"ไม่ต้องเขิลหรอกหน่าเ้าหนุ่ม เ้าดื่มใบชาของต้นไม้กินก็อบลินไปแล้วสินะ" หัวหน้าหมู่บ้านถามผม
"อ่า...ครับ" ผมตอบไป
"ได้ยินหรือเปล่าทุกคน พ่อหนุ่มของเราดื่มชาของต้นไม้กินก็อบลินเข้าไปแล้ว" หัวหน้าหมู่บ้านะโลั่น
"โอ้วววววววววววว แล้วพวกนายจะแต่งงานกันเมื่อไหร่ล่ะ เราอดใจรอที่จะมีหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ไม่ไหวแล้วนะ" ชาวบ้านแห่กันพูดใหญ่
"อะไรล่ะนั่นแต่งงานอะไรของปู่" ยัยผมบ๊อบทำหน้ากังวลถามคุณหัวหน้าหมู่บ้าน
"นี่หล่อนใสซื่อจริงๆหรือแกล้งโง่ล่ะเนี่ย" ผมทำหน้าปลาตายมองไปที่ยัยผมบ๊อบ
"แล้วมันเื่อะไรกันล่ะห๊ะ !!!" เหมือนยัยผมบ๊อบจะใสซื่อจริงๆ
"คืองี้นะหลานรัก เครื่องดื่มนั่นน่ะ เค้าให้เฉพาะคนที่เหมาะจะเป็ผู้นำหมู่บ้านเท่านั้นที่ดื่มได้ แล้วผู้ชายที่หลานพามาด้วยเค้าก็สามารถดื่มได้ ดังนั้นเค้านี่แหละที่เหมาะจะเป็ผู้นำหมู่บ้านรุ่นต่อไป เป็สามีของหลานยังไงล่ะ" หัวหน้าหมู่บ้านพูดกับยัยผมบ๊อบ
"ปู่ทำอะไรลงไปเนี่ย..." ยัยผมบ๊อบกุมขมับ
"หลานปู่เพิ่งจะอายุ 16 เองนะ ยังอยู่ในวัยที่ยังอยากผจญภัยอยู่เลย เพราะงั้นหนูขอปฏิเสธการแต่งงานที่ว่านั่น" ยัยผมบ๊อบยังคงก้มหน้าอยู่
"ก็ตามนั้นแหละทุกคน หลานของข้าจะออกเดินทางกับผู้ชายคนนี้จนถึงวัยที่จะแต่งงานล่ะ" หัวหน้าหมู่บ้านะโบอกชาวบ้าน
"เห้ย !!!" ผมใ หัวหน้าหมู่บ้านแปลความหมายยังไงวะ !!!
เอายังไงกับคุณหัวหน้าหมู่บ้านนี่ดีวะ คิดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียวเลยนี่หว่า ถึงยัยผมบ๊อบนี่จะเก่งก็เถอะ แต่ยัยนี่ยังมีแม่ที่ต้องดูแลไม่ใช่รึไง แล้วก็ไม่ใช่ว่ายัยนี่จะยอมมาเข้าร่วมปาร์ตี้กับเราซะหน่อย
"ปู่จะบ้ารึไง แล้วใครจะดูแลแม่ของหนูล่ะ !!!" ยัยผมบ๊อบะโเสียงดัง
"พวกเราทุกคนในหมู่บ้านนี้ยังไงล่ะ" ปู่หงายฝ่ามือไปทางชาวบ้าน
"ใช่แล้วล่ะ ออกเดินทางไปตามความฝันของตัวเองเถอะ เหมือนกับพ่อของเธอไงล่ะ" คุณลุงคนหนึ่งพูด
"เราขอโทษด้วยจริงๆนะ ที่ที่ผ่านมาเราไม่เคยได้เข้าใจพ่อของเธอเลย" คุณป้าอีกคนพูด
"เราได้เห็นแล้วล่ะความพยายามของเธอที่จะช่วยเหลือหมู่บ้านของเราทั้งที่ยังอายุแค่นี้น่ะ" คุณลุงอีกคนพูด
"ไม่ต้องห่วงนะ ปู่ให้คุณหมอไปพาแม่ของหลานมาอยู่ที่บ้านปู่แล้วล่ะ จากนี้จะมีคนดูแลตลอดไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลย" หัวหน้าหมู่บ้านพูด
"ทำอะไรไม่เข้าเื่" ยัยผมบ๊อบก้มหน้าพูดพร้อมกลั้นน้ำตา
"ได้เวลาแล้วนะ" ผมพูดกับยัยผมบ๊อบ
"นั่นสินะ" ยัยผมบ๊อบเช็ดคราบน้ำตาแล้วพูด
"งั้น ชั้นขอไปเก็บข้าวของที่บ้านก่อนนะ" ยัยผมบ๊อบพูดกับหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมกับเดินออกไป
......
