ปั๊มน้ำมัน ถนนมิตรภาพ วังน้อย
เวลาประมาณสี่ทุ่ม
@Drin
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องทำถึงขนาดนี้ เขารู้มาตลอดว่าฉันคือใครแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน ...
ทำไม? เพราะอะไร? ทำไมไม่บอกฉันสักหน่อย
เขาให้ฉันย้ายเข้าไปอยู่ด้วยในฐานะ เมีย!!! ไม่ใช่หรือไงแล้วทำไมไม่บอกอะไรฉันเลย
จังหวะบอกมีเยอะแยะไป ในหัวฉันตอนนี้ มีแต่คำว่า ...
ทำไม!!! … ทำไม!!! … ทำไม!!!
ฉันขับรถมาเรื่อยๆ ไม่ต้องการเห็นหน้าเขาในตอนนี้แต่ไม่ฉันว่าฉันจะทิ้งเขาได้หรอกนะ ฉันแค่ต้องขอเวลาทำใจก่อน ทั้งโกรธเขา โกรธป๊า โกรธแม่ตัวเองพาลโกรธแม่เขาไปด้วย ที่ทำกับฉันเหมือนฉันเป็นตัวตลก
และโกรธตัวเองที่หลงผู้ชายจนไม่รู้จักสืบเรื่องราวของเขาให้ดี มีอะไรกับเขาเพียงแค่ครั้งเดียวกับยอมที่จะย้ายไปอยู่กับและเผลอไปรักเขาเข้าให้ จนตอนนี้ฉันไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดี ทั้งอับอายและรู้สึกว่าตัวเองโง่ในสายคนอื่นๆ
ฉันนึกถึงคนที่คอยปลอบฉันเวลาฉันไม่รู้จะพูดคุยกับใครได้ แม้กระทั่งคนในครอบครัว
ยาย!!!รินคิดถึงยายจัง
ตอนนี้ก็เกือบจะทุ่มแล้ว อีตาพี่เรย์ให้บัตรเครดิตฉันไว้รูดซื้อนั้นซื้อนี้ฉันที่มองดูบัตรเครดิตที่กำลังส่งให้พนักงานเติมน้ำมัน
ฉันมาคิดๆ ดู เขาดีกับฉันมาก ดีจนใจหาย ดีจนไม่คิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนที่รู้จักผู้หญิงเพียงแค่ข้ามคืนก็สามารถเอามาเป็นเมียได้หากมี มันก็จะมีแต่คนที่รู้จักกันก่อน และรักกันมากถึงจะดีได้ขนาดนี้
เฮ้ย~ ... ก็เขารู้จักเราฉันก็พอรู้ว่าเขาชอบฉันและอาจจะรักจริงอย่างที่ปากว่าแต่ฉันก็รู้สึกถึงความไม่เป็นธรรม จึงทำให้ฉันพาลน้อยใจทุกคนที่ทำกับฉัน
ระหว่างขับรถไป อีตาพี่เรย์ก็พยายามโทรหาจนฉันรำคาญจึงตัดสินใจปิดเครื่องซะ!
CONDO Ray
@Ray
ผมขับรถไปที่หอพักของเธอ ไม่พบรถ ผมพยายามโทรหาแต่เธอก็ยอมรับสายผม
“ริน คุณอยู่ไหน?” ผมไม่รู้ว่ารินไปไหน ผมโทรหาเพื่อนของเธอทั้งเหมย และแพรววเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสถานที่ที่รินน่าจะไป หากเธอไม่กลับบ้านหรือกลับหอพัก แต่ทั้งคู่ก็ไม่รู้
“วังน้อย อยุธยา!? ... รินไปทำอะไรแถวนั้น”ผมมองดูข้อความผ่านมือโทร ที่มันเป็นข้อความจากบัตรเครดิตที่ผมเอาไว้ให้เธอใช้
“เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง .... ตูด ตูด ตูด”เสียงจากมือถือของผมบอกว่าเธอปิดเครื่อง
ผมโทรหาแม่ดา แม่ของดารินบอกว่าตอนนี้เธออยู่แถวไหนและเธอไปทำอะไรแถวนั้น
แม่ดาพอจะคาดเดาได้แล้วว่าลูกสาวคนโตกำลังเดินทางไปที่ไหนและผมก็ไม่รอช้า ผมหยิบกุญแจ และของใช้จำเป็นนิดหน่อย
ผมต้องตามเมียกลับบ้านให้ได้ ปล่อยไว้นานไม่ดี!!!
