ในระหว่างที่มือปราบนั่งขี่ม้าไปด้วยกันกับผู้ต้องสงสัย
“บังอาจ นี่เ้ากล้ากอดข้าอย่างงั้นหรือ” หญิงลึกลับยังคงดิ้นและพยายามดึงมือชายหนุ่มออกไป
“อยู่นิ่งๆ ไม่เช่นนั้น ถ้าเ้าตกไป อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน” มือปราบกล่าวเสียงดุ
“จงจำไว้ ข้าจะเอาคืนเ้าอย่างสาสม” หญิงสาวกล่าวด้วยความแค้น
เมื่อถึงจวนท่านผู้ว่า มือปราบก็อุ้มหญิงสาวลึกลับลงจากม้า แล้วลากตัวนางไปสอบสวนในห้องรับรอง
เมื่อมาถึงมือปราบหานอู่ก็รีบตะคอกใส่นาง “บังอาจ เหตุใดถึงไม่คุกเข่าคารวะท่านผู้ว่า”
“เ้าสิบังอาจ อยากถูกตัดหัวหรืออย่างไร” หญิงสาวกล่าวเสียงแข็งไม่แพ้กัน
“แม่นางเป็ใครกันแน่ เหตุใดถึงกล่าวเช่นนั้น” ท่านผู้ว่าสงสัย
ซานหยงยกป้ายทองแสดงให้ท่านผู้ว่าดู ทำให้ท่านผู้ว่าและท่านกุนซือรีบคุกเข่าคารวะให้กับนาง
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ องค์หญิง”
มือปราบหานอู่ถึงกับอึ้ง แต่เขาก็รีบคุกเข่าตามเ้านาย
“ลุกขึ้นเถิดท่าน” องค์หญิงซานยี่กล่าวเสียงอ่อนลง
“ข้าน้อยสมควรตาย ได้โปรดอภัยให้กับข้าน้อยด้วยเถิดพะย่ะค่ะ” มือปราบหานอู่รีบกล่าว
องค์หญิงทรงเสด็จเข้าใกล้ท่านมือปราบพร้อมกับตบหน้าเขาอีกครั้ง “นี่เป็ความผิดฐานที่เ้ากล้าล่วงเกินข้า ท่านมือปราบ”
“อภัยให้กับลูกน้องของกระหม่อมด้วยเถิดพะย่ะค่ะ” ท่านผู้ว่ารีบขอร้องแทนลูกน้อง
“ก็ได้” องค์หญิงตรัสแล้วเสด็จไปนั่งที่ประทับแต่โดยดี
“กระหม่อมเห็นพระองค์ทรงทำตัวลับๆ ล่อๆ กระหม่อมก็เลยสงสัยพระองค์พะย่ะค่ะ” มือปราบกล่าว
องค์หญิงทรงทำเป็ไม่สนพระทัยแล้วหันไปตรัสกับท่านผู้ว่า “เราพร้อมให้ความร่วมมือกับท่าน มีอะไรก็ถามมาเถิด”
“เหตุใดพระองค์ทรงต้องปลอมตัวเป็ชาย แล้วเข้าแข่งขันครั้งนี้ด้วยพะย่ะค่ะ” ท่านผู้ว่ารีบถาม
“ข้าก็แค่อยากเล่นสนุก อยากเข้าแข่งขันด้วยเท่านั้นเอง และเื่นี้ข้าได้ขออนุญาตเสด็จย่าแล้วด้วย” องค์หญิงตรัส
“ในคืนเกิดเหตุ เหตุใดพระองค์จะต้องเสด็จออกไปนอกเขตบ้านพักในยามวิกาลด้วยพะย่ะค่ะ” ท่านผู้ว่ายังคงถาม
“ข้าสัญญากับเสด็จย่า ต้องกลับไปนอนที่ตำหนักทุกคืน ห้ามค้างที่บ้านพักที่มีแต่ผู้ชายแบบนี้ เื่นี้เสด็จย่าและกงกงเป็พยานให้กับข้าได้” องค์หญิงตรัสความจริง
“แล้วเหตุใด วันนี้พระองค์ถึงต้องทรงวิ่งหนีกระหม่อมด้วยพะย่ะค่ะ” มือปราบรีบถาม
