นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย (มี E-Book)

โปร.159.-

โหลดอีบุ๊กได้ที่เว็บ www.mebmarket.com

นิยายรัก นายร้ายหรือจะสู้นางร้าย นามปากกา หยาดฝัน (Hyadfan)

        หลายวันมานี้ไม่มีคนโรคจิตมาคอยกวนใจแม้กระทั่งโทรมาป่วนก็ไม่มีสักสายเรียกเข้า เจนเนตรรู้สึกว่าชีวิตสงบสุขขึ้นมาก

        ดูเหมือนว่านิธิศเองก็เงียบหายไปเช่นกันหลังจากเที่ยวผับคราวนั้นก็ทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไปจากเดิม

        จากที่คาดการณ์คิดว่านิธิศน่าจะรับนิสัยของเจนเนตรไม่ได้จำได้ว่าตอนนั้นเธอลวนลามเขาไปหลายครั้ง ข้อนี้เองทำให้ชายหนุ่มตีตัวออกหาก

        นิธิศคงนึกรังเกียจเธอเหมือนที่เธอรังเกียจปกป้องเป็นผู้หญิงไม่รักนวลสงวนตัว ทำให้คนดีเช่นเขาตระหนักได้ว่าไม่ควรเสียเวลาตามจีบเพราะไม่มีค่าพอให้ลงทุนคบด้วย

        แต่ช่างเถอะในเมื่ออีกฝ่ายได้ตัดสินใจไปแล้ว เธอก็ทำอะไรไม่ได้ปล่อยให้เขาไปเจอกับคนที่คู่ควรจะดีกว่า

        แม้ว่ารู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปก็ตามทีทว่าเพียงแค่ชั่ววูบความรู้สึกเหล่านั้นก็มลายหายไป เธอตระหนักได้ว่าไม่ได้มีใจให้ชายหนุ่มไม่ควรเห็นแก่ตัวเก็บคนดีๆ เช่นเขาเอาไว้ข้างกาย

        ทำอย่างนั้นคือการทำร้ายอีกฝ่ายเสียเปล่าดีแล้วที่นิธิศคิดได้ในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นคงเสียเวลาชีวิตไปอีกนาน

        ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่านก็ปรากฏกายของหญิงวัยกลางคนขึ้นหน้าร้านเจนเนตรกำลังตรวจบัญชีอยู่พลางลุกขึ้นไปต้อนรับลูกค้าแทนพนักงานในร้านทันที

        “สวัสดีค่ะไม่ทราบว่าคุณสนใจกระเป๋ารุ่นไหนคะ”

        เจนเนตรเอ่ยทักทายลูกค้าอย่างเป็นมิตรผิดแผกจากลูกค้าหญิงวัยกลางคนที่ยังคงเชิดหน้าเชิดตาใส่คล้ายว่าไม่ชอบใจการบริการของเธอสักเท่าไร

        คนตัวเล็กเห็นว่าลูกค้าค่อนข้างมีกิริยาเย่อหยิ่งจึงผายมือเชิญให้หญิงวัยกลางคนเดินเข้าไปเลือกกระเป๋าเสียเอง

        ทว่าคนที่มาเยือนในร้านกลับเดินไปนั่งบนโซฟาสำหรับต้อนรับลูกค้าแทนเสียอย่างนั้นก่อนจะยกขาขึ้นมาไขว่ห้างเอนหลังใส่พนักพิง จ้องมองเจนเนตรตั้งแต่หัวจรดเท้า

        หญิงสาวรู้สึกตัวเกร็งเล็กน้อยเธอไม่เคยเห็นลูกค้าคนนี้มาก่อนทว่าหญิงวัยกลางคนกำลังแสดงทีท่าว่าไม่พอใจในตัวเธอออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

        “เอ่อไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการดูสินค้าตัวไหนคะ เดี๋ยวดิฉันไปหยิบมาให้ชมค่ะ”

        “ไม่ต้องหรอกฉันแค่อยากมาพบเธอ”

        “ดิฉันเหรอคะ”

        เจนเนตรชี้นิ้วมาที่ตัวเองด้วยอาการงุนงงเธอไม่เคยรู้จักหญิงวัยกลางคนมาก่อนจึงไม่รู้ว่าคนตรงหน้าต้องการพบเธอด้วยเรื่องอะไร ที่แน่ๆคือใบหน้าไม่เป็นมิตรคงไม่ได้มาดี

        “ใช่ได้ข่าวว่าเธอตามตอแยลูกชายฉันอยู่ เธอเป็นคนทำให้ว่าที่ลูกสะใภ้ของฉันทะเลาะกับลูกชายใช่ไหม”

        ประโยคนั้นทำให้ใบหน้าคมเข้มของปกป้องลอยเข้ามาในหัวอีกครั้งทั้งที่ก่อนหน้าลืมเขาไปแล้วแท้ๆ เชียว

        ชายหนุ่มสร้างเรื่องอะไรให้เจนเนตรปวดหัวอีกเนี่ยเดี๋ยวก่อนนะ เมื่อครู่หญิงวัยกลางคนบอกว่าว่าที่ลูกสะใภ้ทะเลาะกับปกป้องเหรอหรือว่าคนที่สร้างเรื่องไม่ใช่ชายหนุ่ม แต่เป็นสาวในสต๊อกของเขา

        คงหนีไม่พ้นชมพลอยยัยหัวเขียวที่ตามมาระรานเจนเนตรก่อนหน้านี้กระมัง

        หากเป็นเช่นนั้นก็นับว่าชมพลอยกล้าเข้าหาแม่ของปกป้องเพื่อสร้างคะแนนพิศวาสจากท่านแทน พอคิดมาถึงตรงนี้รู้สึกว่ายัยนั่นไหวพริบดีไม่น้อย