ณ บ้านยัยผมบ๊อบ
"นี่ก็จำเป็ นี่ก็จำเป็ ไอ้นี่ก็ด้วย ใส่เข้ามาให้หมดนั่นแหละ" ยัยผมบ๊อบหยิบโน่น หยิบนี่ใส่กระเป๋า
"ฮึบบบบบบบบ" เมื่อเก็บข้าวของเสร็จก็แบกกระเป๋าขึ้นหลัง
"หืมมมมมมมม" ยัยผมบ๊อบหันไปเห็นขวานกับโล่ของพ่อ
"หนูไปก่อนนะคะ .... พ่อ" ยัยผมบ๊อบพึมพำ
เมื่อพูดเสร็จก็เปิดประตูเดินออกจากบ้านไป
.......
"กระเป๋าใบเบ้อเริ่มนั่นมันอะไรกันน่ะ" ผมทำหน้าปลาตายมองกระเป๋าที่ใหญ่บะเริ่มนั่น
"ก็ของมันจำเป็ทั้งนั้นเลยนี่" ยัยผมบ๊อบพูดเสียงดัง
"ชั้นว่าเธอแบกทั้งหมดนั่นเดินไปไม่ถึงเมืองแน่ๆ" ผมทำหน้าปลาตายต่อ
"ชั้นจะทำให้นายดูเอง เอาล่ะ ไปหาแม่ชั้นได้แล้ว" ยัยผมบ๊อบเลิกเถียงกับผมแล้วเปลี่ยนประเด็น
"คร้าบ คร้าบ" ผมตอบพร้อมเดินตามยัยผมบ๊อบไป
.......
ณ บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน
"แม่...." ยัยผมบ๊อบเปิดประตูเข้ามาก่อนแล้วผมเดินตามมาทีหลัง
"จะออกเดินทางแล้วสินะ" แม่พูด
"ค่ะ" ยัยผมบ๊อบตอบ
"ลูกเหมือนพ่อมากๆเลย" แม่พูด
"หนูจะหายารักษาแม่ให้เจอแล้วรีบกลับมาค่ะ" ยัยผมบ๊อบพูด
"แล้วแม่จะรอนะ" แม่ยัยผมบ๊อบพูดพร้อมกับยิ้มให้
แล้วผมก็ปล่อยให้แม่ลูกกอดกัน 2 คน
........
"พ่อหนุ่ม ชั้นขอฝากลูกสาวไว้กับพ่อหนุ่มด้วยนะ" แม่ยัยผมบ๊อบหันมาคุยกับผม
"เอ่อ ... ครับ" ผมตอบ
"ลูกสาวชั้นอาจจะยังเข้าสังคมไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ ทำกับข้าวก็ไม่เป็"
"คงต้องฝากเธอช่วยแล้วล่ะ" คุณแม่พูดพร้อมกับยิ้มให้ผม
"แม่...พอแล้วหน่า" ยัยผมบ๊อบหน้าแดง
"ไปกันได้แล้ว นายเลเวล 9" ยัยผมบ๊อบหันมาพูดกับผม
"งั้นพวกเราไปแล้วนะ แม่" ยัยผมบ๊อบหันไปพูดกับแม่
"เดินทางปลอดภัยล่ะ ระวังตัวด้วยนะ" แม่อวยพรให้เรา 2 คน
.......
ระหว่างทางออกจากป่า
"นี่" ผมชวนยัยผมบ๊อบคุย
"ว่า ?" ยัยผมบ๊อบถามกลับ
"เธอยอมออกมาจากหมู่บ้านง่ายๆอย่างงี้เลยหรอ ?" ผมถาม
"ก็กังวลนิดหน่อยน่ะ" ยัยผมบ๊อบพูด
"งั้นทำไมถึงยอมออกมาล่ะ" ผมถามต่อ
"ชั้นว่าจะลองเชื่อใจคนในหมู่บ้านดูบ้าง ไม่รู้สิ พอเห็นนายแล้วเลยรู้สึกว่าการเชื่อใจคนอื่นก็ไม่เลวเหมือนกัน" ยัยผมบ๊อบมองมาที่ผมพร้อมกับยิ้มให้
244
