พนักงานชายที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงร้องของถิงถิงจึงเปิดประตูเข้าไปอย่างรีบร้อน เมื่อประตูเปิดออกเขาได้พบกับร่างของฟู่อี้เฉินนอนฟุบอยู่ที่พื้น
“แม่นางคุณหนูของเ้าเป็อะไรไปอย่างนั้นหรือ” พนักงานชายถามเหตุการณ์กับถิงถิง
“คุณหนูของข้าอยู่ดีๆ นั่งก็ล้มลงหมดสติ ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงเป็เช่นนี้” ถิงถิงตอบกลับพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลว่านายของตนจะเป็อันใดไปอีกหลังจากพึ่งหายจากอาการป่วยหนักมาได้เพียงไม่ถึงเดือน
“เช่นนั้นเดี๋ยวข้าออกไปตามหมอมาให้เร็วที่สุด”
“ขอบคุณท่านมาก”
ขณะที่พนักงานชายกำลังจะก้าวออกจากประตูเพื่อไปตามหมอมาเพื่อรักษาฟู่อี้เฉินกลับมีร่างชายหนุ่มสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลาเหมือนดั่งเทพเซียนลงมาจุติ ดวงตาคมเหมือนดั่งมีมนตร์สะกดให้ผู้ที่พบเห็นต้องตกอยู่ในภวังค์ ั์ตาสีน้ำตาลอมแดง คิ้วหนารับกับดวงตาได้รูป จมูกโด่งไม่เล็กหรือใหญ่เกินไปโค้งรับกับรูปหน้าอันหล่อเหลา ริมฝีปากขนาดพอเหมาะไม่หนาหรือบางจนเกินงาม ผมยาวถูกมัดรวบไว้ครึ่งหนึ่งส่วนอีกครึ่งถูกปล่อยปลิวไสวไปกับสายลมดูสุขภาพดี ผิวขาวเนียนดั่งไข่มุกล้ำค่าใต้มหาสมุทร ภายในเต็มไปด้วยมัดกล้ามดูสุขภาพดีถึงแม้จะเสื้อผ้าปกคลุมอยู่ก็ปกปิดได้ไม่ได้
“ไม่ต้องหรอก ข้าจะรักษานางเอง” ชายหนุ่มผู้มาใหม่กล่าวกับพนักงานชายที่กำลังจะออกไปตามหมอมารักษา
“คุณชายท่านเป็หมอหรือขอรับ เช่นนั้นเชิญท่านรักษาแม่นางด้วยขอรับ”
“ให้ทุกคนออกไปด้านนอกให้หมดข้าจะได้เริ่มรักษานาง” ชายหนุ่มเอ่ยสั่งเสียงเข้ม
“แต่ข้า…..” ถิงถิงที่เป็ห่วงหญิงสาวอยากอยู่คอยดูแลนางกำลังจะกล่าวแย้ง
“เ้าออกไปกับพวกเราเถิด ถึงอยู่ไม่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ปล่อยให้ท่านหมอรีบรักษาคุณหนูจะดีกว่า” พนักงานชายเอ่ยกับถิงถิงและพานางออกมาจากห้อง
หลังจากที่ทุกคนออกไปชายหนุ่มก็เริ่มทำการรักษา เขาตรวจดูชีพจรของหญิงสาวที่เต้นเร็วกว่าปกติเมื่อได้กลิ่นสุราก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอันใดขึ้นกับหญิงสาว
“ข้าเคยบอกแล้วมิใช่รึว่าห้ามเ้าทานอาหารที่มีฤทธิ์ร้อนภายใน 1 เดือนนี้ แต่เ้ากลับออกมาดื่มสุราเช่นนี้ ชีวิตเ้าที่ข้าช่วยไว้ครั้งก่อนไม่มีค่าเลยเช่นนั้นหรือ” ชายหนุ่มพูดกับร่างของหญิงสาวที่ตอนนี้นอนหลับใหลอยู่จากนั้นอุ้มนางในท่าอุ้มเ้าสาวขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ ตาคมมองใบหน้าขาวผ่องพลางกลืนน้ำลาย เพราะเสื้อหญิงสาวแง้มออกทำให้เห็นเนิ่นบุปผางามขนาดใหญ่เนียนนุ่มน่าัั แต่เขาต้องหักห้ามใจไว้ต้องช่วยรักษาหญิงสาวเสียก่อน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองได้พบกันแต่เป็การพบกันครั้งที่สองแล้ว ชายหนุ่มคือคนที่รักษาหญิงสาวตอนที่นางหมดสติจากการโดนฟ้าผ่า เขาได้บอกท่านพ่อท่านแม่ของหญิงสาวเื่ห้ามทานอาหารที่มีฤทธิ์ร้อนแต่พ่อแม่ของหญิงสาวกลับลืมบอกนางไปซะอย่างนั้น
