ใจฉันให้นายไปหมดแล้ว

ใจฉัน ให้นายไปหมดแล้ว
........เช้าวันต่อมา ฉันก็ลุกมาทำอาหารเช้าเหมือนทุกวัน ฉันทำจนชินเกือบจะเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วกึก~ฉันชะงักเพราะพอเดินออกมาจากห้องและเห็นว่าโรมเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามออกมาพอดี เขาเหมือนจะตื่นและอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วล่ะวันนี้เขาตื่นไวจัง..."ครีม""อะไรเหรอ?"ฉันถามพลางจะขยับตัวเดินเข้าไปในโซนครัวแต่โรมพูดขึ้นก่อน"วันนี้ไม่ต้องทำอาหารหรอก""อ้าว...""จริงๆไม่ต้องตื่นมาทำทุกวันก็ได้นะ เกรงใจ เดี๋ยวเราสั่งอาหารจากที่นี่ขึ้นมาก็ได้""ไม่เป็นไรหรอก ฉันตื่นมาแล้ว"ฉันพูดพลางมองโรมที่ยืนพิงขอบประตูและมองฉัน กำลังจะละสายตาจากเขาแต่โรมดันหันไปพูดกับคนในห้องเขาก่อน"ไอ้พีท มึงจะอยู่กินข้าวเช้าก่อนมั้ย"เขาคุยกับพีท...แสดงว่าเมื่อคืนนี้หลังจากที่ฉันแอบออกมาเปลี่ยนผ้าพันแผลให้พวกเขาแล้ว พอใครสักคนตื่นก็คงจะปลุกกันเข้าไปนอนในห้องโรมแน่ๆ"ไงก็ได้"ฉันได้ยินเสียงพีทตอบกลับมา จากนั้นโรมก็หันมาหาฉัน"ทำเผื่อไอ้พีทอีกที่ได้มั้ยครีม""ดะ ได้ ก็ได้"ฉันรีบพยักหน้าและเดินหนีเข้ามาในครัว ฉันเข้ามาตั้งสติและสูดหายใจเข้าปอดลึกๆฉันต้องทำใจใช่ไหม ฉันต้องเจอกับพีทแบบนี้ไปอีกใช่ไหม...สวบ~"ทำอะไรดีล่ะ"ฉันสะดุ้งเพราะอยู่ดีๆโรมก็เดินเข้ามาพูดใกล้ๆ ฉันรีบผละออกห่างจากโรมอย่างตกใจ"ฮ่ะๆ ยังไม่ชินอีกเหรอ"โรมเหมือนจะหัวเราะในท่าทีของฉัน ฉันตั้งสติและยิ้มแก้เก้อไปพลางหันไปเปิดตู้เย็น ตอนนี้ฉันจะพยายามจดจ่อกับเมนูอาหารและการทำอาหารเท่านั้น"ฉันทำ...ผัดกะเพราหมูสับง่ายๆได้มั้ย""หืม ได้ๆ""อื้ม""กินผัดกะเพราที่เมื่อนอก...ก็ได้บรรยากาศไปอีกแบบนะ อย่างนี้ฉันไม่ลืมอาหารไทยแน่ ฮ่ะๆ"โรมหัวเราะจนฉันต้องหัวเราะตามอย่างฝืนๆ จากนั้นก็หยิบวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็น และโรมทำท่าจะมาช่วยฉันทำด้วย"โรม ไม่ต้องช่วยก็ได้""ให้ฉัน...""ไอ้โรม"ฉันกับโรมชะงักเพราะเสียงของพีทที่ตะโกนเข้ามา พวกเรามองไม่เห็นเขาหรอก ได้ยินแต่เสียงน่ะ"ไรวะ?"โรมถามกลับไป และได้ยินเสียงพีทตอบกลับมาอีก"ออกมาช่วยกูทำแผลหน่อย ไม่ถนัด""เห็นกูเป็นพยาบาลหรือไง""เร็ว ในครัวไม่มีใครเป็นอะไร มึงไม่ต้องไปช่วยก็ได้ กูนี่ เจ็บอยู่""ไปเถอะโรม"ฉันพยักหน้า โรมถอนหายใจพลางบ่นออกมา"ไอ้นี่มันเพื่อนหรือพ่อวะ"ถึงจะบ่นแต่เขาก็เดินออกไปหาเพื่อนเขาอยู่ดีนั่นแหละ ซึ่งฉันก็คิดว่ามันดีแล้ว ฉันรู้สึกหายใจโล่งขึ้นเยอะเลยจากนั้นฉันก็ทำข้าวผัดกะเพราจนเสร็จ พวกเขาก็พากันเดินเข้ามานั่งกินซึ่งฉันก็ต้องนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาด้วย ฉันได้ยินพวกเขากินไป คุยกันไปถึงหลายๆเรื่อง ส่วนฉันก็ได้แต่กินข้าวเงียบๆ"อิ่มแล้วเหรอครีม"และโรมก็เป็นคนพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบของฉัน ฉันจำต้องเงยหน้าไปตอบเขา"ก็...