องค์หญิงทรงทอดพระเนตรไปที่มือปราบอย่างไม่พอพระทัย แต่ก็ยอมตรัสตอบ “ข้าเห็นพวกท่านจากคันฉ่องของผู้หญิงที่ข้าชนในตลาด ข้ากลัวพวกท่านจับได้ว่าข้าเป็องค์หญิงที่ปลอมตัวมาเป็ผู้เข้าแข่งขัน ข้าก็เลยรีบวิ่งหนี นึกไม่ถึงว่าท่านมือปราบจะมีวรยุทธ์สูงแบบนี้ ออกแรงเพียงนิดเดียวก็วิ่งตามมาล่วงเกินข้าทัน”
“กระหม่อมสำนึกผิดแล้วพะย่ะค่ะ” มือปราบกล่าวอย่างรู้สึกผิด
“องค์หญิงพะย่ะค่ะ พระองค์ทรงปลอดภัยใช่มั้ยพะย่ะค่ะ” กงกงวิ่งเข้ามาในจวนและรีบเดินไปหาองค์หญิงด้วยความดีใจ
“ท่านกงกง ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ที่นี่” องค์หญิงตรัสอย่างแปลกพระทัย
“ข้าได้ยินชาวบ้านกล่าวขานกันว่า เห็นมือปราบวิ่งตามคนร้ายไปในป่า ข้าก็เลยคาดการณ์ว่าพระองค์อาจถูกมือปราบจับมาที่นี่พะย่ะค่ะ” กงกงกล่าว
“งั้นพวกเรารีบกลับกันเถอะ เสด็จย่าต้องทรงห่วงข้ามากเป็แน่” องค์หญิงตรัส
“พะย่ะค่ะ” กงกงรีบติดตามองค์หญิงเสด็จกลับวัง
ทุกคนน้อมส่งเสด็จ เมื่อองค์หญิงซานยี่เสด็จจากไป ท่านผู้ว่าก็เริ่มคุยกันในเื่คดี
“แม้จะวุ่นวายไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ตัดผู้ต้องสงสัยไปได้คนนึง ก็หวังว่าชิงชิงกับลูกน้องจะสามารถสืบได้ว่าตงหวินเป็คนร้าย” ท่านผู้ว่ากล่าว
กุนซือแอบขำและกล่าวแซวว่า “ยังดีที่องค์หญิงทรงมีพระทัยกว้าง ไม่เอาเื่ท่านนะ ท่านหานอู่”
“ใครว่าล่ะท่านกุนซือ องค์หญิงต้องทรงหาทางแก้แค้นข้าแน่ๆ” มือปราบเตรียมใจ
“เื่นี้ไว้ก่อนเถอะนะ ท่านกุนซือ ท่านช่วยไปค้นหาสรรพคุณของลูกแก้วัเถิด หากทราบสรรพคุณ บางทีพวกเราอาจรู้ก็ได้ว่าคนร้ายนำลูกแก้วไปทำอะไร และมีใครเข้าข่ายเป็ผู้ต้องสงสัยได้บ้าง” ท่านผู้ว่าสั่งการ
“ครับใต้เท้า” กุนซือรับคำ
“ส่วนท่านมือปราบก็รีบเดินทางไปเตรียมรอรับชิงชิง เผื่อนางสามารถหาหลักฐานเอาผิดตงหวินและจับกุมเขามาได้” ท่านผู้ว่าหันไปสั่งมือปราบ
“ครับใต้เท้า” มือปราบรับคำเช่นกัน
ต่างคนต่างแยกย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ในเช้าวันรุ่งขึ้น ท่านมือปราบกำลังจะเดินทางออกจากจวนท่านผู้ว่า แต่อยู่ดีๆ องค์หญิงซานยี่พร้อมทหารองค์รักษ์ก็เข้ามาขวางไว้
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะ องค์หญิง ท่านผู้ว่าอยู่ด้านใน เดี๋ยวกระหม่อมจะสั่งให้ลูกน้องไปรายงานท่าน” มือปราบรีบกล่าว
“ข้ามาหาท่านต่างหาก หานอู่” องค์หญิงตรัส
“พระองค์ทรงมีธุระอะไรกับกระหม่อมหรือพะย่ะค่ะ” มือปราบสงสัยและแอบเสียวสันหลัง
