บทที่ 23 เห็นคนจะตายแต่ไม่ช่วย
เธอยื่นมือออกไปัักำแพงเบา ๆ เมื่อนิ้วจิ้มโดนความอ่อนนุ่ม สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
"อวี้ชุน!"
หลังจากได้ยินเสียง อวี้ชุนก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเธอชี้ไปที่กำแพง เธอก็กางมือออกแล้วทาบลงไป
มือของเธอทั้งกว้างและยาว พอลูบกำแพงเพียงเล็กน้อยก็เข้าใจสถานการณ์ทันที
"ถอยไปอีกหน่อย"
อวี้เจียวพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว
วินาทีต่อมา อวี้ชุนชักมีดที่เอวออกมา ตวัดเพียงครั้งเดียวก็กรีดผนังตรงหน้าจนขาดวิ่น
ฝุ่นจากกำแพงฟุ้งกระจายในทันที พร้อมกับก้อนหินบางส่วนที่ติดอยู่บนวอลเปเปอร์
โชคดีที่อวี้เจียวยืนห่างออกมา จึงไม่โดนอะไรกระเด็นใส่
อวี้ชุนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ทีก็จัดการวอลเปเปอร์ที่กีดขวางเสร็จสิ้น
หลังจากฝุ่นจางลง พวกเธอถึงได้พบว่า ภายในกำแพงมีตู้ใหญ่ฝังอยู่
อวี้ชุนยื่นมือไปเปิดประตูตู้ เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ข้างใน เธอก็ยิ้มมุมปากออกมา
"นายก็มีวันนี้เหมือนกัน"
ในตู้นั้น เหลียงเหว่ยถูกมัดตัวติดกับผนัง พอเห็นเธอก็กลอกตา
อวี้ชุนก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่าย ๆ ตอนนี้เธอหันหลังเดินจากไปเลย ไม่ยอมแก้เชือกให้เขา
เหลียงเหว่ยโกรธจนส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้ง แต่ก็ไม่สามารถขยับตัวได้
เมื่อเห็นปฏิกิริยาระหว่างพวกเขาทั้งสอง อวี้เจียวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
ตอนนี้เธอเดินไปข้างหน้าเพื่อช่วยแก้เชือกให้เขา
เหลียงเหว่ยเห็นเธอเดินมา ดวงตาลึกล้ำของเขาเปล่งประกายรอยยิ้มออกมาอย่างชัดเจน
อวี้เจียวยิ้มให้เขา ตอนนี้เธอแก้ผ้าที่ปิดใบหน้าของเขาออก แล้วแก้เชือกที่มัดมือของเขาด้วย
หลังจากที่เหลียงเหว่ยได้รับการปลดปล่อยทั้งหมดและลงมาจากตู้บนผนัง
อวี้ชุนก็ค่อย ๆ เก็บสายตาดูถูกกลับไป
"อีกสองนาที"
อวี้เจียวได้ยินแล้วรู้สึกสับสนขึ้นมา "ยังไม่เจอเซวียจื่อเหยียนเลย"
"ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน"
เหลียงเหว่ยสะบัดข้อมือที่เ็ปของตัวเอง แล้วเดินเต็มฝีเท้าไปที่หน้าต่าง
"เขาอยู่ที่ไหน?"
เฝิงไท่แทบจะไม่ค่อยได้เอ่ยปากพูดอะไร
เหลียงเหว่ยกลับไม่เร่งรีบ รอดูที่ชั้นล่างสักครู่ก่อนจะตอบกลับอย่างไม่สนใจเท่าไร
"เขาไม่ได้อยู่ที่นี่"
อวี้เจียวรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของเขา พอนึกถึงคำพูดที่ไต้ฮุ่ยหนิงบอกเมื่อสักครู่ เธอก็แทบไม่อยากเชื่อว่า เหลียงเหว่ยจะเป็แบบนี้ด้วย จึงถามต่อไปว่า
"แล้วเขาอยู่ที่ไหน?"