แต่ก่อนที่ผมจะได้ออกจากห้อง ผมที่ยังคุยกับแม่ดาและท่านก็ดึงสติผมกลับมา
“ครับ ครับ ขอบคุณมากครับแม่ดาพรุ่งนี้เช้าผมจะรีบนั่งเครื่องไปรับน้องกับบ้านครับ ครับ ขอบคุณ คุณแม่มากครับครับ สวัสดีครับ” ผมที่พูดคุยกับแม่ของดาริน เสร็จ ก็ว่างกระเป๋าลงที่โซฟาเดินเข้าไปอาบน้ำเพื่อให้ใจเย็นขึ้น
และเตรียมตัวเข้านอนเพื่อจะได้ตื่นแต่เช้า รีบเดินทางไปตามเมียกลับบ้าน!
และผลปรากฏว่า ... เกือบจะหกโมงเช้าแล้ว ผมก็ยังนอนไม่หลับ
ดูท่าใครขาดใคร ไม่ได้กันแน่เนี่ย!!!
บ้านสวนคุณยาย ชานเมืองอุดรธานี
@Darin
ฉันขับรถถึงที่หมาย ป้ายหน้าประตูทางเข้าถูกเขียนไว้ด้วยแผ่นไม้ขนาดใหญ่//บ้านสวนคุณยาย//
มันเป็นบ้านคุณยายฉันเอง ยายฉันชื่อ วรินดา แม่ฉันชื่อ รินดา ฉันชื่อดารินส่วนน้องสาวฉันชื่อ อลิน ดูการตั้งชื่อของแม่ และคุณยาย เล่นเอาฉันพูดไม่ออกจะมีคนที่คิดเหมือนแม่และยายฉันไหมเนี่ย!
ฉันขับรถเข้าไปภายในพื้นที่บ้านสวนของคุณยาย มันกินพื้นที่ 10 ไร่ได้ กว่าฉันจะขับรถจากประตูทางเข้าสวนก็ราวๆกิโลหนึ่งได้นะ
ดีนะที่คุณยายฉันเป็นคนตื่นเช้าไม่ใช่เช้าธรรมดา เช้ามาก ก็ตอนนี้มันเพิ่งตีห้าเองนะสิ หากเป็นฉันฉันยังคงนอนขี้เซาอยู่ในอ้อมกอดของอีตาพี่เรย์จอมหื่น
ไม่ ไม่ ไม่ ยัยดาริน คิดถึงแต่อีตาพี่เรย์วายร้ายอยู่ได้
สมองของฉันที่มีแต่เขา วนเวียนอยู่ตลอดเวลาที่ขับรถมา
คนสวนที่ตื่นมาแต่เช้าเพื่อทำสวนเห็นรถฉันวิ่งเข้ามาก็โบกมือทักทาย ปกติเวลาปิดเทอมฉันก็มาเล่นกับคุณยายแต่เทอมนี้ฉันยังไม่ได้กลับมาเลย และการมาของฉันในครั้งนี้ก็ไม่ได้บอกคุณยาย
ฉันมัวแต่อยู่บ้าน และคิดถึงแต่อีพี่เรย์วายร้ายจึงทำให้ฉันไม่ได้กลับมาหายายเลย ฉันนี่เป็นหลานที่ใช้ไม่ได้จริงๆพอมีเรื่องไม่สบายใจถึงจะคิดถึงท่าน จริงๆ เลยนะยัยดาริน!!!
