หลังบ้านผมเชื่อมต่อกับแดนสวรรค์ (我家后院通仙界)

บทที่ 31 

ไฟไหม้ (รีไรท์)

หยางเซียวเล่อไม่นึกมาก่อนว่า ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขา จะมีพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ในการต่อสู้ระหว่างทั้งสองคนนั้นต่างคนต่างไม่สามารถโจมตีอีกฝ่ายได้ ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ต่างก็หมดความอดทน

แม้ว่าหญิงสาวจะไม่สามารถทำลายการป้องกันของ หยางเซียวเล่อได้ แต่กรงเล็บของนางสามารถทำร้ายร่างกายของหยางเซียวเล่อได้ เพราะฉะนั้นบางทีเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บจนตาย?

เมื่อมองไปที่ร่างที่แข็งแกร่งของอีกฝ่าย หญิงสาวก็ร้อนรุ่มด้วยความกังวลใจ นางโยนกริชในมือของนางทิ้งไป และเปลี่ยนเป็นกรงเล็บจิ้งจอกแทน

“บัดซบ!” กรงเล็บนี้อันตรายถึงตายเลย หากสองกรงเล็บโจมตีพร้อมกัน เขาคงจะกรีดร้องจนขาดใจตาย เพราะความเจ็บปวด? “ข้าไม่อยากต่อสู้แล้ว!”

“นั่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเจ้า!” หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างเย็นชา และโจมตีด้วยกรงเล็บทันที!

คราวนี้หยางเซียวเล่อเกือบจะพ่ายแพ้ เขารีบถอยหลังกลับ จากนั้นเขาก็มองเห็นทะเลเพลิงที่อยู่ข้างหลังเขา มันไร้ที่ให้หลบหนี หยางเซียวเล่ออ้าปากของเขาและทันใดนั้นเสียงคำรามก็ดังขึ้น

"โฮ่กกก -"  เสียงคำรามนั้น ไม่เหมือนกับสัตว์ร้าย แต่ทว่ามันเหมือนสายฟ้าที่สั่นสะเทือนไปที่แก้วหูของหญิงสาว ซึ่งทำให้จิตใจของผู้คนสั่นสะเทือน และไม่สามารถสงบใจลงได้เป็นเวลานาน

ในขณะที่แก้วหูส่งเสียงหึ่งๆ จิตวิญญาณก็สั่นสะเทือน!

หญิงสาวก้าวถอยหลังไปแปดก้าว จากนั้นก็ปิดหูและนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง เขาถามว่า "เจ้า... เจ้า... ไม่ใช่มนุษย์หรือ"

หยางเซียวเล่อพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้านั่นแหละที่ไม่ใช่มนุษย์!”

ดวงตาของหญิงสาวหันกลับมามอง นางเหลือบมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้านางอีกครั้ง นางไม่รู้สึกถึงลมหายใจของปีศาจจากกันและกัน เมื่อครู่นี้... เป็นเจ้าจริง ๆหรือ?

หลังจากขบคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว หญิงสาวก็โบกกรงเล็บทั้งสองของนางแล้วพุ่งเข้าใส่หยางเซียวเล่ออีกครั้งทันที ทันใดนั้น กลิ่นของเผ่าปีศาจรุนแรงก็กระจายออกมาจากตัวหยางเซียวเล่อ

การกระทำของหญิงสาว ทำให้นางล้มลงและคุกเข่าลงพื้น นางชี้ไปที่หยางเซียวเล่ออย่างไม่อยากจะเชื่อ

"นี่คือ... ลมหายใจของเผ่าปีศาจ?" การรับรู้ของนางนั้นถูกต้อง  แรงกดดันอันน่าสยดสยองนี้ไม่สามารถปลดปล่อยโดยเผ่าปีศาจทั่วไป

ไม่น่าแปลกใจที่นางไม่รู้สึกถึง ลมหายใจปีศาจในอีกด้านหนึ่ง แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายเป็นปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว!

