เซียวหย่งเต๋อมอบมีดสั้นพร้อมด้วยถ้อยคำที่ซ่งจื่อเหยา้าส่งถึงน้องชายให้กับคนที่เจิ้งหลวนเค่อหามาแม้ว่าเขาจะไม่อยากจะให้คนนอกได้รับรู้เื่ที่เขาอยู่ในร่างของซ่งจื่อเหยาแต่เพื่อความสบายใจของนางเขาย่อมไม่กล้าปฏิเสธข้อเสนอนี้อีกทั้งเขายังเห็นแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างซ่งจื่อเหยาและซ่งจื่อเยว่แน่นแฟ้นมากยิ่งกว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่อื่นพวกเขาเป็ฝาแฝดที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมาั้แ่เด็กอีกทั้งยังรู้เื่ราวของกันและกันแทบจะทุกเื่ยามนี้เมื่อเกิดความผิดปกติกับร่างกายของนาง คนแรกที่นางคิดจะพึ่งพาและปรึกษาปัญหาด้วยย่อมจะต้องเป็น้องชายฝาแฝดของนางผู้นี้
“บอกกับเขาว่าให้เขาลักลอบมาหาข้าอย่างเงียบๆ จะพาท่านอาจ้าวทั้งสองมาด้วยก็ได้แต่ห้ามบอกให้ที่บ้านรู้ว่าเขามาหาข้าอย่างเด็ดขาดหากเขาทำไม่ได้ต่อไปข้าก็จะไม่เรียกเขาว่าเ้าลูกเต่าแล้วแต่จะเรียกเขาว่าเ้าลาโง่แทน”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยกับคนของเขาตามที่ซ่งจื่อเหยาบอกพร้อมกับมอบมีดสั้นที่นางมักจะพกติดกายเอาไว้ให้กับคนของเจิ้งหลวนเค่อ
‘แค่มีดสั้นเพียงอันเดียวน้องชายของเ้าจะยอมเชื่อคนของหลวนเค่อหรือเขาอาจจะคิดว่าเ้าถูกผู้อื่นลอบเล่นงานแล้วชิงมีดพกของเ้าไปแอบอ้างเพื่อลวงเขามาทำร้ายก็ได้’เซียวหย่งเต๋อส่งเสียงถามซ่งจื่อเหยาภายในใจทันทีเมื่อคนที่ทำหน้าที่ส่งข่าวจากไปแล้ว
‘มีดด้ามนั้นอาจจะทำให้เขาเชื่อไม่ได้แต่คำพูดที่ฝากไปเขาย่อมจะต้องเชื่อแน่มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะเรียกเขาว่าเ้าลูกเต่าและมักจะเรียกเขาว่าเ้าลาโง่ยามที่เขาทำให้ข้าไม่พอใจ’ซ่งจื่อเหยาส่งเสียงตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชอบใจส่วนเซียวหย่งเต๋อเองก็พลันยิ้มออกมาเช่นเดียวกันเมื่อได้รับรู้ถึงความรู้สึกรักใคร่ผูกพันที่นางมีต่อน้องชาย
‘น่าริษยาเ้ายิ่งนักการที่เ้าและน้องชายรักใคร่กลมเกลียวต่อกันเช่นนี้ทำให้ข้าอดนำมาเปรียบเทียบกับความสัมพันธ์ของข้าและบรรดาพี่ชายน้องชายไม่ได้ซึ่งผลที่ได้ก็คือช่างแตกต่างและห่างไกลกันอย่างลิบลับ’ความคิดของเซียวหย่งเต๋อทำให้ซ่งจื่อเหยาพลันรู้สึกดีขึ้นมา
‘ความสัมพันธ์ของคนในราชวงศ์มีเื่ผลประโยชน์และอำนาจมาเกี่ยวข้องย่อมยากจะผูกพันแน่นแฟ้นส่วนข้าและน้องชายทั้งสองถูกเลี้ยงดูมาโดยแิที่ว่าไม่จำเป็ต้องแย่งชิงทั้งท่านพ่อและท่านแม่พร้อมจะมอบทุกอย่างให้พวกข้าทั้งสามอย่างเท่าเทียมกันอยู่แล้วจึงไม่มีความจำเป็ที่จะต้องชิงดีชิงเด่นกันแต่ก็มีบ้างที่ทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็เื่ความชอบกลั่นแกล้งของน้