เหลียงเหว่ยเหลือบมองเธอ ดวงตาเจือรอยยิ้มเล็กน้อย "จริง ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"..."
ห้องใต้หลังคาอันว่างเปล่าตกอยู่ในความเงียบงันทันที
อวี้เจียวไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องพูดแบบนั้น แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของเขา ความรู้สึกของเธอก็ดิ่งลงเหวในทันที
เธอรีบหันไปตามหาเซวียจื่อเหยียน
อวี้ชุนจ้องมองเหลียงเหว่ย เห็นเขายืนอยู่ข้างหน้าต่างโดยไม่มีท่าทีว่าจะช่วยค้นหา เธอจึงเข้าใจความตั้งใจของเขา
เธอก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วหันไปค้นหาตามมุมอื่น ๆ
ปราสาทใหญ่มาก ห้องใต้หลังคาเต็มไปด้วยของใช้จุกจิกมากมาย ตรงกลางมีเสาหินหลายต้น แบ่งพื้นที่ออกเป็หลายส่วน
อวี้เจียวค้นหามานาน แต่ก็ไม่พบร่องรอยอะไรเลย
เธอนึกถึงตอนที่เธอเคยพบคนอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ ซึ่งล้วนเป็เพราะได้ยินเสียงของพวกเขาก่อนแล้วจึงตามเสียงนั้นไป
ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงกลั้นหายใจและตั้งสมาธิเพื่อสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ
แต่ก็ไม่มีอะไร... เหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว
เธอไม่รู้ว่าสโนว์ไวท์จะสามารถฆ่าคนได้หรือไม่ในสภาพที่หมดสติไปแล้ว และไม่รู้ว่า วิธีการฆ่าพวกเขานั้นคืออะไร
ความไม่รู้แบบนี้ทำให้เธอตกอยู่ในความกลัวในชั่วขณะหนึ่ง
หลังจากค้นหาอย่างละเอียดบนผนังด้านหนึ่งแล้ว และไม่ได้ััถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย
เธอก็ทนไม่ไหวในที่สุด หันหลังเดินไปทางหน้าต่าง
ส่วนทางเฝิงไท่และอวี้ชุนยังคงค้นหาอยู่ ส่วนไต้ฮุ่ยหนิงเห็นชัดว่า เหลียงเหว่ยยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน จึงเริ่มยืนดูอยู่ข้าง ๆ
เมื่อเห็นอวี้เจียวเดินอย่างรวดเร็วเข้าไป ไต้ฮุ่ยหนิงดูใอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้จึงยืนอยู่ข้าง ๆ มองเธอ
แต่สายตาของอวี้เจียวไม่ได้หยุดอยู่ที่เธอ ก้าวเท้ายาว ๆ ไปยืนข้าง ๆ เหลียงเหว่ย
หลังจากได้ยินเสียงฝีเท้า เหลียงเหว่ยเหลือบมองไปอย่างไม่ค่อยใส่ใจ แต่เมื่อสบกับดวงตาสีแดงเหมือนกระต่ายคู่นั้น กลับรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ
"เหลียงเหว่ย..." อวี้เจียวไม่รู้ว่าทำไม ตัวเองถึงรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมากะทันหัน "คุณบอกฉันได้ไหมว่า เซวียจื่อเหยียนอยู่ที่ไหน"
หลังจากได้ยินเสียงน้อยใจที่แหบเล็กน้อยของเธอ เหลียงเหว่ยรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกหัวใจอย่างแรง
ทำให้พูดอะไรไม่ออกในชั่วขณะ พร้อมกับรู้สึกเศร้าอย่างประหลาด
ด้านอวี้ชุนและเฝิงไท่ก็หยุดการเคลื่อนไหว ตอนนี้รู้ว่าเวลาไม่มากแล้ว ถึงจะค้นหาอย่างไรก็คงหาไม่เจอ จึงพร้อมใจกันหันสายตามาที่เหลียงเหว่ย
อวี้เจียวเห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเขาเบา ๆ
"คุณรู้ว่าเซวียจื่อเหยียนอยู่ที่ไหนใช่ไหม?"
เหลียงเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
ความจริงแล้ว เขาไม่อยากบอกตำแหน่งของเซวียจื่อเหยียน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น มองเห็นว่าเหลือเวลาแค่ไม่กี่วินาที และเมื่อสังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของอวี้เจียว เขาก็ถอนหายใจยอมแพ้
อวี้เจียวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่าชายเสื้อที่อยู่ในมือเธอถูกดึงออกไป จากนั้น เหลียงเหว่ยก็เดินไปที่ข้างหน้าต่างสองสามก้าว ยื่นมือไปหมุนเปิดหน้าต่างที่เอียงอยู่
วินาทีถัดมา หน้าต่างก็เปิดขึ้น ร่างที่ถูกมัดติดกับหน้าต่างก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าอวี้เจียว
ติ๊ด
พอดีเวลา
อวี้เจียวดวงตาแดงก่ำ ครู่ใหญ่ไม่อาจทำอะไรได้
ดีที่อวี้ชุนรีบก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ช่วยดึงเซวียจื่อเหยียนกลับมา
เมื่อเครื่องพันธนาการบนตัวเขาถูกปลดออกในที่สุด เซวียจื่อเหยียนก็ลุกขึ้นจากพื้น พยักหน้าขอบคุณอวี้ชุนและอวี้เจียว
แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปมองที่เหลียงเหว่ยก็เปลี่ยนเป็เ็าอย่างที่สุด
ตอนนี้อวี้เจียวไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้ จึงได้แต่เช็ดน้ำตาที่ทำให้ดวงตาปวดแสบ แล้วหันหลังเดินลงไปชั้นล่าง
"พวกเราไปกันเถอะ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"
เซวียจื่อเหยียนและอวี้ชุนตามไปเป็คนแรก
เฝิงไท่แต่เดิมเป็ผู้ติดตามที่ภักดีต่อเหลียงเหว่ยอย่างเต็มที่ เพราะรู้ว่าเขามีประสบการณ์มากและมีไอเทมติดตัวมากมาย
แต่เมื่อครู่เห็นเขาไม่ช่วยคนที่กำลังจะตาย ตอนนี้ก็เกิดความลังเลขึ้นมา
คิด ๆ ดูแล้ว ก็ตามลงบันไดไปพร้อมกับอวี้เจียวและคนอื่น ๆ
ไต้ฮุ่ยหนิงก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย
เธอไม่ชอบอวี้เจียว ตอนแรกตั้งใจจะประจบอวี้ชุน ซึ่งเป็ผู้หญิงเพียงคนเดียวในทีมนอกจากอวี้เจียว แต่ไม่คิดว่าเธอจะเ็ากับตัวเองขนาดนี้
ตอนนี้เธออยากจะอยู่ข้างเหลียงเหว่ย แต่เมื่อนึกถึงการกระทำของเขาเมื่อครู่ ก็อดลังเลไม่ได้
แต่โชคดีที่เหลียงเหว่ยรู้สึกตัวในไม่ช้า ตอนนี้เขาก็รีบลงบันไดไปแล้ว
ไต้ฮุ่ยหนิงเห็นเขาจากไป จึงหันไปมองห้องใต้หลังคาที่มืดครึ้มอีกครั้ง
ทันใดนั้นก็รู้สึกขนหัวลุก จึงรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
อวี้เจียวลงมาก็เพื่อจะดูว่าสโนว์ไวท์ที่เพิ่งถูกป้อนแอปเปิลพิษเป็อย่างไรบ้าง
แต่พอกลับมาที่ห้องกลับไม่เห็นใครอยู่บนพื้นเลย
เธอชะงักอยู่กับที่ รู้สึกหนาวสันหลังวาบ
"เกิดอะไรขึ้น..."
อวี้ชุนตามมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสภาพในห้องแล้วกลับไม่ได้แปลกใจมากนัก
"หายไป? น่าสนใจทีเดียว"
32K