ชายหนุ่มเริ่มรักษาโดยมือหนาหยิบเข็มเงินขึ้นมาจากนั้นแทงไปที่จุดลมปราณช่วยให้เืไหลเวียนได้ดีขึ้น ่เวลารักษาใช้เวลาเพียงพริบตาเดียวก็เสร็จสิ้น ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวที่หลับใหลพลางยกยิ้มที่มุมปาก ‘อีกไม่กี่วันเราต้องได้เจอกันอีกเป็แน่’ ชายหนุ่มกล่าวกับตนเองในใจ จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
“คุณหนูปลอดภัยหรือไม่เ้าคะ” ถิงถิงรีบพุ่งเข้ามาถามด้วยสีหน้าเป็ห่วงผู้เป็นายจากใจจริง
“มิต้องเป็ห่วง คุณหนูของเ้าดีขึ้นมากแล้ว อีกสักครู่นางคงฟื้นขึ้นมาเ้าอย่าได้กังวลไป” ชายหนุ่มพูดอย่างปลอบใจหญิงสาว จากนั้นก็ยิ้มแล้วเดินผ่านฝูงคนมากมายออกไปด้วยท่าทางสง่างามแม้มีผู้คนอยู่คับคั่งชายหนุ่มก็ดูโดดเด่นกว่าผู้คนที่มายืนมุงแถวนั้นเป็อย่างมาก
ผ่านไป 1 เค่อ (15นาที) หญิงสาวก็ฟื้นขึ้นมาเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก ถิงถิงจึงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้หญิงสาวอย่างเบามือ
“คุณหนูฟื้นแล้วหรือเ้าคะ” สาวน้อยเอ่ยถามด้วยอาการดีใจที่เห็นหญิงสาวฟื้นขึ้นมา
“ข้าเป็อันใดไป ทำไมข้าไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น” ฟู่อี้เฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่านางเป็อันใดไปกันแน่
“ท่านดื่มน้ำก่อนนะเ้าคะ ท่านดื่มสุราจนสลบไปมีท่านหมอใจดีช่วยคุณหนูไว้เ้าค่ะ” ถิงถิงกล่าวอย่างอธิบายให้หญิงสาวฟังพลางยื่นถ้วยชาให้นาง
“แล้วท่านหมอที่ช่วยข้าไว้อยู่ที่ใด ข้าอยากจะขอบคุณและตอบแทนเขาสักครั้งที่ช่วยข้าไว้” หญิงสาวถามถิงถิงพลางกวาดสายตามองรอบๆ เพื่อหาคนช่วยชีวิตนาง
“หลังจากท่านหมอรักษาคุณหนูเสร็จแล้วเขาก็ออกจากร้านไปเลยเ้าค่ะ ถ้าเจอกันครั้งหน้าข้าต้องจำได้แน่เพราะเขาทั้งสง่างาม หน้าตาดี ราวเทพเซียนลงมาจุติอย่างไรอย่างนั้นเลยนะเ้าคะ” สาวน้อยเอ่ยอธิบายพร้อมหน้าตาเคลิบเคลิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของบุรุษผู้นั้น
“ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าชักอยากเจอบุรุษที่ช่วยชีวิตข้าผู้นี้แล้วสิ” หญิงสาวพูดจาหยอกล้อกับถิงถิงพลางยิ้มให้นาง เมื่อหญิงสาวอาการดีขึ้นจึงกลับไปขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับจวน
3 วันผ่านไป
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นท่านแม่และท่านพ่อของหญิงสาวก็กำชับเื่อาหารของนางเป็อย่างมากเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยอีก และวันนี้เป็วันครบรอบ 1 เดือนที่ผู้มีพระคุณคนนั้นบอกว่าจะมาบอกความ้า 1 ข้อ หลังจากที่ได้ช่วยชีวิตหญิงสาวไว้ตามสัญญา วันนี้เลยดูวุ่นวายเป็อย่างมากคนในจวนต่างทำความสะอาด ส่วนห้องครัวก็ต่างเตรียมอาหารหรูหรามากมายไว้เพื่อเลี้ยงต้อนรับชายหนุ่ม
“คุณหนู วันนี้ท่านช่างงดงามมากเลยนะเ้าคะ” ถิงถิงเอ่ยชมฟู่อี้เฉิน วันนี้หญิงสาวแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีม่วงอ่อน ประดับด้วยสร้อยคอสวยงาม เครื่องผมประดับไม่มากหรือน้อยไปจนเกินงาม ส่งให้หญิงสาวดูสวยอ่อนหวานน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น
“เ้านี่ช่างปากหวานยิ่งนัก แต่วันนี้ข้าไม่มีขนมให้เ้าหรอก” หญิงสาวกล่าวพลางยิ้มอย่างเอ็นดูให้กับถิงถิง จากนั้นก็เดินไปที่ห้องโถงใหญ่
“เฉินเอ๋อร์เ้ามาแล้วหรือ” ฟูเหนียงกล่าวกับหญิงสาวด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม แม้ว่านางจะอายุมากแล้วแต่ก็ยังหน้าตาดูสะสวยไม่แพ้หญิงสาวเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้พบเจอ
“ข้ามาแล้วเ้าคะ ท่านพ่อไปไหนหรือเ้าคะทำไมข้าถึงไม่เห็นั้แ่เช้าแล้ว” หญิงสาวถามด้วยความสงสัยที่นางไม่เจอกับท่านพ่อั้แ่เช้า
“พ่อเ้าไปดูแลขบวนพ่อค้าจากเมืองเทียนหยางอีกไม่นานคงกลับมา” ฟู่เหนียงเอ่ยตอบหญิงสาวอย่างยิ้มแย้ม
“เช่นนั้นข้าว่าอยากไปนั่งเล่นที่ศาลากลางสระบัวได้หรือไม่เ้าคะ” หญิงสาวตอบเสียงใสอย่างร่าเริง
“เช่นนั้นถ้าพ่อเ้ามาเดี๋ยวแม่ให้ไป๋ยี่หลานไปตามเ้า”
“เ้าค่ะ เช่นนั้นลูกขอตัวก่อนนะเ้าคะ”
หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็เดินมาที่ศาลากลางสระที่เต็มไปด้วยดอกบัวสีชมพูแย่งกันเบ่งบานเต็มสระ ช่วยทำให้บรรยากาศโดยรอบดูสบายตา ผ่อนคลายอารมณ์เป็อย่างมากหญิงสาวนั่งจิบชาพลางนั่งมองความสวยงามของดอกบัวตรงหน้าอย่างเพลิดเพลินและนั่งพูดคุยกับถิงถิงอย่างเมามัน
...........................................
อิิพี่มาช่วยยัยน้องไว้อีกแล้ว เื่ที่อิพี่จะขอคือเื่อะไรกันน๊าาาาาา
เื่นี้ไรท์ตั้งใจเขียนมากๆ เลยนร้าา หวังว่ารีี๊ดทุกคนจะมีความสุขในการอ่าน อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจไรท์้ด้วยนะทุกคน
ไรท์จะพยายามลงทุุกวันประมาณ 18.00 ณ. นร้าาาาา
6K
![[ Untitled Story ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721762086_49096738.webp)
