ตราบหัวใจเบื้องภพบรรพ์

    บทส่งท้าย

            นันดานั่งทอดสายตาเหม่อมองออกไปไกลจนสุดลูกหูลูกตาอยู่บนระเบียงห้องพักของเธอ ลมบาง ๆ พัดผมสลวยให้ปลิวไสว จู่ ๆ จิตใจของเธอก็รู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก  น้ำตาของหญิงสาวค่อย ๆ ไหลออกมาเมื่อถึงวันที่ทุกอย่างต้องสูญสลายไป          คงถึงวันนั้นแล้...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 5.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