“หลังจากที่เ้าล่วงเกินข้าเมื่อวาน ข้าก็คิดถึงเพียงแต่ท่าน คนสนิทของข้ากล่าวว่า มันอาจเกิดจากการที่ข้าตกหลุมรักเ้า” องค์หญิงทรงตรัสตรงๆ
“ห๊า เอ่อ พระองค์ทรงเพิ่งพบกระหม่อมเมื่อวานเท่านั้น มันไม่ใช่หรอกพะย่ะค่ะ” มือปราบรีบกล่าว
“ทำไม ในเมื่อเ้าล่วงเกินข้าและแตะต้องตัวข้าไปแล้ว เ้าต้องรับผิดชอบข้าไม่ใช่หรือ” องค์หญิงตรัสอย่างเอาเื่
“อะ อะ เอ่อ มันก็ไม่เชิงพะย่ะค่ะ” มือปราบพูดติดอ่าง
สักพักเหมือนอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย ชิงชิงรีบวิ่งเข้าไปหาและเข้าไปจับแขนของมือปราบหานอู่อย่างสนิทสนม และกำลังจะพูดถึงคดี แต่องค์หญิงรีบตรัสอย่างเอาเื่ทันที
“นางเป็ใคร หานอู่” องค์หญิงทรงกริ้ว
“เอ่อ ข้าเป็น้อ….อื้อ” ชิงชิงถูกมือปราบปิดปากไม่ให้พูด
“นี่คือชิงชิง นางเป็คู่หมั้นของกระหม่อมพะย่ะค่ะ” มือปราบแอบอ้าง
ชิงชิงใและพยายามส่ายหน้าปฏิเสธ แต่นางพูดอะไรไม่ได้
“นี่ท่านมีคู่หมั้นแล้วงั้นรึ หานอู่” องค์หญิงตรัสเสียงแข็ง
“ใช่แล้วพะย่ะค่ะ อีกอย่างกระหม่อมรักชิงชิงมาก กระหม่อม เอ่อ ไม่อาจมีใจให้หญิงอื่นได้” มือปราบกล่าวพร้อมกับแกล้งกอดชิงชิง
ชิงชิงพยายามส่ายหน้าและดิ้นขัดขืน แต่สักพักหานอู่ก็กระซิบบอกชิงชิง “ช่วยพี่หน่อยนะ ชิงชิง ข้า้าให้พระองค์ทรงตัดพระทัย และเลิกยุ่งเกี่ยวกับข้า”
ชิงชิงเลยยอมนิ่งและพยักหน้ายอมรับ
องค์หญิงทรงเงียบไม่ตรัสอะไรเพราะกำลังดำริอะไรสักอย่าง สักพักก็ตรัสว่า “ก็ได้ ท่านหานอู่ แต่ถึงอย่างไรพวกท่านก็แค่คู่หมั้นกันเท่านั้น หาใช่สามีภรรยากันไม่ ดังนั้นข้าจะทำทุกอย่างเพื่อทำให้ท่านเปลี่ยนใจมารักข้าให้ได้ คอยดูก็แล้วกัน”
“เอ่อ พระองค์…” มือปราบนึกไม่ถึงว่าองค์หญิงทรงไม่ยอมแพ้แบบนี้
“วันนี้แค่นี้ก่อนก็แล้วกัน ข้าต้องรีบกลับตำหนักแล้ว ค่อยเจอกันใหม่นะ หานอู่” องค์หญิงตรัสและทรงยิ้มให้
องค์หญิงเสด็จกลับด้วยอารมณ์กริ้ว จนผู้ติดตามแทบเดินตามไม่ทัน
********************************************************
เมื่ออยู่ตามลำพัง ชิงชิงรีบถามทันที “มันเกิดอะไรขึ้นคะ พี่หานอู่ เหตุใดถึงไปหลอกลวงองค์หญิงแบบนั้น”
“ข้าขอโทษที่ดึงเ้ามาเกี่ยวด้วย แต่ข้าไม่มีทางเลือก ข้ากับองค์หญิงเพิ่งพบกันเมื่อวานนี้ แต่องค์หญิงทรงคิดว่าพระองค์ชอบข้า มันเป็ไปไม่ได้หรอก องค์หญิงอาจทำเพียงเพื่อเอาชนะข้ามากกว่า” มือปราบคาดการณ์
