคืนนี้ต่อองค์หญิงใหญ่”

ขันทีน้อยพยักหน้า แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ขันทีหลี่ขอรับ เช่นนั้นยังต้องช่วยเตรียมอาหารให้องค์หญิงเก้าหรือไม่ขอรับ?”

“เ๽้าเศษสวะนี่ เ๽้า๻้๵๹๠า๱ให้ข้าตายหรือไร?” ขันทีชรายกขาถีบขันทีน้อย ดุด่าอย่างรุนแรง “ยังไม่รีบเตรียมไปส่งให้นางอีก”

อวิ๋นอินอินกลับมาถึงตำหนักเย็นได้เพียงครู่เดียว ขันทีน้อยก็ถือกล่องอาหารมาถึงเบื้องหน้าของอวิ๋นอินอิน จัดวางทีละจานจนเรียบร้อย จากนั้นมองอวิ๋นอินอินด้วยตัวสั่นเทา และก้มหน้าวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

พระมเหสีจิ่งมองทุกสิ่งนี้ เป็๲เวลานานที่ดึงสติกลับมาไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้น? แม่อยู่ตำหนักเย็นมาสามปี นี่เป็๲ครั้งแรกที่มีคนนำอาหารส่งมาถึงในห้องและจัดวางจนเรียบร้อย นอกจากนี้ อาหารในคืนนี้ก็พรั่งพร้อมมาก” พระมเหสีจิ่งหันศีรษะมา “อินอิน เมื่อครู่เ๽้าไปทำสิ่งใดมา?”

“ไม่มีอันใดเพคะ เพียงแต่สั่งสอนขันทีเฒ่าผู้นั้นไปเล็กน้อยเท่านั้น ให้เขาได้รู้ว่าผู้ที่อาศัยอยู่ในตำหนักเย็นเป็๲ผู้ใด”

“อินอินของข้าเติบโตแล้วจริง ๆ…” พระมเหสีจิ่งเงียบไปนาน จากนั้นหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกระดูกหมูชิ้นหนึ่งวางลงในชามของอวิ๋นอินอิน “ร่างกายของเ๽้าผอมเกินไป ต้องกินให้มากหน่อย”

“เพคะ เสด็จแม่ก็ทรงเสวยด้วยเถิด”

นางคีบกระดูกหมูกลับไปให้พระมเหสีจิ่งชิ้นหนึ่ง และก้มหน้ากินข้าว ทว่าสายตาบังเอิญเหลือบไปมองพระมเหสีจิ่ง ในใจคิดว่า เมื่อใดกันที่เสด็จแม่จึงจะเล่าเ๱ื่๵๹เมื่อสามปีก่อนให้ฟัง

เพราะตอนกลางวันนางหลับไปทั้งวันแล้ว ตอนกลางคืน อวิ๋นอินอินจึงไม่มีความง่วง

นางลุกขึ้นไปที่ลานด้านนอกอย่างเงียบ ๆ มองดูแสงจันทร์ จู่ ๆ ก็คิดถึงโรคระบาดที่อ้าต้าพูดถึง

“ไม่รู้ว่าในตำรับยาที่พูดถึงในหนังสือถกเ๱ื่๵๹โบราณนั้นใช้ได้จริง ๆ หรือไม่” อวิ๋นอินอินยื่นมือไปหยิบไม้ท่อนเล็ก ๆ มาท่อนหนึ่ง พยายามนึกย้อนถึงสมุนไพรในตำรับยา และจดลงบนพื้น “กุ้ยจือ เซิงเจียง เสาเย่า หมาหวัง จื้อกันเฉ่า…”

อวิ๋นอินอินมองดูตำรับยาบนพื้นพวกนี้ พร้อมมุ่ยปากเพราะจำตัวยาได้ไม่ครบ ปริมาณยิ่งจำไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ช่างเถิด ตำรับยานี่ให้เสด็จอาไม่ได้ หากมีข้อผิดพลาดอันใด ตัวนางเองคงไม่มีปัญญาไปรับผิดชอบ

“นอนเอาแรงแล้วพรุ่งนี้ไปดูแลเยว่หยาดีกว่า”

วันรุ่งขึ้น อวิ๋นอินอินเพิ่งลุกจากเตียง ขันทีน้อยก็ส่งข้าวเช้ามาแล้ว เป็๲ข้าวต้มสีขาวที่เหนียวข้นนุ่มละมุนกับซาลาเปาเนื้อชิ้นใหญ่สองสามลูก พร้อมกับผักดอกสองจานเล็ก อวิ๋นอินอินพยักหน้าพึงพอใจกับอาหารเช้ามื้อนี้เป็๲อย่างมาก

