บทที่ 22 ผมเป็รุก
“หืม?” ต้นหนาวแสร้งตีมึนไม่เข้าใจ
“พะ พี่ ผมว่า....ผมว่า” เด็กน้อยอึกอักดิ้นรนอยู่อย่างนั้น ต้นหนาวก็ไม่ยอมปล่อย ตั้งใจมองแก้มแดงๆของอีกฝ่ายไปด้วยอย่าง้าที่จะแกล้งให้มากกว่านี้อีกหน่อย ที่ผ่านมาเ้าตัวน้อยนี่ทำให้เขารู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว ทุกคืนแทนที่จะได้เข้านอนเลยก็ต้องมาทำให้ตัวเองสบายก่อนอีก รู้สึกทรมานจนอยากจะปลดปล่อยจะแย่ แต่เ้าตัวการกลับนอนสบายใจ เขาแอบเข้ามาตอนไหนก็หลับพริ้มอย่างมีความสุข ปล่อยให้เขาทนทุกข์อยู่คนเดียวตลอด
ครั้งนี้เมื่อเห็นท่าทางไปไม่เป็ของน้องชาย ต้นหนาวก็พึงพอใจอย่างมาก
“กอดไม่ได้แล้ว?” ต้นหนาวเอ่ยถาม เพราะที่ผ่านมาพวกเขาค่อนข้างสนิทกันประมาณหนึ่ง น้องชายตัวน้อยก็ชอบหอมแก้มเขาบอกว่ามันเป็รางวัล บางครั้งเขาก็ได้หอมแก้มอีกฝ่ายบ้าง แม้จะนานๆครั้งแต่ก็เป็อะไรที่ทำให้มีความสุขมากๆ เื่การกอดการหอมนี่จึงเป็เขาที่ได้กำไร แต่ก็เหมือนถูกทารุณไปในตัว
เพราะความปล่อยเนื้อปล่อยตัวของน้องชายที่ไม่ได้คิดอะไรเลยนี้ ทำให้คนพี่ที่คิดไม่ซื่ออยู่แล้วได้เวลาเอาคืนในตอนนี้ เขาจึงกอดเด็กน้อยให้นานขึ้นอีกหน่อย ไม่สนใจว่าน้องชายที่สงบอยู่กำลังจะตื่นขึ้นมาทักทายเอวเล็กๆของอีกฝ่ายเลย
ปกติถ้าเ้าหนูนี่ไม่ได้รู้ตัว เขาจำเป็ต้องซ่อนมันเอาไว้เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหวาดกลัว แต่ตอนนี้ที่เขาเห็น ดูเหมือนน้องชายจะไม่ได้หวาดกลัวหรือรังเกียจเขา ดูเหมือนจะแค่เขินอายและทำตัวไม่ถูกเท่านั้น เห็นแบบนี้น้ำขึ้นก็ต้องรีบตัก ตอนคนยังคิดไม่ตกนี่แหละต้องรุกคืบให้ตั้งตัวไม่ทัน เดี๋ยวน้องชายตัวน้อยคิดอะไรแปลกๆแล้วก็หวาดกลัวเขาในภายหลังขึ้นมาอีก เขาจะไม่มีโอกาสได้เปิดเผยความในใจเสียที
“กะ กอดได้ แต่...อ๊ะ พี่ พี่ หลังผม...” เ้าหนูน้อยตัวสั่นเมื่อรับรู้อะไรบางอย่างดันหลังของเขาขึ้นมา คนเหมือนจะะโหนี แต่แขนแกร่งก็กระชับแน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย ต้นหนาวกระซิบเสียงแหบพร่า
“อย่าดิ้นสิ ยิ่งดิ้น...มันก็ยิ่ง..”