องชายฝาแฝดของข้าเพียงเท่านั้นกับข้าไม่เป็ไรแต่กับน้องเล็กเขาจะโดนจื่อเยว่รังแกหนักหน่อยเพราะเขาเป็คนที่ไม่ค่อยจะตอบโต้หากคิดตอบโต้เมื่อใดก็จะทำให้สั่นะเืไปทั้งจวนเลยทีเดียว’ซ่งจื่อเหยาเล่าพลางคิดถึงบิดามารดาและน้องชายทั้งสองของนางโม่ชิงเยว่ผู้เป็มารดาของนางมีแนวความคิดที่แตกต่างจากผู้อื่นโชคดีที่บิดาเองก็ทั้งรักและตามใจมารดาของนางจนไร้ซึ่งสตรีอื่นมาเคียงกายดังนั้นเื่การแก่งแย่งและ่ชิงความโปรดปรานในเรือนหลังย่อมจะไม่มี
‘พวกเ้าสามคนพี่น้องโชคดีมากที่ได้เกิดในจวนนิ่งกั๋วกง’เมื่อเซียวหย่งเต๋อเอ่ยกับนางในใจเช่นนี้ซ่งจื่อเหยาก็รีบตอบกลับเขาอย่างรวดเร็วเช่นกัน
‘พวกข้าไม่ได้โชคดีที่เกิดในจวนนิ่งกั๋วกงหรอกแต่พวกข้าโชคดีที่มีมารดาชื่อโม่ชิงเยว่ต่างหาก...นางมักจะเอ่ยเช่นนี้กับพวกข้าอยู่บ่อยๆหากท่านมีโอกาสได้พบเจอนางแน่นอนว่าจะต้องได้ยินคำพูดประโยคนี้จากนางอีกแน่’เสียงหัวเราะของซ่งจื่อเหยาที่ดังขึ้นในหัวทำให้เซียวหย่งเต๋อพลันรู้สึกเบิกบานตามนางไปด้วย
“ท่านแม่ทัพซ่งเ้าคะเฉิงฮูหยินกลับมาแล้วเ้าคะ”เมื่อเสี่ยวหยินเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็พลันลุกขึ้นมาด้วยความยินดีในทันที
“ดีเลยเช่นนั้นพวกเราไปที่เรือนของท่านอ๋องกัน”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มแล้วรีบเดินตรงไปที่เรือนพักของตนเองในทันที
เมื่อไปถึงเรือนพักเขาก็พบว่าคนสกุลเฉิงอยู่ที่เรือนพักของเขาจนครบรวมไปถึงสวีเจิ้งนายท่านผู้เฒ่าสกุลสวีผู้มีความสามารถในการรักษาเป็อันดับต้นๆของแคว้นต้าเป่ยรวมไปถึงแคว้นข้างเคียงด้วย
“ท่านตาท่านจะต้องช่วยท่านอ๋องให้ได้นะเ้าคะ”เสียงของเฉิงซิ่นเล่อทำให้เซียวหย่งเต๋อพลันนิ่วหน้า
“เล่อเล่ออย่าได้เข้าไปรบกวนการรักษาของท่านตา”เฉิงอวิ๋นรองแม่ทัพของเซียวหย่งเต๋อเอ่ยเตือนบุตรสาวด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้เฉิงซิ่นเล่อหันไปส่งค้อนให้บิดา
“ลูกไม่ได้คิดจะเข้าไปรบกวนเสียหน่อยแค่อยากจะเข้าไปช่วยเป็ลูกมือให้ท่านตาต่างหากเล่าเ้าคะ”คำตอบของเฉิงซิ่นเล่อทำให้รองแม่ทัพเฉิงส่ายหน้า
“หากเ้ามีความรู้เื่วิชาแพทย์อยู่บ้างข้าก็คงจะไม่เอ่ยเตือนเช่นนี้หรอก”ทำพูดของเฉิงอวิ๋นทำให้บนใบหน้าของเฉิงซิ่นเล่อพลันบูดบึ้งในทันทีพอดีกับที่นางเห็นเซียวหย่งเต๋อที่ยามนี้อยู่ในร่างของซ่งจื่อเหยาสีหน้าของนางก็พลันบูดบึ้งมากยิ่งขึ้น
“เ้ามาทำไมอืมร่างกายของเ้าดีขึ้นมากแล้วนี่แล้วเหตุใดจึงยังอยู่ที่นี่อีกไม่คิดจะกลับไปดูแลกองทัพอันป่าเถื่อนของเ้าหรือ”ถ้อยคำโจมตีของเฉิงซิ่นเล่อทำให้เฉิงอวิ๋นพลันหน้าเจื่อนเขาหันมาคารวะซ่งจื่อเหยาอย่างให้เกียรติทำให้เซียวหย่งเต๋อที่ในยามนี้อยู่ในร่างของซ่งจื่อเหยารีบเบี่ยงกายหลบการคารวะแล้วทำการคารวะเฉิงอวิ๋นในฐานะที่เขาเป็ผู้าุโในทันที