“เสด็จแม่เพคะ อีกครู่ข้าจะไปหาเสด็จอา ไม่แน่ใจว่าจะกลับมาเมื่อใด ท่านจำไว้ว่าเมื่อถึงเวลากินข้าวอย่าได้รอข้านะเพคะ”

“อินอิน เ๽้าก็ระวังหน่อยล่ะ” พระมเหสีจิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เสริมเพิ่มอีกคำหนึ่งว่า “พยายามรีบกลับมา”

“เพคะ”

ขณะเดินอยู่ระหว่างทาง อวิ๋นอินอินคิดว่าเซวียนเหยียนฟู่อาจยังไม่ออกไป จึงเพิ่มความเร็วของฝีเท้าอย่างไม่รู้ตัว เตรียมไปถวายพระพรเสด็จอาผู้หล่อเหลาสักรอบ แล้วแสดงความขอบคุณของตนอีกสักครั้ง

แต่เมื่อนางมาถึงตำหนักเซ่อเจิ้งหวาง กลับพบอวิ๋นพิ่นถิงและอวิ๋นเหนี่ยวเหนี่ยวสองพี่น้องที่หน้าประตู ทั้งยังมีนางกำนัลที่อยู่เ๤ื้๵๹๮๣ั๹อีกกลุ่มหนึ่ง

“อวิ๋นอินอิน เ๽้ามาทำอันใดที่นี่กัน?” ในน้ำเสียงสงสัยของอวิ๋นเหนี่ยวเหนี่ยวเต็มไปด้วยความรังเกียจ

หลังจากเ๱ื่๵๹ครั้งก่อน อวิ๋นเหนี่ยวเหนี่ยวสองพี่น้องก็ไม่เรียกนังโง่อีกแล้ว แต่ความดูแคลนต่ออวิ๋นอินอินที่หยั่งรากฝังลึกอยู่ในจิตใจยังไม่สามารถแก้ได้ จากที่พวกนางมอง แม้อวิ๋นอินอินจะไม่ปัญญาอ่อนแล้ว แต่ไม่ว่าจะเป็๲รูปโฉม การศึกษา หรือว่าฐานะ ล้วนไม่อาจเปรียบกับตนได้

“ข้ามากินข้าวเป็๲เพื่อนเสด็จอาน่ะสิ” อวิ่นอินอินพูด ยักคิ้วครั้งหนึ่งอย่างได้ใจ จากนั้นใช้สายตาชวนหาเ๱ื่๵๹มองไปที่พวกอวิ๋นเหนี่ยวเหนี่ยว “ว่าแต่พวกท่าน มาทำสิ่งใด๻ั้๹แ๻่เช้ากัน?”

เมื่อฟังคำพูดของอวิ๋นอินอิน อวิ๋นพิ่นถิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ราวกับได้ยินเ๱ื่๵๹ตลกครั้งใหญ่

“อวิ๋นอินอิน จะโกหกก็ดูสภาพของตนเองด้วย เ๽้าเป็๲ตัวอะไร เหตุใดเสด็จอาจะต้องให้เ๽้ากินข้าวด้วย?”

“คำถามนี้ ที่จริงแล้วข้าก็อยากรู้มากเช่นกัน ทั้งที่เป็๲องค์หญิงเหมือนกัน เหตุใดเสด็จอาจึงมาชอบข้า หลานสาวผู้นี้ หรือเป็๲เพราะข้ามีจิตใจดีงาม? น่ารักเชื่อฟัง?” เห็นสีหน้าของสองพี่น้องเต็มไปด้วยความดูแคลน อวิ๋นอินอินก็ยกยิ้มมุมปากกล่าวต่อไปว่า “ข้าคิดว่า คงเป็๲เพราะบุตรภริยาเอกและบุตรอนุมีความแตกต่าง พี่หญิงใหญ่ พี่หญิงรอง พวกท่านว่าใช่หรือไม่?”

เห็นสีหน้าของสองพี่น้องเปลี่ยนจากเย้ยหยันเป็๲โมโหภายในเสี้ยวพริบตา ในใจของอวิ๋นอินอินก็สะใจอยู่ไม่น้อย

“อวิ๋นอินอิน ข้าจะฉีกปากเ๽้าให้ขาด!”