“แต่ดูจากพระเนตรของพระองค์ พระองค์ไม่น่าจะมีเลศนัยอะไร และอาจรักท่านจริงๆ ก็ได้” ชิงชิงกล่าวตามที่เห็น
“เื่นี้ไว้ก่อนเถิด แล้วเื่ตงหวินล่ะ” มือปราบรีบเปลี่ยนเื่
“งั้นรีบไปพบท่านผู้ว่าก่อนเถิด ข้าจะได้เล่าทีเดียว” ชิงชิงไม่อยากพูดซ้ำหลายรอบ
เมื่อมือปราบหานอู่นำทางไปพบท่านผู้ว่าและกุนซือ ชิงชิงก็รีบคารวะแล้วรีบรายงานทันที
“ตงหวินไม่ใช่คนร้ายค่ะ ใต้เท้า ในคืนนั้นฮูหยินของเขากำลังคลอดลูก จึงทำให้ตงหวินต้องรีบออกจากบ้านพักเพื่อไปดูภรรยาและลูกน้อย เื่นี้ท่านหมอเยี่ยนและผู้ช่วยเป็พยานให้เขาได้ และการที่เขาต้องรีบเดินทางไปต่างเมือง ก็เพื่อพาฮูหยินและบุตรชายกลับไปบ้านเกิดเสียก่อนค่ะ” ชิงชิงรายงานอย่างผิดหวัง
“งั้นแสดงว่าทั้งตงหวินและซานหยงก็ไม่ใช่คนร้าย” ท่านผู้ว่าสรุป
“อะไรนะ! ซานหยงไม่ใช่คนร้าย” ชิงชิงแอบมีความหวังว่าคนร้ายคือซานหยง
“ใจเย็นๆ ก่อนนะชิงชิง ความจริงแล้วซานหยงก็คือองค์หญิงซานยี่” กุนซือกล่าว
“ที่แท้ก็เป็เช่นนี้เอง ว่าแต่พี่หานอู่ไปทำอะไรพระองค์ เหตุใดพระองค์ถึงทรงประกาศจะพิชิตใจพี่หานอู่ให้จงได้” ชิงชิงสงสัย
ท่านกุนซือแอบขำและกล่าวแซวว่า “ได้ข่าวว่าหานอู่ไปล่วงเกินพระองค์ในระหว่างทำการจับกุมองค์หญิงเข้าน่ะ”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยท่านกุนซือ” มือปราบกล่าว
“เื่นี้เอาไว้ก่อนเถิด พวกเรามาพูดเื่คดีกันก่อนเถอะ” ท่านผู้ว่ากล่าว
“ข้าน้อยได้ไปค้นเื่สรรพคุณของลูกแก้วัแล้ว พบว่าหากนำลูกแก้วัไปต้มแล้วดื่มน้ำต้มนั้น มันจะสามารถขับพิษได้ครับ” กุนซือกล่าว
ชิงชิงคิดในใจว่า “หรือว่าจะเป็เขา” แล้วอยู่ดีๆ ก็วิ่งออกนอกจวน จนทำให้ทุกคนพากันแปลกใจ
“นี่เ้าจะไปไหนน่ะชิงชิง เหตุใดไม่คารวะใต้เท้าก่อน” มือปราบะโถาม
“ปล่อยนางไปเถอะ นางอาจใจร้อนสืบคดีก็เป็ได้” ท่านผู้ว่ากล่าวอย่างเข้าใจ
“มันเป็ไปได้หรือไม่ว่า คนร้ายอาจเป็ผู้แข่งขันอีก 6 คนนั่น เขาคนใดคนหนึ่งอาจตบตาว่าอยู่ในห้องพัก แต่ความจริงแอบลักลอบหนีออกมาก็ได้” ท่านกุนซือกล่าว
“งั้นข้าจะไปสืบหาประวัติญาติพี่น้องของผู้แข่งขันทั้ง 6 คน บางทีคนรู้จักของพวกเขาอาจถูกพิษก็ได้ และคนร้ายอาจคิดว่าไม่มีทางชนะการแข่งขัน จึงใช้วิธีขโมยแบบนี้เพื่อรักษาญาติ” มือปราบตั้งข้อสงสัย
“อื้อ ก็อาจเป็ไปได้ งั้นท่านรีบไปเถิด” ท่านผู้ว่ากล่าว
“ครับ ใต้เท้า” มือปราบรับคำสั่ง
“บางทีคนร้ายอาจเป็คนดูแลลูกแก้วก็ได้นะครับ งั้นข้าจะไปสอบถามนางในและกงกงผู้ดูแลลูกแก้ว เผื่อมีบางคนแสดงพิรุธให้เห็น” ท่านกุนซือเสนอความคิดเห็นบ้าง
