ขนาดที่โชตะกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ก็มีคนมาสกิดที่หลัง
“นายๆ นายชื่ออะไรอ่ะ
“อ่อเราชื่อโชตะนะ แล้วนายละชื่ออะไรหรอ
“เราชื่อ โยชิดะนะ ว่าแต่นายย้ายมาจากโรงเรียนอะไรหรอ ดูเหมือนจะไม่ใช่คนโตเกี่ยวนะ
“ อ่อเรามาจากโรงเรียนฮาชุยนะอยู่ที่ไซตามะน่ะ ไม่ได้มาจากโตเกี่ยวนะ
“อ่อเราก็ไม่ได้อยู่โตเกี่ยวเหมือนกันเรามาจากฮอกไกโด ว่าแต่นายอยู่ห้องไหนอ่ะ
อ่อเราอยู่ห้อง 5 นะ
“เห้ยเราอยู่ห้องเดียวกันเลยเป็เพื่อนกันนะ โชตะ
“กอ กอ ก็ได้ (โชตะทำหน้างง)
หลังจากที่ทั้งสองได้รู้จักกันทั้งสองก็เดินตามหาห้องเรียนกันซึ่งทั้งคู่ไม่ว่าจะหายังไงก็หาห้องเรียนไม่เจอเพราะว่าทั้งคู่มาจากต่างจังหวัดเหมือนกันจึงยากในการที่จะหาห้องเรียน
“เห้ยโชตะห้องอยู่ไหนวะ หายังไงก็หาไม่เจอเลยวะเพื่อนจะทำยังไงกันดี
“เออใช่สายแน่เลยวะ เพื่อน
“หาห้องไหนกันอยู่หรอค่ะ
(โชตะหันมองไปข้างหลังพบว่ามีผู้หญิงยืนอยู่)
“สวยจังเลย นี้มันคนหรือนางฟ้าเนี้ย (โชตะคิดในใจ)
“อ่อห้อง 5 อ่ะครับรู้ไหมครับว่าอยู่ตรงไหนหรอครับ
“ ตึก9 ชั้น4 ห้องที่3 เลยค่ะ
“อ่อ ขอบคุณมากเลยนะครับ (โชตะยิ้ม)
(ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วเดินจากไป )
(โยชิดะมองตาค้างไม่กระพริบตา)
“เห้ยย โยชิดะ เป็ไรวะ เห้ยย โยชิดะ
( โยชิดะทำตัวเลิ่กลั่ก)
“เห้ยย โชตะมึงไม่รู้หรอวะ ว่าคนที่มึงคุยด้วยเป็ใครอ่ะ
“ใครวะโยชิดะ
“สูงยาว เเบบนั้น สวยน่ารัก เเบบนี้ เล่นดนตรีได้ร้องเพลงเพราะ มีคนเดียวเท่านั้นเเละ คานะซังไงเพื่อน
“ ขนาดนั้นเลยหรอวะ แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะ แต่เรารีบไปห้องกันก่อนดีกว่า ( พูดพร้อมหัวเราะ )
โชตะและโยชิดะก็ไปถึงห้องกันแต่พอไปถึงเพื่อนก็เริ่มเรียนกันหมดแล้ว โชตะกับโยชิดะก็โดนดุกันว่ามัวไปทำไรกันอยู่เพื่อนมาถึงกันั้แ่ครึ่งชั่วโมงกันแล้ว และครูก็ให้โชตะ กับโยชิดะแนะนำตัว
“สวัสดีครับผมชื่อโยชิดะนะครับย้ายมาจากฮอกไกโดนะครับยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับทุกคน
(ทุกคนต่างกริ๊ดกันเพราะโยชิดะเป็คหน้าตาดี และยังย้ายมาในนามนักร้องจากโรงเรียนฮอกไกโด)
“สะ ส สะ สวัสดีครับ ผะ ผม ขือ ขื่อ โชตะ นะครับฝากตัวด้วยนะครับ (โชตะทำตัวเลิ่กลั่ง)
“เอาละทั้งสองไปนั่งที่นะ
“ครับ ครับ
“เห้ย เห้ย โชตะ
“หะ ว่าไง
“มีปากกากับดินสอไหม กูไม่ได้เอามาวะ
(โชตะยื่นปากกากับดินสอให้)
“ขอบใจมากเพื่อน
“เห้ยโชตะถ้ากูไม่ได้มึงกูโดนเจ้นั้นด่าแน่เลยวะ ขอบใจมากเลยนะเว้ยเพื่อน
“ไม่เป็ไรมีไรก็บอกกูได้
“พี่โยชิดะค่ะหนูขอเบอร์พี่ได้ไหมค่ะ
“ได้สิครับเอาไปสิ (โยชิดะจดเบอร์แล้วยื่นให้น้อง)
“เห้ยไมมึงให้เบอร์น้องเขาง่ายจังวะ
“ไม่เว้ย กูใส่ผิดไปตังหนึ่ง นะ
“โครตเลวเลยวะ เกิดเป็คนหล่อนี้ดีเนอะ (โชตะพูดพร้อมขำ)
หลังจากเลิกเรียนโชตะกับโยชิดะก็ต่างแยกกันกลับบ้าน ส่วนโยชิดะยังไม่กลับเพราะต้องไปซ้อมร้องเพลงที่ชมรม ถึงจะได้กลับบ้าน
“เจอกันพรุ่งนี้เว้ย โชตะเดะกูไปซ้อมร้องเพลงก่อน ว่าแต่มึงเตะบอลไหมวะว่างๆมาเตะบอลกันไหม
( โชตะทำหน้าเศร้า)
“ไม่อ่ะกูเตะไม่เป็วะ เจอกันพรุ่งนี้เว้ยย
“เออเจอกันเว้ย
“ว่าแต่มันเป็อะไรวะทำไมอยู่ดีๆทำหน้าเศร้า (โยชิดะคิดในใจ)
“ไม่มีไรหรอกมั้งช่างมันเถอะ
ระหว่างทางกลับบ้านโชตะต้องไปยืนรอรถที่ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่ง
“ฮัลโหลค่ะ คุณป้าเป็ยังไงบ้างค่ะ เดียวปิดเทอมหนูกลับไปหานะค่ะ ดูแลตัวเองดูนะค่ะ
(โชตะทำหน้า งง และเกาหัวสงสัยว่า)
ทำไมเสียงมันคุ้นมาก ก็เลยหันไปดูพบว่าผู้หญิงคนนั้นคล้ายยุนะมาก แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ได้เดินขึ้นรถจากไป โชตะมองไปที่กระเป๋าแล้วพบว่า โรงเรียนที่ผู้หญิงคนนั้นเรียนอยู่คือ โรงเรียนสตรีมิโซระ ซึ่งโรงเรียนนั้นอยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนเขามากนัก แต่แล้วโชตะสงสัยมากยิ่งขึ้นเมื่อผู้หญิงคนนั้นใส่กำไลที่มีขายเฉพาะที่ไซตามะ
“เห้ยนั้นมันเหมือนกับของฉันเลยนี้น่าหรือว่า
to be continued
95K