จู่ ๆ ในเวลานี้มีเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้น ปรากฏว่านายทหารรักษาการณ์เหล่านั้นได้ยินเสียงการต่อสู้และกลับมาที่นี่

“ท่านหยาง เกิดอะไรขึ้น ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่”

หยางเซียวเล่อกระแอมในลำคอและกล่าวว่า "ไม่เป็นไร ข้ากำลังฝึกลมปราณธาตุไฟอยู่ ไม่ต้องกังวล"

“โอ้...ท่านหยางกำลังกักตนอย่างสันโดษจริงๆ ดังนั้นข้าน้อยจะไม่รบกวน”

เมื่อได้ยินหยางเซียวเล่อบอกว่า เขากำลังฝึกฝนอย่างสันโดษ นายทหารรักษาการณ์ที่เพิ่งเสนอตัวเข้าไปช่วย อดไม่ได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา โชคดีที่เขาถูกห้ามไว้โดยหัวหน้าฝานเซียน ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมาก็เกินจินตนาการ

หลังจากที่ทหารรักษาการณ์กลับออกไป หยางเซียวเล่อก็หันไปมองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น และมองไปที่กรงเล็บจิ้งจอกทั้งสองของนาง ในตอนนี้ฐานะปีศาจของนางนั้น แจ่มชัดมากยิ่งขึ้น

“เจ้าคือเผ่าปีศาจที่ฆ่าคนจำนวนมากในเมืองนี้ ข้าควรทำอย่างไรกับเจ้าดี”

หญิงสาวปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่! ไม่ใช่ข้า ข้าไม่ได้ฆ่าใคร ข้าเพิ่งมาที่เมืองจินโจววันนี้เอง”

“หึ คิดว่าข้าจะเชื่อหรือ”

“ที่ข้ากล่าวมาคือเรื่องจริง!”

“จริงหรือ? ตราบใดที่ข้าส่งเจ้าไปที่จวนเจ้าเมือง เรื่องทุกอย่างจะกระจ่าง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หญิงสาวก็หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่านางจะไม่รู้อะไรมากนัก แต่จวนเจ้าเมืองนั้น เป็นสถานที่ที่น่ากลัว ไม่ว่าปีศาจตนใดเข้าไป ก็ไม่มีใครสามารถกลับออกมาได้

“ไม่! ไม่ ข้าขอร้อง.... อย่าส่งข้าไปที่จวนเจ้าเมือง ข้ายินดีที่จะทำทุกอย่างที่เจ้าต้องการ นอกจากนี้ เจ้าก็เป็นคนเผ่าปีศาจด้วยเช่นกัน ทำไมถึงต้องการทำร้ายสหายในเผ่าพันธุ์เดียวกันล่ะ?”

หยางเซียวเล่อหัวเราะและพูดว่า "ข้า? ข้าไม่ใช่กลุ่มปีศาจ" เหตุผลที่เขาสามารถปลดปล่อยจิตวิญญาณเผ่าปีศาจออกมาได้ก็เพราะเขาได้ทำสัญญารับใช้กับหยินเทียนหลาง ซึ่งจะมีตราวิญญาณของหยินเทียนหลางอยู่ในร่างของเขา ทำให้หญิงสาวได้กลิ่นลมหายใจจากเผ่าปีศาจมาจากหยางเซียวเล่อ

“เอาล่ะ หากเจ้ายินดีจะทำสัญญารับใช้กับข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ส่งเจ้าไปที่จวนเจ้าเมือง”

“... สัญญารับใช้?” หญิงสาวตกใจมาก หากนางทำสัญญารับใช้จริงๆ หมายความว่า นางจะต้องเชื่อฟังชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเสมอ และนางจะไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกแล้ว

หยางเซียวเล่อรู้ดีว่าอีกฝ่ายกังวลเรื่องอะไร แต่นางไม่มีทางเลือก ไม่ว่าจะยอมตายหรือทำสัญญารับใช้กับหยางเซียวเล่อ เขาจึงกล่าวว่า เขาต้องการสัญญาเพียง 100 ปีเท่านั้น

100ปี เป็นเพียงชั่วพริบตาของเผ่าปีศาจ

หลังจากพิจารณาอยู่นาน อีกฝ่ายก็เลือกที่จะทำสัญญากับหยางเซียวเล่อ อันที่จริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใคร หากต้องการรักษาตัวให้รอด ท้ายที่สุดสิ่งนี้คือวิธีการที่ดีที่สุด

เนื่องจากไม่ว่าใคร เกิดมามีเพียงหนึ่งชีวิต เมื่อตายก็ไม่หลงเหลืออะไรอีก และร้อยปีก็ไม่มีความหมายสำหรับนางเลย

นางแค่หวังว่า หยางเซียวเล่อจะรักษาคำพูดของเขา และคืนอิสรภาพของนางทันทีหลังจากผ่านไป 100 ปี