“ฝากด้วยนะท่านกุนซือ แต่หากท่านได้เผชิญหน้ากับคนร้าย มันอาจทำร้ายท่านได้ งั้นข้าจะส่งทหารไปคุ้มกันท่านด้วย” ท่านผู้ว่าเป็ห่วงลูกน้อง
“ขอบคุณครับ ใต้เท้า” กุนซือกล่าวอย่างซึ้งใจ
“ข้าต้องเข้าเฝ้าฝ่าาเพื่อรายงานความคืบหน้าของคดี คืนนี้ค่อยมาหารือกันใหม่ก็แล้วกัน” ท่านผู้ว่ากล่าวกับลูกน้องทุกคน
ต่างคนจึงพากันแยกย้ายปฏิบัติหน้าที่อย่างเอาจริงเอาจัง เพราะความจริงแล้วท่านผู้ว่าเองก็เป็คนนึงที่นับถือหัวหน้าพรรคยาจก ท่านไม่เชื่อว่าิเยี่ยนจะทำเื่ผิดคุณธรรมแบบนี้ แม้สมัยก่อนเขาเคยเป็โจรป่ามาก่อนก็ตาม
********************************************************
ณ กระท่อมในป่าลึกลับ
“้าอะไรอีกไม่ทราบ” ฉินฟงกล่าวอย่างเอาเื่
“ท่านเป็คนขโมยลูกแก้วัเพื่อมารักษาพ่อข้าใช่หรือไม่ บอกข้ามาเถิด ข้ายอมรับผิดแทนท่าน ในเมื่อท่านเองก็ทำเพื่อรักษาพ่อข้า” ชิงชิงตั้งใจจะนำลูกแก้วไปคืนพร้อมกับไปรับโทษทัณฑ์
ฉินฟงหัวเราะ “ฝีมือทางการแพทย์อย่างข้า ไม่จำเป็ต้องใช้ลูกแก้วนั่นหรอก”
“ข้าไม่เชื่อ ถ้าไม่ใช่ท่าน แล้วใครจะเป็ขโมย” ชิงชิงไม่เชื่อ
“หากเ้าไม่เชื่อ เ้าก็ค้นในกระท่อมนี่ได้เลย” ฉินฟงผายมือเชิญ
ชิงชิงมั่นใจอย่างมากว่าคนร้ายเป็ฉินฟง นางจึงค้นข้าวของเพื่อหาลูกแก้วโดยไม่เกรงใจเ้าของบ้านเลยสักนิด แต่ทว่าเวลานางค้นทีนางก็กรี๊ดที เพราะนางเจอแต่สิงสาราสัตว์มีพิษ ทำให้นางถึงกับกลัวจนตัวสั่น
“พอใจแล้วหรือยัง หรือจะรอให้พวกมันกัดเ้าตาย” ฉินฟงกล่าว
“นี่ท่านรักษาพ่อข้าด้วยพิษร้ายพวกนี้งั้นหรือ” ชิงชิงสงสัย
“ใช่ หรือเ้าจะให้ข้าแสดงให้เ้าดูล่ะ” ฉินฟงหันหลังให้
ชิงชิงไม่สนใจ เพราะฉินฟงสวมหน้ากากยังไงก็ไม่อาจเห็นสีหน้าของเขาอยู่แล้ว และกล่าวว่า “แล้วพ่อข้าจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง”
“และจากที่เ้าไปเยี่ยมเขาในคุก เขาเป็ยังไงล่ะ” ฉินฟงถามและแสดงทีท่ายโส
“เขา ก็ แข็งแรงดี” ชิงชิงกล่าวเสียงอ่อน เพราะพ่อของนางแข็งแรงดีทุกอย่าง และที่จวนผู้ว่าก็ให้พ่อนางทานอาหารอย่างดี
“กลับไปได้แล้ว แล้วอย่ามาที่นี่อีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ฉินฟงกล่าว
“ข้าเองก็ไม่อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอก” ชิงชิงวิ่งออกไปทันทีทั้งโกรธชายหยิ่งยโสทั้งกลัวสัตว์ร้ายมีพิษนานาชนิด
2K
