Chapter 1
“กลับบ้านเลย” จบเื่แล้วทามไม่ได้กลับเข้าไปในคลับต่อ
“ครับนายน้อย” ทามถูกเรียกว่านายน้อยมาั้แ่เกิด เพราะเป็ทายาทสายตรงเพียงคนเดียวที่จะได้รับการสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลรอคโคในอนาคต แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ได้รับตำแหน่งอย่างเป็ทางการแต่อำนาจการตัดสินใจส่วนใหญ่ก็ถูกถ่ายมาให้ทามเกินครึ่งแล้ว
รถยนต์สีดำคันหรูพร้อมด้วยการ์ดที่ขับนำหน้าอีกหนึ่งคันขับเข้ามาในพื้นที่คฤหาสน์ธานีและจอดที่หน้าบ้านหลังขนาดเล็กกว่าตึกใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในพื้นที่เดียวกัน
“เอารถไปเก็บเลยเดี๋ยวเดินกลับไปเอง” ทามบอกก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านของพี่ชายกับครอบครัวที่สร้างแยกออกมาจากตึกใหญ่
“น้าทาม!” เสียงของเด็กหญิง ดวงใจของบ้านดังขึ้นเมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้าประตูมา
“ว่าไงครับ ลี่ลี่ วันนี้ดื้อไหมเอ่ย”
“ลี่ลี่ เด็กดี” เด็กน้อยพุ่งเข้ามาเกาะที่ขาของทามก่อนจะส่ายหน้าและตอบคำถาม
“กำลังงอแงไม่ยอมขึ้นห้องนอนเลย ทามพาลี่ลี่ขึ้นห้องให้พี่หน่อย” ‘ที’ พี่ชายของทามยิ้มบอก
“ปะ ไปนอนกันครับ เดี๋ยววันนี้น้าทามเล่านิทานให้หนูฟังเอง” ทามอุ้มเ้าหญิงน้อยแล้วเดินขึ้นไปห้องนอนทันที
บ้านหลังนี้จะบอกว่าเล็กก็ได้ เพราะตัวบ้านเทียบกับตึกใหญ่แล้วมีขนาดเพียงหนึ่งในสี่เท่านั้น แต่สำหรับคนทั่วไปบ้านขนาดหกห้องนอน เจ็ดห้องน้ำ หนึ่งห้องหนังสือ หนึ่งห้องรับแขก ก็เรียกได้ว่าใหญ่พอจะเป็คฤหาสน์ย่อม ๆ
หลังกล่อมหลานสาวเสร็จทามก็เดินกลับลงมา
“่นี้เหนื่อยหรือเปล่า มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอก ลี่ลี่อยู่กับพี่เลี้ยงได้ อีกเดี๋ยวก็จะพาเข้าเตรียมอนุบาลแล้ว” ทีเอ่ยถามน้องชาย ขณะที่ทามนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ พี่ชาย
“ทามไหวครับ พี่ทีนั่นแหละ ไหวหรือเปล่า ป๋าบอกว่าพี่กลับไปบริหารโรงพยาบาลแล้วนี่ครับ” ที พี่ชายของเขาเป็หมอพ่วงด้วยตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ครอบครัวเขาเป็เ้าของ ก่อนหน้านี้พี่ทีหยุดงานแล้วส่งต่อให้ป๋ากับแด๊ดเข้าไปดูแลแทนชั่วคราวเพราะท้องและเตรียมตัวคลอดหลานสาวของเขา ‘หยางลี่จิน’
นั่งคุยกันไม่นาน ‘เฮียหยางหลง’ สามีของพี่ทีก็กลับมาถึงบ้าน
“เฮีย สวัสดีครับ” ทามสนิทกับสามีของพี่ชายคนนี้พอสมควร ตอนเด็ก ๆ ก็เรียกได้ว่าโตมาด้วยกัน
“ไง” หยางหลงทักทายน้องชายของภรรยาก่อนจะเข้าไปกอดที
ภาพที่ทามเห็นมาตลอดั้แ่ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกัน
“ศุกร์หน้าเฮียจะยืมโกดังส่งมอบของหน่อยนะ เดี๋ยวให้ไป๋เค่อบอกราล์ฟอีกที”
“ได้ครับ เฮียจะใช้อะไรบ้างก็บอกไว้ได้เลย” ทั้งสามคนทักทายกันอีกนิดหน่อยก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
แม้จะสั่งเอาไว้ว่าจะเดินกลับไปที่ตึกใหญ่เอง แต่เมื่อทามเดินออกมาก็เจอกับรถกอล์ฟพร้อมด้วยการ์ดที่ยืนรออยู่
“ขอบคุณที่มารอครับ”
รถกอล์ฟขับลึกเข้ามาด้านในพื้นที่ ผ่านอุโมงค์ต้นไม้มาก็เจอกับตึกใหญ่ที่ใหญ่สมชื่อ ตึกหลังนี้เป็ที่พักของครอบครัวเขาเอง
“ยินดีต้อนรับกลับค่ะนายน้อย” แม่บ้านที่อยู่เวรดึกเดินมารับเขาถึงหน้าประตูใหญ่
“ขอบคุณครับ มัมล่ะ” มาถึงบ้านสิ่งแรกที่ต้องทำคือเข้าไปหาและทักทายมัมก่อน
“ท่านไออยู่ที่ห้องค่ะ ส่วนท่านชายทั้งสองอยู่ที่ห้องทำงาน” เขาพยักหน้ารับก่อนจะเดินขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสามทันที
ออด…
ทามกดกริ่งที่หน้าห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงปลดล็อกกลอนประตูจากด้านใน
“มัมครับ ทามกลับมาแล้ว” เขาเดินเข้าไปหามัมที่กำลังนอนพิงหัวเตียงและอ่านอะไรบางอย่าง
“ทาม กลับมาแล้วเหรอลูก” ไม่ว่าจะโตขึ้นแค่ไหน ในสายตาของมัมเขายังเด็กอยู่เสมอ
มัมของเขาแม้จะอายุมากขึ้นแต่เพราะออกกำลังกาย หมั่นดูแลสุขภาพและทานอาหารที่มีประโยชน์อยู่เสมอเลยทำให้ดูอ่อนกว่าวัย
“มาถึงนานแล้วครับ ทามไปหาลี่ลี่มาเลยช้า”
“ติดหลานขนาดนี้ก็มีเองสักคนสิลูก”
“โธ่ มัมครับ ทามยังไม่อยากมีใครตอนนี้” ไม่ใช่ไม่อยากมี แต่รู้ว่ามีแล้วต้องวุ่นวายต่างหาก บางทีการอยู่คนเดียวน่าจะดีกว่า
แกร๊ก
“มายุ่งอะไรกับแฟนป๋า” เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นก่อนที่ฝาแฝด ผู้เป็พ่อของเขาอย่าง เทมส์หรือที่เขาเรียกว่าแด๊ด และทรอสที่เขาเรียกว่าป๋าเดินเข้ามา
“แฟนป๋าก็มัมของทามเหมือนกันนั่นแหละ” ทามเสียงเบา เสียงดังไม่ได้เดี๋ยวป๋ากับแด๊ดได้ยินแล้วเกิดงอนขึ้นมา ต้องโดนโยนงานั์มาให้แน่ ๆ
“เพิ่งมาถึงก็ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว กินข้าวมาแล้วใช่ไหม” ป๋าพูดเหมือนไล่แต่ความเป็จริงคือกำลังเป็ห่วงอยู่ ป๋ากับแด๊ดน่ะรักเขากับพี่ทีมาก ถึงจะฟอร์มเยอะไปหน่อยก็เถอะ
ครอบครัวของเรามีด้วยกันทั้งหมด 5 คน มัม ป๋า แด๊ด พี่ที และตัวเขาเอง ตอนนี้พี่ทีแต่งงานแล้วจึงแยกไปอยู่บ้านของตัวเองเพื่อให้สะดวกเวลาครอบครัวของแม่พี่ทีมาเยี่ยม ใช่แล้ว พี่ทีเป็ลูกบุญธรรมของมัม แต่เพราะโตมาด้วยกันั้แ่เด็ก ความอิจฉาหรือน้อยใจว่าไม่ใช่พี่น้องกันแท้ ๆ นั้นไม่เคยเกิดขึ้น แถมบางครั้งแด๊ดยังดูรักพี่ทีมากกว่าเขาด้วยซ้ำ