        จะว่าไปแล้วชมพลอยน่าจะคิดแผนแบบนี้ไม่ออก เพราะหญิงสาวสนใจเพียงแค่ปกป้องไม่สนใจผู้ใหญ่อย่างแม่ของเขา คงเป็นคนอื่นแนะนำแผนล้ำลึกให้กระมัง แต่ก็ช่างเถอะเจนเนตรไม่อยากรู้ว่าใครให้คำแนะนำแผนร้ายกาจให้หญิงสาว

        “เงียบทำไม”

        “เอ่อเปล่าค่ะ ไม่ทราบว่าลูกชายคุณป้าชื่ออะไรคะ”

        “เอ้าหล่อนจะถามแบบนี้ได้ไง ในเมื่อทำให้คนรักของเขาเสียใจไปแล้ว”

        “พอดีว่าดิฉันความจำสั้นค่ะ”

        น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงด้วยถ้อยคำยียวนกวนประสาทเจนเนตรไม่ใช่สายนางเอกที่ไม่กล้าสู้รบตบมือกับคนที่อายุมากกว่า หากเธอไม่ผิด ต่อให้อีกฝ่ายเป็นแม่ของปกป้องเธอก็ไม่กลัว

        “เธอนี่มันหน้าด้านจริงๆเลยนะ”

        “คุณป้าจะพูดแบบนี้ก็ไม่ได้นะคะฉันออกจะเสน่ห์แรง หัวบันไดไม่เคยแห้ง จะจำได้ยังไงว่าลูกชายคุณป้าชื่ออะไร”

        คนตัวเล็กพลางไหวไหล่เล็กน้อยยังดีที่ห้างเพิ่งเปิดไม่มีลูกค้าคนอื่นในร้านนอกจากหญิงวัยกลางคนและพนักงานสองคนที่ยืนอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้ จึงทำให้เจนเนตรสามารถเอ่ยอะไรออกมาได้โดยไม่ต้องพะวงว่าใครจะมาได้ยิน

        หากหญิงวัยกลางคนไม่ได้มาซื้อของในร้านทว่ามาหาเรื่องชวนทะเลาะ เจนเนตรก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพด้วย

        เธอเกลียดที่สุดคือคนที่ฟังความข้างเดียวก็ตัดสินว่าเธอเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ โดยที่ยังไม่รู้จักเธอเสียด้วยซ้ำ ดังนั้นแม่ของปกป้องก็ไม่ใช่กรณียกเว้น

        ในเมื่อหญิงวัยกลางคนอยากหาเรื่องเธอก็จะตอบสนองกลับคืนอย่างเจ็บแสบด้วยเช่นกัน

        “คุณป้าเงียบทำไมคะหรือว่าคุณป้าลืมชื่อลูกชายของตัวเองไปแล้ว”

        “ลูกของฉันชื่อปกป้องทีนี้หล่อนจำได้รึยัง”

        พิมพานั่งตัวสั่นระริกด้วยอารมณ์โทสะที่หญิงสาวตรงหน้าช่างกล้าต่อปากต่อคำด้วยไม่เกรงกลัวเธอเลยสักนิด

        ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งอายุปูนนี้ไม่เคยมีใครกล้าทำกับพิมพาเหมือนคนตัวเล็กมาก่อน ทุกคนต่างก็ให้ความเคารพยำเกรงเธอไม่กล้าเถียงด้วย

        กระทั่งพานพบกับสาวน้อยหน้าหวานเธอก็สวยดีอยู่หรอก ทว่ากิริยามารยาทไม่งามเอาเสียเลย พิมพาไม่ปลื้มอย่างแรง

        “อ้อลูกชายตัวดีของคุณป้าคือเขาเองเหรอคะ”

        ถูกอย่างที่เจนเนตรคาดการณ์เอาไว้แต่แรกหญิงวัยกลางคนรู้หรือเปล่าว่า ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเองสร้างความเดือดร้อนให้เธอมากมายแค่ไหน

        “ทำไมเธอพูดยังกับลูกชายฉันเลวนัก”

        “ไม่รู้สิคะที่รู้ๆ คือฉันกำลังเดือดร้อน เพราะฝีมือของคุณปกป้อง”

        “ทีนี้ก็ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าทำให้แฟนของตาป้องเสียใจ”

        “ไม่ยอมรับค่ะฉันไม่ได้ทำอะไรใครทั้งนั้น คุณป้าก็ลองถามคุณปกป้องดูสิคะว่าเขาทำผิดอะไรเอาไว้กับสาวๆ บ้าง ฉันว่าคงไม่ใช่แค่ว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณป้าคนเดียวที่โดนลูกชายของคุณทำร้ายจิตใจ”

        ได้ยินอย่างนั้นพิมพาถึงกับเถียงไม่ออกวีรกรรมเจ้าชู้ของลูกชายก็ใช่ย่อย จึงไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาแก้ตัวแทนลูกชาย

        ทว่าก่อนหน้านี้ได้ยินแฟนของลูกชายบอกว่าเขาเลิกพฤติกรรมนั้นแล้ว กำลังคบกันอย่างจริงจังเพื่อสร้างอนาคตในวันข้างหน้าด้วยกันข้อนี้เองทำให้พิมพาถึงขั้นมาโวยวายที่นี่

        “คุณป้าเงียบแบบนี้แสดงว่ายอมรับความร้ายกาจของลูกชายตัวเองแล้วใช่ไหมคะ”