อิ่มแล้วล่ะ""กินน้อยจัง น้ำหนักลงบ้างป่าวเนี่ย""ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ""ฉันว่าลง""เหรอ""อืม ฉันว่าเธอตัวเล็กลงอ่ะ""มึงก็พูดไปเลย ผอมกว่านี้ก็ไม้เสียบลูกชิ้นแล้ว กินยังกับแมวดม อีกหน่อยก็ผอมเหลือแต่กระดูก ลมพัดก็ปลิว"ฉันหันไปมองหน้าพีทที่พูดแทรกขึ้นมา พีทเองก็มองหน้าฉันก่อนจะละสายตาไปมองโรม"ไอ้สัส พูดแรง""ก็แค่พูดตรงๆ เพราะคนบางคนเข้าใจยาก""...""ครีมไม่ใช่คนเข้าใจยากขนาดนั้นเว้ย""เหรอ หึ"พีทเหลือบมามองฉันในจังหวะที่เขาแค่นหัวเราะ เขาทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีอีกแล้วไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยรู้สึกอะไรนะ เพราะฉันไม่รู้หรอกว่าการที่ฉันชอบเขามันร้ายแรงมากถึงขั้นที่ทุกวันนี้เขายังต้องทำตัวร้ายกาจและทำเหมือนเกลียดหน้าฉันแบบนี้ ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ชอบฉัน ฉันรู้ว่าเขาชอบเพื่อนฉัน และฉันก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับชีวิตเขา ฉันแค่อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ แอบชอบอยู่ไกลๆแค่นี้ฉันก็ไม่มีสิทธิ์เหรอ...Rrrr~แต่ก่อนที่เราจะได้พูดอะไรมากกว่านี้ มือถือของพีทก็ดังขึ้น พีทหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดรับสาย"ไง ซินดี้"ซินดี้?"อยู่ห้องเพื่อน"ฉันมองเขาที่คุยโต้ตอบกับปลายสาย ฉันไม่รู้หรอกว่ายัยซินดี้นี่เป็นใคร..."อืม เดี๋ยวไปหาแล้วกัน"หลังจากพูดประโยคนี้จบเขาก็ตัดสายและเหลือบสายตามาในจังหวะที่ฉันยังมองเขาอยู่จนต้องรีบหลบสายตาหนีเขาไป"ใครวะ ซินดี้?"และโรมก็ถามขึ้น ฉันทำทีเป็นรวบช้อนส้อมไว้ข้างจานของตัวเอง แต่ยอมรับว่าหูก็ฟังพวกเขาคุยกันอยู่"กูคุยอยู่""ตามมาจากไทย?""เจอกันที่นี่ เรียนมหาลัยเหมือนกัน ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ""อย่าบอกนะ ว่าที่มึงหายหัวไปบ่อยๆตั้งแต่มาที่นี่ คือไปขลุกอยู่กับเค้า""ก็...""ฉันว่า...ฉันเข้าห้องก่อนนะ กินเสร็จแล้วก็ฝากเก็บจานให้หน่อยนะ เดี๋ยวฉันล้างเอง"พรึ่บ~ฉันพูดแทรกขึ้นพลางลุกพรวดและเดินหนีพวกเขาเข้ามาในห้องเลย ฉันไม่อยากรอฟังคำตอบหรอก แค่นี้ก็เจ็บจะแย่อยู่แล้ว...ตลอดเวลา ฉันรู้ว่าพีทก็คบผู้หญิงคนอื่น พ้นจากผู้หญิงที่ไทย เขาก็มาคุยกับผู้หญิงที่นี่ได้อย่างง่ายดาย มันทำให้ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงทั้งโลกใบนี้...