ฉันนำรถเข้าจอดที่โรงรถข้างตัวบ้าน ตอนนี้บ้านคุณยายเปิดไฟทั้งหลัง
“อ้าว หนูริน” ป้าสาย แม่บ้านเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถที่จอด“ยังไงคะเนี่ย!? ป้าคิดว่าเทอมนี้หนูรินจะไม่มาแล้วซะอีก ไม่เห็นบอกคุณยายไว้เลย”ป้าสายที่คุ้นเคยกับฉันถามขึ้น
“สวัสดีค่ะ ป้าสาย” ฉันยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด
“ใครมาเหรอสาย?” เสียงยายฉันดังออกมา
“หนูรินมาค่ะคุณยาย” ป้าสายส่งเสียงให้กับคุณที่อยู่ในบ้านที่กำลังเดินออกมาดูเช่นกัน
ฉันหยิบกระเป๋าใบเล็กของฉัน และเดินเข้าบ้านไปพร้อมป้าสาย
“อ้าว!!! ยัยรินเองรึ ไปไงมาไง ไม่บอกยายเลย?” คุณยายถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นฉัน
“หนูกะจะมาเซอร์ไพรส์คุณยายไงคะ”ฉันเดินเข้าไปกอดคุณยายที่กำลังเดินมาทางฉัน
“คุณยายดีใจหรือเปล่า รินคิดถึงคุณยายก็เลยมาหาไงคะ นี่รินอุตส่าห์บึ่งรถมาจากคลองห้าเลยนะคะ ... คุณยายคิดถึงรินหรือเปล่า?” ฉันอ้อนคนแก่
“คิดถึงสิ ทำไมจะไม่คิดถึงล่ะ มีแต่เด็กๆ นั่นล่ะ ที่ทำเป็นว่าคิดถึงแต่ก็ไม่เห็นมาหายายอย่างปากว่าเลย” คุณยายทำเป็นงอนเบาๆ แต่ก็ไม่ได้งอนจริง
“ยายก็นึกว่าเราจะไม่มาแล้วซะอีก ... ไป้ ... ขึ้นไปนอนพักเล่นขับรถมาทั้งคืนคงเหนื่อยแย่” คุณยายมองฉันด้วยความเป็นห่วง ลูบหัวฉันเบาๆ
“คะคุณยาย รินง่วงจะตายแล้วจริงๆ ล่ะค่ะ” ฉันหาวคำโตๆ ออกมาฉันคงง่วงจริงๆ นั่นล่ะ
“งั้นหนูขอไปพักเอาแรงก่อนนะคะ” ... จุ๊บฉันหอมแก้มคุณยายก่อนเดินขึ้นชั้นบนของบ้านไป
ฉันมีห้องส่วนตัวที่นี่ และมีเสื้อผ้าที่ทิ้งไว้พอสมควร ก็เลยมีเสื้อผ้าใส่อย่างสบายใจแต่ตอนนี้ฉันง่วงมากจริงๆ ไม่ต้ององต้องอาบน้ำแล้วล่ะ
ฉันสอดตัวเข้าผ้าห่ม ไม่นาน ฉันก็หลับตา แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไป
สนามบินนานาชาติดอนเมือง
@Ray
เช้าวันใหม่ ผมให้ไอ้ทินขับรถมาส่งที่สนามบินนานาชาติดอนเมืองเพื่อเดินทางไปจังหวัดอุดรธานี
“เอา กูขออวยชัยให้เมียมึงหายโกรธเร็วๆ นะ” ไอ้ทินมันอวยพรผม
“อือ ขอบใจมึงมาก” ผมหยิบกระเป๋าใบเล็กและลงจากรถมัน
ผมเดินเข้าไปภายในสนามบิน มองดูบอร์ดดิ่งพาสที่อยู่ในหน้าจอมือถือจากนั้นก็เดินไปที่ตู้เพื่อปริ้นท์มันออกมาและเดินเข้าไปยังจุดเช็คอินของสายการบินที่ผมทำการจองไว้
“กรุณาถอดแว่นด้วยค่ะ”เสียงพนักงานเอ่ยออกมาเมื่อเห็นบัตรประจำตัวผม เธอยิ้ม และคืนเอกสารส่วนตัวพร้อมกับส่งบอร์ดดิ่งพาส คืนผม
ผมใส่แว่นและยิ้มส่งกลับไปตามมารยาท จากนั้นก็เดินเข้าเกทไป
ช่วงที่รอขึ้นเครื่อง ผมลองกดสายหาคนที่ผมกำลังเดินทางไปหา
“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ” เธอยังคงปิดสาย
ตอนนี้เธอคงนอนหลับอยู่เป็นแน่น เล่นขับรถคนเดียวทั้งคืน
เสียงโทรศัพท์ ....