“ไม่ ไม่ งื้ออออออ!!” เด็กน้อยเอี้ยวตัวปิดปากคนเป็พี่ ทำให้ตัวของเขาหมุนกลับไปหาต้นหนาวอย่างไม่ระวังเลย เป็ผลให้น้องชายของต้นหนาวทิ่มไปที่ท้องของปลายฝนจนเกือบจะโดนหน้าอกอยู่แล้ว เนื่องจากคนตัวเล็กเกินไป เมื่อถูกบางอย่างที่แข็งแรงขนาดนี้ดุนดันทำให้เขารู้สึกใขึ้นไม่ได้
เ้าหนูน้อยดิ้นอยู่อย่างนั้นเหมือนจะออกให้ห่างจากพี่ชาย มือสองข้างก็ปิดหน้าตัวเองไปด้วยอย่างอับอาย เขาไม่กล้ามองต้นหนาว และไม่้าให้ต้นหนาวมองตนเองด้วย
ท่าทางน่ารักน่าชังนี้ทำให้คนอายุมากกว่าไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้แม้แต่น้อย ท้ายที่สุดเขาต้องยอมปล่อยเ้าหนูไป กลัวว่าร่างนุ่มนิ่มถูตนเองไปมาแล้วนมข้มหวานของเขาจะพุ่งพรวดออกมาจริงๆน่ะสิ
นี่ถ้าไม่คิดว่าน้องชายตัวน้อยไม่เคยคิดอะไรมาก่อนแล้วเพิ่งมาใเอาวันนี้ เขาคงจะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วยวนให้เขาขาดสติแน่ๆ!
“พี่ พี่ออกไปเลยนะ พี่จัดการ....พี่จัดการเ้านั่นเลย ฮื้อออ” เมื่อเป็อิสระ เด็กน้อยก็วิ่งพรวดออกไปไกล เขาไม่ใช่เด็กที่จะไม่รู้ว่านั่นคืออะไร ดังนั้นจึงได้แต่ปิดหน้าปิดตาหนีคนเป็พี่เท่านั้น ในหัวเหมือนไม่ได้คิดเื่อื่นเลยว่าพี่ชายกำลังอยากจะได้ตนเองมาเป็เมีย คิดเพียงว่าเ้าสิ่งนั้นมันน่าอายเกินไปก็เท่านั้น
เห็นท่าทางไม่ได้โกรธไม่ได้รังเกียจของน้องชาย ต้นหนาวเหมือนรู้สึกได้ยกก้อนหินที่หนักหน่วงออกไป หากว่าน้องชายแสดงออกว่าเกลียดเขาที่คิดเื่สารเลวนี้กับตนเอง เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรแล้ว ที่ผ่านมาก็พยายามซ่อนมันไว้เพราะกลัวเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่หรือไง?
ถ้าไม่ใช่เพราะมีใครบางคนเปิดทางให้เขาได้ดูปฎิกริยาของน้องชายไว้ก่อนแล้ว เขาจะกล้าให้น้องรับรู้ได้อย่างไร
“อืม ถ้าพี่จัดการเสร็จแล้ว จะมารับไปกินข้าวแล้วกัน” ต้นหนาวไม่แกล้งต่อ ตัวว่าหน้าแดงๆของน้องจะะเิออกมาเสียก่อน ตอนนี้เขาได้เปิดเผยให้อีกฝ่ายรู้แล้วว่าเขากำลังคิดจะ “กิน” เ้าตัว หลังจากนี้ก็ต้องลุ้นเอาล่ะว่าเ้าหนูจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง
“เอ่อ พี่!” ขณะที่ต้นหนาวกำลังจะออกไป ปลายฝนที่ลังเลอยู่ก็เรียกเอาไว้เสียก่อน
“หือ?”
“พะ พี่ พี่เก็บกดหรอครับ” ต้นหนาวชะงักไป ไม่คิดว่าน้องชายของเขาจะคิดอะไรแปลกๆออกมาได้เร็วขนาดนี้
“ทำไม”
“กะ ก็พี่ ก็พี่มีความรู้สึกแบบนั้นกับผม ทุกๆวันพี่เจอแค่ผมกับคุณเชษ พี่ก็เลยเก็บกดหรือเปล่าครับ” ปลายฝนถามอย่างเขินอาย เขาไม่รู้เลยว่าคำถามของเขามันทำให้คนอายุมากกว่าเหมือนโดนทุบหัว
เฮ้อ เขาลืมไปว่าน้องชายของเขาคนนี้ขาดความมั่นใจขนาดไหน
ให้ตายเถอะ!