เขาจะคบกับใครก็ได้ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉันและไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ฉันตั้งใจไว้แล้วว่าจะตัดใจ ฉันก็จะต้องตัดใจ ตัดใจให้ได้สักที ฉันจะต้องเข้มแข็ง ยิ่งเขามีผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันนี่สิดี ฉันจะได้ย้ำตัวเองไว้ ว่าผู้หญิงข้างๆเขาไม่ใช่ฉัน ไม่มีทางเป็นฉัน ฉันต้องพอและเริ่มต้นใหม่สักที ต่อให้เขาต้องอยู่ใกล้แค่ไหน ฉันก็ต้องทำให้ได้...ตกเย็น ฉันโดนโรมลากออกจากห้อง เขาบอกว่าจะพาฉันไปในสถานที่ที่คนอย่างฉันไม่ควรไป แต่เขาบอกว่าฉันจะต้องเรียนรู้ไว้ เพราะสังคมมหาวิทยาลัย ฉันจะต้องเจอเพื่อนอีกหลายประเภท และบางครั้งถึงฉันจะเลี่ยงยังไงมันก็อาจจะเลี่ยงไม่ได้ ฉันอาจจะต้องได้มาที่นี่หากมีการสังสรรค์กัน เขาบอกว่าจะสอนให้ฉันรู้จักเอาตัวรอดในสถานที่แบบนี้ให้ได้หมับ~"ข้างในคนเยอะ"โรมพูดและหันมาจับมือฉันไว้แน่น วันนี้สถานที่ที่ฉันโดนลากมาคือผับ แต่ฉันไม่ได้แต่งตัวเซ็กซี่อะไรหรอก เพราะฉันไม่มีชุดแบบนั้น ฉันใส่แค่กางเกงสกินนี่เอวสูงสีดำ กับเสื้อที่เป็นผ้าไหมพรมพอดีตัวสีครีมเท่านั้น อีกอย่าง อากาศที่นี่ก็ไม่ได้เป็นใจให้ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นด้วย ถึงนี่จะไม่ใช่ฤดูหนาว แต่อากาศที่นี่ก็เย็นอยู่นะสำหรับฉัน"โรม...""ไม่ต้องกลัว อยู่ใกล้ฉันไว้ หรือถ้ามากับเพื่อน ให้อยู่ใกล้เพื่อนที่ไว้ใจได้ที่สุด"โรมหันมาบอกฉัน เพราะฉันกลัวสถานที่แบบนี้จริงๆ ฉันไม่เข้าใจว่าก่อนนั้น ป๊ากับเฮียก็หวงฉันนะ แต่ทำไมกัน ทำไมถึงยอมให้ฉันมาอยู่กับผู้ชายสองต่อสองได้ ฉันอดคิดไม่ได้เลยนะ ว่ามันเป็นการคลุมถุงชนแบบกลายๆ...แล้วฉันก็ไม่คิดจะโผล่มาที่นี่หรอก ส่วนเพื่อนที่จะไว้ใจได้จริงๆ ฉันมองไม่เห็นใครนอกจากของขวัญเท่านั้นแล้ว"จำไว้นะ อย่ารับแก้วจากใคร สนุกได้แต่ต้องคอยระวังตัว เอาตัวรอดให้เป็น""ฉันจะรอดแน่ถ้าฉันไม่มาที่นี่""ก็เผื่อไว้ไง เผื่อวันไหนเธอพลาดมา""ไม่มีทางแน่ๆ"ฉันส่ายหัว โรมหันมาขยี้ผมฉันเบาๆก่อนจะหัวเราะท่าทางอิดออดของฉัน"เอาน่า ไหนๆก็มาแล้ว ฉันจะได้แนะนำเพื่อนๆที่นี่ให้รู้จักเธอไว้ด้วย"รู้จักเพื่อนเขา...นี่คือประเด็นสำคัญจริงๆใช่ไหม"มีเพื่อน มีคนรู้จักเยอะๆก็ดีนะ""...""เพื่อนฉันคนไทยทั้งนั้น บางคนก็ลูกครึ่ง พูดไทยได้ อัธยาศัยดี เหมือนฉันนั่นแหละ"ฉันมองหน้าโรม..."ไม่เชื่อเหรอ?""...""งั้นเข้าไปทำความรู้จักกัน""อ๊ะ ดะ เดี๋ยว..."ให้ตายเหอะ ฉันสู้แรงเขาไม่ได้ ฉันต้องยอมให้โรมลากเข้าไปในผับจริงๆใช่ไหมเนี่ย********พีทก็ปากคอเราะร้ายนะ เดี๋ยวเถอะ เดี๊ยววว