บ้านของพวกเขาตั้งอยู่ในพื้นที่โครงการคอนโดหรูใจกลางเมืองของบริษัทอสังหาริมทรัพย์อันดับต้น ๆ ของประเทศ แน่นอนว่าป๋ากับแด๊ดเป็เ้าของถึงได้สามารถสร้างบ้านบนพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ได้
แกร๊ก
ห้องของเขาขนาดไม่ใหญ่เท่ากับห้องของมัมแต่เทียบกับห้องนอนทั่วไปก็เรียกว่าใหญ่กว่ามาตรฐาน ในห้องแบ่งสัดส่วนชัดเจน เข้าห้องมาจะเป็โซนนั่งเล่นมีโซฟาขนาดกลางพร้อมสมาร์ตทีวีขนาดใหญ่ ชิดผนังมีบาร์เครื่องดื่มส่วนตัว ยังมีโต๊ะทำงานขนาดกลางและชั้นหนังสือแบบบิลต์อินสูงจากพื้นจรดเพดาน ตรงข้ามกันมีประตูเลื่อนกั้นโซนห้องแต่งตัวและห้องน้ำ เตียงนอนของเขาอยู่ลึกเข้าไปด้านใน ใกล้กับหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถเปิดออกไปที่ระเบียงได้ วิวด้านหลังเป็สระว่ายน้ำและสวนหลังคฤหาสน์ จากห้องของเขายังสามารถมองไปยังตึกของคนงานและโซนอื่น ๆ ได้อีก
‘อาบน้ำก่อนแล้วกันค่อยเคลียร์เอกสาร’ เอกสารที่เคลียร์ไม่เสร็จในแต่ละวัน หากเป็เื่เร่งด่วน ราล์ฟจะนำกลับมาให้ด้วย
หลังอาบน้ำทามนั่งอ่านเอกสารอยู่เกือบสองชั่วโมงก็เตรียมตัวนอน ไฟในห้องของทามดับลงตอนเกือบตีหนึ่ง
ออด ออด
ทามขยับตัวหลังได้ยินออดหน้าห้อง ก่อนจะควานมือไปบนหัวเตียงเพื่อกดสวิตช์ปลดล็อกประตู
เวลาแบบนี้มีไม่กี่คนหรอกที่กล้าจะเข้ามาปลุกนายน้อยตระกูลรอคโค
“ขออนุญาตครับ” ราล์ฟเดินเข้ามาโค้งให้ก่อนจะเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงาน
“เย็นนี้ไปตรวจโกดังนะ”
“ได้ครับ” ราล์ฟรับคำก่อนจะวางแฟ้มและเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาให้เมื่อเห็นว่าทามขยับตัวลงจากเตียง
ราล์ฟคือมือขวาและคนสนิทที่สุดของทาม ก่อนหน้าเ้าตัวเป็การ์ดให้กับมัม และเมื่อเขาเกิดก็เลยให้พี่ราล์ฟมาเป็พี่เลี้ยงและคอยดูแลเขา ความจริงแล้วทั้งคู่สนิทกันมาก เพราะอยู่ด้วยกันมาั้แ่เด็ก ไม่ว่าทามอยากได้อะไร หรือคิดอะไร ราล์ฟก็จะเป็คนแรกที่เข้าใจและเข้ามาเทกแอกชันทันที
“บอกมัมให้หน่อยว่าเดี๋ยวลงไปกินข้าวด้วย” ราล์ฟพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องไป
ปกติแล้วการ์ดที่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาบนชั้นสามนี้ มีเพียงไม่กี่คน ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็คนสนิทและมือขวาที่ได้รับความไว้วางใจเท่านั้น ส่วนคนอื่นก็จะอยู่ใกล้สุดที่โถงหน้าบันไดกับลิฟต์ คอยตรวจตราและรักษาความปลอดภัย
“อรุณสวัสดิ์ครับ” ทามเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร ตอนนี้มีเพียง ไอ เทมส์ และทรอสที่นั่งอยู่
“พี่ทีกับเฮียไม่มาหรอครับ”
“วันนี้หยางหลงออกไปทำงานแต่เช้า เลยทานกันที่บ้านแล้ว” ไอเป็คนตอบลูกชาย