“สวัสดีครับ” ผมกดรับสายผ่านหน้าจอแอนดรอยด์
“เรย์ นี่ยายเอง เรื่องมันเป็นไง พวกเธอถึงได้รวมหัวกันทำกับหลานยายอย่างนี้!” เสียงคุณยายของดารินฟังจากน้ำเสียงดูท่านจะโกรธผม และคำว่าพวกเธอ ดูท่าคุณยายคงจะรู้เรื่องทั้งหมดมาจากคุณแม่ของดารินแล้วด้วย
“คุณยายครับ ผมขอโทษคุณยายเรื่องน้องจริงๆ ครับแต่ผมอธิบายได้นะครับ” ผมเสียงอ่อย สำนึกผิด
“อือ ... ยายจะรอเรามาอธิบาย แล้วนี่จะถึงอุดรกี่โมง?”ประโยคของคุณยายที่ทำเอาผมใจชื้น
“ขอบคุณครับคุณยาย เที่ยงก็ถึงสนามบินอุดร รอนิลมารับก็คงถึงบ้านสวนไม่เกินบ่ายครับคุณยาย ตอนนี้ผมกำลังรอขึ้นเครื่องอยู่สนามบินครับ”ผมขอบคุณ คุณยายที่ดูเหมือนท่านจะไม่ได้โกรธผมเหมือนน้ำเสียงที่ท่านส่งมาให้ รินคงถึงบ้านสวนคุณยายอย่างปลอดภัยคุณยายถึงได้โทรหาผม
บ้านสวนคุณยาย ชานเมืองอุดรธานี
@Darin
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ... เสียงเคาะประตู
“ข้า” ฉันตอบรับเสียงเคาะนั้น
“หนูริน อาหารเช้าเสร็จแล้ว คุณยายรออยู่นะคะ” เสียงป้าสายดังเข้ามาในห้อง
“ค้า ป้าสาย รินขออาบน้ำแป๊บนะคะ” ฉันขานรับ แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำจัดการกิจธุระส่วนตัวพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินลงชั้นล่างไปหาคุณยาย
“สวัสดีค่ะยาย” ฉันเดินเข้ามาในห้องโต๊ะอาหารที่มีคุณยายนั่งรออยู่เดินเข้าไปกอดเอวคนแก่ ฉันอ้อนคุณยาย มองไปยังนาฬิกาแขวนที่เข็มสั้นชี้ที่เลข 9และเข็มยาวชี้ที่เลข 3
“ว่าไงยัยตัวแสบ” คุณยายเอามือลูบหัวฉันเบาๆ “ยายทำของโปรดเราไว้ให้รีบมาทานเร็วเข้า เย็นแล้วจะไม่อร่อย” คุณยายกวักมือเรียก
ฉันมองดูอาหารที่คุณยายของฉันทำ มันเป็นอาหารอีสานฉันเป็นคนที่ชอบทานอาหารอีสาน แต่ก็ต้องเป็นอีสานแท้ๆ ฉบับพื้นบ้าน อย่างเช่นที่ยายฉันทำ
“โห เป็นตาแซ่บแท้ คุณยาย ป้าสาย” ฉันมองคุณยาย และป้าสายฉันที่พยายามพูดสำเนียงอีสาน แต่ก็ไม่ค่อยจะได้เรื่องสำเนียงของฉันมันดูออกจะทะแม่งๆ เหมือนสำเนียงภาคกลางแต่ศัพท์อีสานประมาณนั้นแต่ฉันก็ยังคงพยายามต่อไป
ที่บ้านฉันจะไม่ค่อยได้ทาน เพราะป๊าเป็นคนจีน แม่ฉันจึงเคยจัดอาหารที่บ้านตามที่ป๊าฉันทานได้และส่วนใหญ่ก็จะเป็นอาหารภาคกลาง และอาหารจีน
“ค่ะ ยาย” ฉันจัดการกับอาหารตรงหน้า โดยมีทั้งข้าวเหนียว น้ำพริกแจ่วปลาล้าที่อีสานเรียกแจ่วบอง ผักลวก ปลาทอด และก็คุยกับคุณยายไปเรื่อยๆ จนกินอิ่ม
1K