แค่คิดว่าเขารักตัวเอง อยากได้ตัวเองมาเป็เมียเนี่ย มันยากขนาดนั้นเลย?
“เปล่า”
“ถะ ถ้างั้นพี่...”
“ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่จะเกิดขึ้นกับใครก็ได้เพราะเก็บกดหรอกนะ แต่มันเกิดเพราะมีความคิดแบบนั้นกับคนๆนั้นตลอดเวลาไงล่ะ” ต้นหนาวพูดออกมาอย่างจริงจัง
หน้าของปลายฝนเหวอไปจนดูน่าขบขันอย่างมาก เด็กน้อยชี้มาที่เขาด้วยนิ้วที่สั่นระริก
“นะ นี่พี่ พี่คิดจะทำเื่นั้นกับผมตลอดหรอ! พะ พี่ พี่เป็รับงั้นหรอ”
“อะไรนะ?”
“ก็ ก็ ก็ผมเป็รุก ถ้าพี่คิดกับผม พี่ก็อยากเป็รับให้ผมงั้นหรอ” ปลายฝนอุทานออกมา
เชษที่ได้ยินด้วยผงะไป เขาอยากจะร้องไห้ออกมาแล้วตอนนี้ ใจหนึ่งอยากจะปลอบประธานจริงๆ อีกใจก็อยากจะให้คุณชายรองได้ส่องกระจกเสียใหม่แล้วดูว่าตัวเองจะเป็รุกได้จริงหรอ รูปร่างหน้าตาแบบนี้จะไปรุกกับใครเขาได้!
คิดแล้วก็มองไปยังประธานที่หน้าเหวอไป เขาเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเป็อย่างดี แล้วก็ไม่รู้จะสรรหาอะไรมาปลอบอีกด้วย
“รู้หรอว่ารุกกับรับคืออะไร” ต้นหนาวเอ่ยถามอย่างจริงจัง เขารู้สึกว่านี่เป็เื่ที่ซีเรียสที่สุดแล้วในวันนี้
“ก็...ถ้าผมชอบใครก่อนผมก็จีบก่อนไง พี่อยากให้ผมตามจีบพี่หรอ พี่รอให้ผมจีบพี่อยู่หรอพี่ถึงได้คิดเื่แบบนั้นกับผม” ปลายฝนแม้ว่าจะเขิน แต่เขาก็ตอบไปตามที่เขารู้สึก
คนอายุมากกว่าอยากจะจับเด็กน้อยมาตีก้นจริงๆที่เข้าใจอะไรผิดไปหมด
“อืม งั้นหลังจากนี้ก็ “รุก” ใส่พี่ด้วยล่ะ” เมื่อรู้ว่าน้องชายเข้าใจอะไรผิดไป ต้นหนาวก็ไม่ได้คิดจะแก้ไขให้ เขาแค่รู้สึกว่าเื่แบบนั้นค่อยทำกันบนเตียงก็พอ ตอนนี้แค่หลอกล่อให้เ้าหนูเดินไปตามเกมของเขาก่อน ไหนๆก็เปิดโอกาสให้ขนาดนี้แล้วนี่
“แต่ว่า....ผมจะรุกใส่พี่ชายได้หรอ ผมเป็น้องชายพี่นะ” ปลายฝนยังลังเล
“งั้นอยากรองเป็ “รับ” ดูไหมล่ะ”
“พี่จะจีบผมหรอ?”