“วันนี้จะเข้าไปดูที่โกดังใช่มั้ย” ป๋าถามขึ้น
“ครับวันนี้มีเรือเข้าเลยจะไปดูความเรียบร้อยหน่อย ป๋าจะให้ทามทำอะไรหรือเปล่า”
“่นี้ระวังหน่อย ทางอิตาลีโดนก่อกวนมาสักพักแล้ว ไม่รู้ว่าจะลามมาถึงนี่ด้วยไหม”
“ทามจะระวังครับ” นอกจากเปิดคลับแล้ว ครอบครัวของเขายังมีธุรกิจอีกหลายอย่างทั้งที่เป็เ้าของเองหรือหุ้นกับตระกูลของเฮียหยางหลง อย่างโรงพยาบาล ท่าเรือ โกดังสินค้าให้เช่า และยังมีนำเข้าสินค้าต่าง ๆ เช่น บริษัทนำเข้ายากับเวชภัณฑ์ และตัวแทนนำเข้าอาวุธถูกกฎหมายที่ได้รับอนุญาตจากรัฐบาลด้วย
“ถ้ามีอะไรแปลก ๆ ก็ถอยออกมาเลย ไม่ต้องอยู่รอจนเกิดเื่” เทมส์พูดกับลูกชาย ไม่ใช่ว่าสอนให้หนีปัญหาแต่บางครั้งการถอยออกมาตั้งหลักก็ทำให้เห็นภาพรวมและมุมมองที่กว้างมากขึ้น ปัญหาที่ใหญ่บางครั้งก็เป็เพียงเส้นผมบังูเา
“ถ้าคิดว่าไม่ไหวก็โทรมาเดี๋ยวป๋าไปหา” แม้จะมั่นใจว่าลูกชายของพวกเขาจะจัดการได้ แต่คนเป็พ่อเป็แม่จะไม่ให้ห่วงเลยคงเป็ไปไม่ได้
คอนโดหรูใจกลางเมือง
“หมายความว่ายังไง” เสียงเข้มถามวัลดัสลูกน้องคนสนิท
“คนของเราสืบมาได้เท่านี้ครับ” ลูคัสมองประวัติหนึ่งหน้ากระดาษที่ลูกน้องสืบมา
“หึ ไม่ธรรมดาสินะ ช่างเถอะ ลูเซียนอยู่ไหน” เมื่อไม่ได้คำตอบที่้าเขาก็ไม่คิดจะดันทุรัง แม้จะมีเส้นสายในประเทศไว้คอยหนุนธุรกิจ แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้มีอิทธิพลมากพอที่จะสืบประวัติของใครก็ตามที่โดนปิดบังเอาไว้ ใช่มันก็แค่ตอนนี้ เขาตั้งใจจะขยายอำนาจและเส้นสายในมือให้มากขึ้นเพื่อรองรับและอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ในอนาคต
“คุณชายนั่งเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงครับ”
“จับตาพี่เลี้ยงให้ดีอย่าให้มีอะไรผิดพลาดอีก” พี่เลี้ยงคนล่าสุดที่ปล่อยให้ลูเซียนเดินออกไปที่ลานจอดรถเพียงคนเดียวโดนไล่ออกไปแล้ว
“วันนี้รถรุ่นใหม่มาถึงที่ท่าเรือใช่ไหม”
“ใช่ครับ เรือจะเทียบท่า่เย็น ผมเช็กกับทางท่าเรือไปเห็นว่า่นั้นจะมีเรือหลายลำเข้าเทียบท่าพร้อมกัน อาจจะใช้เวลาในการโหลดตู้คอนเทนเนอร์สักหน่อย ส่วนการประชุมวันนี้ถูกเลื่อนออกไปเพราะคุณเจมส์บินกลับมาจากอังกฤษไม่ทันครับ”
“อืม”
วัลดัสเห็นนายของตนไม่ได้สั่งอะไรต่อก็เดินออกจากห้องไปทำหน้าที่ของตน
“ทามงั้นหรอ คงจะได้เจอกันอีกนะ” ลูคัสเหลือบมองประวัติที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เพราะไม่เคยเจอใครที่กล้าเข้ามาสอนเขาต่อหน้าลูกน้อง แถมลูเซียนยังยอมให้อุ้มั้แ่ครั้งแรกที่เจอกันแบบนี้ เป็คนที่น่าสนใจไม่น้อย
230
![ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726538_88141248.webp)