นางมีชื่อว่า ฮัวเอ๋อ นางเป็นจิ้งจอกวิญญาณไฟ อายุพันปี

หลังจากทำสัญญารับใช้ ทุกสิ่งที่ฮัวเอ๋อกล่าวนั้น เป็นความจริง แน่นอนว่านางเคยโกหกหยางเซียวเล่อมาก่อน นางอยู่ในเมืองจินโจว มาครึ่งเดือนแล้ว และเหตุฆาตกรรมก่อนหน้านี้ในเมืองจินโจวนั้น

เกี่ยวข้องกับนางจริงๆ หนึ่งในนั้นคือ หวาดกลัวจนตาย เพราะเขาบังเอิญเห็นนางกลายร่างเป็นมนุษย์

อีกสองคนถูกฆ่า เพราะพวกเขามาลอบแอบดูนางอาบน้ำ สำหรับคนสุดท้าย เขาเมามายในช่วงกลางดึก เมื่อบังเอิญพบนาง เรื่องราวก็ไม่ต้องคาดเดาว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ชายทั้งสามคนนี้ ยกเว้นชายคนแรกสุดนั้น สมควรตายแล้ว เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของ ฮัวเอ๋อก็ยังคับแค้นใจอยู่ นางรู้สึกว่า ตนเองไม่ได้ทำอะไรผิด

หยางเซียวเล่อพยักหน้าเล็กน้อย อันที่จริง ไม่น่าแปลกใจเลยกับการเคลื่อนไหวครั้งนี้ เนื่องจากนิสัยของฮัวเอ๋อที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเอาชีวิตอย่างหนัก

ฮัวเอ๋อรินน้ำชาลงในถ้วย แล้วส่งให้หยางเซียวเล่ออย่างชาญฉลาด นางถามอย่างระมัดระวังว่า “นายท่าน ท่านจะไม่ตำหนิข้าหรือฆ่าข้า เพื่อล้างแค้นให้พวกเขา?” 

ขณะที่นางพูด นางแสร้งร้องไห้ออกมาและพูดอย่างน่าสงสารว่า "ข้าไม่อยากฆ่าพวกเขาเลย แต่อารมณ์ของข้า... ในช่วงเวลานั้นไม่สามารถระงับความโกรธได้จริง ๆ ... และอีกอย่างพวกเขาก็สมควรตายแล้ว ... "

เมื่อมองไปที่ใบหน้ามีเสน่ห์ของกันและกัน                   หยางเซียวเล่อรู้สึกปวดหัวกับเรื่องนี้ เนื่องจากอันที่จริงนางนั้นทำผิด แต่หยางเซียวเล่อกลับตำหนินางไม่ลง

หยางเซียวเล่อเกาหัว “หากคนพวกนั้นชั่วช้าจริง ๆ ก็สมควรแล้ว แต่เจ้าฆ่าคนไปสี่ชีวิตเลย หากเจ้าเพียงทุบตีพวกเขาจนสะบักสะบอมนั้นยังพอทน....แต่เจ้ากลับฆ่าพวกเขาทั้งหมด เฮ้อ....ข้าจะไปที่จวนเจ้าเมืองและไปรับเงินรางวัลที่จวนเจ้าเมือง”

หัวใจของ ฮัวเอ๋อ จมดิ่งลงนางรู้สึกประหลาดใจ          “นายท่าน...ต้องการมอบตัวข้าให้จวนเจ้าเมืองหรือ?”

“ทำไมข้าต้องทำอย่างนั้น ไม่ต้องกังวล ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่า นายท่าน ข้าจะไม่ขายเจ้าทิ้ง”

หยางเซียวเล่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและพาฮัวเอ๋อไปที่จวนเจ้าเมืองทันที

ที่หน้าประตูมีทหารองครักษ์คู่หนึ่งยืนอยู่ เมื่อมองเห็น หยางเซียวเล่อ พวกเขาก็ขวางหยางเซียวเล่อเอาไว้ทันที

หยางเซียวเล่อหัวเราะและพูดว่า “พี่ชาย ข้าต้องการพบเจ้าเมือง พอจะไปรายงานให้ข้าได้หรือไม่?”

นายทหารองครักษ์เหลือบมองไปที่หยางเซียวเล่อเบา ๆ เมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายสวมชุดธรรมดาและพาหญิงงามมาด้วย

เขาคิดว่าเป็นชายอีกคนที่ต้องการมอบน้องสาวให้เจ้าเมืองเพื่อผูกมิตร! เขาจึงพูดอย่างไม่อดทนว่า "เจ้าเป็นใคร คนอย่างเจ้าจะพบเจ้าเมืองหรือ ทิ้งหญิงสาวไว้ที่นี่ ส่วนเจ้า ออกไปได้!"