“อืม”
“แต่....แต่ถ้าพี่จีบผมติด พี่จะอายคนอื่นหรือเปล่า”
“อายอะไร” ต้นหนาวเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ก็ผมไม่น่ารักเท่าคนอื่นๆนี่ แล้วผมก็ชอบทำตัวเป็ภาระให้พี่ด้วย” ปลายฝนลังเล ดึงเข้าโหมดดราม่าอีกครั้ง
“ภาระอะไร รอพี่จีบเสร็จแล้ว เราก็มาช่วย “ตรงนี้” พี่แล้วกัน พี่ก็จะเป็ภาระให้เราแล้ว” ต้นหนาวหลอกล่อ ไม่อยากให้น้องชายล้มเลิกความคิดโง่เง่านี้
แม้จะไม่รู้ว่าการพูดคุยของพวกเขามันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง แต่ดูเหมือนเ้าหนูนี่จะไม่ได้คิดมากเื่ที่เขาเป็พี่เป็น้องกัน อาจจะเพราะปลายฝนถูกรับเข้ามาก็ตอนที่อีกฝ่ายโตพอที่จะรู้ว่าไม่ใช่น้องชายแท้ๆของเขาแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้คิดมากกับเื่นี้ อย่างไรพวกเขาก็รู้แก่ใจว่าไม่ใช่พี่น้องสายเืเดียวกัน ไม่ได้มีอะไรให้น่ากังวลั้แ่แรก
เพียงแต่ที่ผ่านมาเขาเองที่กลัวว่าน้องชายที่ใสซื่อของเขาจะรับไม่ได้กับความคิดสกปรกนี้ เมื่อคิดดูอีกที น้องก็ดีกับเขาจริงๆ ขนาดรู้ว่าเขาคิดอะไร อีกฝ่ายก็ไม่ได้ด่าทอหรือมองเขาในแง่ร้ายเลย ดูเหมือนตัวตนของเขาในใจของอีกฝ่ายจะดีพอสมควร ถือว่าที่ทำมาทั้งหมดมันไม่เสียเปล่าล่ะนะ
ทางปลายฝนมองไปยังจุดที่นูนเด่นขึ้นมาของพี่ชายก็อับอายอีกครั้ง
“ระ เื่นั้น เื่นั้นก็ทำไม่ได้เหมือนกัน”
“ทำไม?” ต้นหนาวเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
“ก็ผม ผม ... ไม่เคย ไม่รู้ทำยังไงนี่” ได้ยินคำตอบนี้ คนอายุมากกว่าก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เขาจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองหัวเราะออกมา ครั้งล่าสุดเมื่อไร มันอาจจะเป็ 7 หรือ 8 ปีที่แล้วล่ะมั้ง
“พี่หัวเราะทำไม!” เด็กน้อยพองแก้มอย่างไม่พอใจ
“แรกๆพี่จะสอนก่อนแล้วกัน” ต้นหนาวพูดขึ้นอย่างจริงจังหลังจากที่เขาเก็บเสียงหัวเราะของตนเองได้แล้ว เขามองไปยังน้องชายด้วยท่าทางหลงใหล อีกฝ่ายจะรู้ไหมนะว่าเขากำลังอยากจะ “ล่อลวง” คนเสียั้แ่ตอนนี้ ให้ตายเถอะ!
ไม่เคย ไม่รู้ทำอย่างไร งั้นหรอ?
ก็แค่นอนน่ารักๆเฉยๆก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง
“อะ อื้อ” ปลายฝนรับคำอย่างเขินอาย เขาเกาท้ายทอยตนเองไปด้วย ตอนนี้ไม่แม้กระทั่งจะกล้ามองหน้าพี่ชายด้วยซ้ำไป
เชษมองดูคนเป็นายที่มีความสุขเป็พิเศษ ตอนนี้เขารู้สึกว่าไม่สงสารประธานของตนเองอีกแล้ว แต่สงสารคุณชายรองที่แสนดีซึ่งได้ตกหลุมพรางคนชั่วแล้วมากกว่า เขาเชื่อว่าถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายยังอายุไม่ถึง 18 ปี มีหวังเสร็จประธานของเขาั้แ่ตอนนี้แล้ว
เมื่อนึกย้อนดูก็พบว่าอีกไม่กี่เดือนแล้วไม่ใช่หรอไงที่คุณชายรองจะอายุ 18 ปี เขามองประธานเหมือนมองเฒ่าหัวงูเ้าเล่ห์ ที่คนมีความสุขขนาดนี้เพราะรู้ว่าเวลานั้นใกล้จะมาถึงแล้วใช่ไหมล่ะ!