“ท่านแม่ทัพเฉิงอย่าได้ทำเช่นนี้จะทำให้ข้าอายุสั้นเสียเปล่าๆ”เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ออกจากปากของซ่งจื่อเหยาใบหน้าของเฉิงอวิ๋นก็พลันมีรอยยิ้มในทันที
“แม้ว่าจะอายุน้อยแต่ความสามารถของท่านแม่ทัพไม่ธรรมดาเลยยามที่ได้รู้ว่าท่านอ๋องพึงใจในตัวท่านจนกระทั่งกล้าเอาตนเองเข้าไปเสี่ยงเช่นนี้เป็เื่ที่ข้าไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลยสักนิดเพราะแม้แต่ข้าก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมความเก่งกาจของท่าน” คำพูดของเฉิงอวิ๋นทำให้บนใบหน้าของซ่งจื่อเหยาพลันมีความเก้อกระดากของเซียวหย่งเต๋อปรากฏขึ้นมาในทันทีตอนนั้นเขาคิดแต่อยากจะช่วยคนหาได้มีความพึงพอใจฉันหนุ่มสาวปะปนมาด้วยสักนิดแล้วเหตุใดผู้คนจึงคิดว่าเขาช่วยคนเพราะอยากจะเป็วีรบุรุษช่วยสาวงามกันนักนะเดิมทีเขาคิดจะปฏิเสธตามความเคยชินแต่เมื่อได้ยินเสียงกระแอมของซ่งจื่อเหยาอยู่ในหัวเขาก็พลันยิ้มออกมาแล้วเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนอบน้อมและถ่อมตน
“ข้าไม่ได้มีความสามารถมากถึงขนาดนั้นแต่ก็ขอบคุณท่านรองแม่ทัพที่ชื่นชมข้า”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยพลางจ้องมองเข้าไปในเรือนที่ในยามนี้นายท่านผู้เฒ่าสวีกำลังเข้าไปตรวจอาการของเขาอยู่
“ชิ!มากความสามารถอันใดกันก็แค่มีใบหน้าดุจนางจิ้งจอกเพียงเท่านั้นสาเหตุที่สามารถคุมกองทัพแดนใต้ของแคว้นเหลียนได้ก็คงเพราะใช้ความงามบนใบหน้าล่อหลอกผู้อื่นต่างหาก”คำพูดของเฉิงซิ่นเล่อทำให้เฉิงอวิ๋นส่งเสียงตำหนิในทันที
“เล่อเล่อ!”
“คุณหนูเฉิงท่านจะดูถูกความสามารถของผู้อื่นนั้นย่อมได้แต่อย่าได้พูดจาทำลายเกียรติของผู้อื่นเช่นนี้”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจส่วนซ่งจื่อเหยาที่อยู่ในหัวของเขาก็ส่งเสียงออกคำสั่งกับเขาเช่นเดียวกัน
‘หากท่านตบปากนางให้ข้าสักสิบทีเมื่อพวกเรากลับไปเป็ปกติแล้วข้าจะยอมอ่อนข้อให้ท่านสักสิบครั้ง’เสียงที่ออกคำสั่งของซ่งจื่อเหยาทำให้เซียวหย่งเต๋อพลันยิ้มออกมาในทันที
‘เหยาเหยาใจเย็นๆก่อน เฉิงซิ่นเล่อผู้นี้ไม่มีค่าให้เ้าต้องยอมอ่อนข้อให้ข้าในอนาคตหรอก’คำว่าเหยาเหยาคือคำเรียกขานที่คนในครอบครัวของนางชอบใช้เมื่อเซียวหย่งเต๋อใช้ถ้อยคำนี้เรียกขานนางอยู่ในใจมันทำให้นางรู้สึกได้ถึงความสนิทสนมที่เพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วยังมีถ้อยคำที่เขาเอ่ยต่อว่าเฉิงซิ่นเล่อกับนางอีกถ้อยคำของเขาทำให้นางรู้สึกว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าด้อยค่าลงไปในสายตาของเขาและนางในทันที