โถ่ คุณชายรองตัวน้อยที่เห็นมาั้แ่ยังเด็ก
หวังว่าหลังจากนี้จะไม่เสียใจที่พลาดท่าให้กับคนแก่เ้าตัณหานะครับ
หลังจากที่ต้นหนาวออกไปจากห้อง ปลายฝนก็ส่ายหน้าแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างพอใจ พี่ชายคนนี้คิดไม่ถึงเลยว่าจะหื่นกามได้ขนาดนี้ ชีวิตที่แล้วอีกฝ่ายไม่เคยรุ่มร่ามกับเขาแบบนี้ ทั้งยังไม่เคยใช้การล่อลวงเขาแบบนี้มาก่อนเลย นี่ทำให้เขาเปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ
แม้จะหมันไส้จนต้องแกล้งแซวว่าตัวเองเป็รุกจนได้เห็นสีหน้าของพี่ชายที่ตลกอย่างมาก ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจจนเกินไป อย่างไรชีวิตที่ได้กลับมานี้ก็ตั้งใจว่าจะชดเชยให้คนเป็พี่อยู่แล้ว นอกจากนี้ถ้ามองในอีกมุม ใช่ว่าเขาจะไม่พอใจกับการได้รับการััของพี่ชายเสียหน่อย
ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกของเขามันเรียกว่ารักหรือเปล่า ทว่าเขาก็มีความสุขที่เห็นพี่ชายมีความสุข เป็ห่วงคนอายุมากกว่าจากใจจริง เมื่อได้สนิทสนมมากขึ้นก็ยิ่งซึ้งใจอีกฝ่ายมากขึ้น คนเป็พี่นั้นทำทุกอย่างเพื่อเขาจริงๆ ปลายฝนที่ไม่เคยมีประสบการณ์จริงๆจังๆ ทว่าก็ใช่ว่าจะไม่เคยเล่นหนังรักๆใคร่ๆกับใครมาก่อน ดังนั้นเขาจึงพอที่จะช่วยทำอะไรได้บ้าง แต่เื่นั้นที่บอกไปว่าไม่เคยทำนั้นก็เป็เื่จริง
ก่อนที่จะตายก็เกือบโดนเหมือนกัน แต่ก็ตายก่อนพร้อมกับเก็บพรหมจรรย์ของตนเองได้ ไม่อย่างนั้นคงจะเสียใจน่าดูล่ะนะ
กระนั้นเขาก็มีเื่คิดไม่ตกอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าความรักของเขานี้มันจะไปได้สวยหรือเปล่า ชีวิตที่แล้วมีความรักไปกี่ครั้ง สุดท้ายก็พังไม่เป็ท่าจนคิดว่าตัวเองอาจจะอาภัพรักไปแล้ว มาครั้งนี้เปิดใจให้กับพี่ชาย มองอีกฝ่ายในแง่มุมที่ดีขึ้นก็พบว่าเขานั้นจริงใจมากที่สุดที่เคยเจอแล้ว เพียงแต่เ้าตัวจะรับนิสัยของเขาได้จริงหรอ?
ถ้าพี่ชายรู้ว่าตลอดเวลาเขาเสแสร้งล่ะ
เฮ้อ
ถึงตอนนั้น ถ้าจะเอายังไงก็ค่อยว่ากันล่ะนะ ขนาดเขาเลวร้ายและโง่งมในชีวิตก่อน พี่ยังรักลง ถ้ารู้ว่าเขามารยาสาไถก็คงจะไม่ได้ใอะไรมากหรอก
ปลายฝนเก็บตัวอยู่เงียบๆรอจนพี่ชายมาเคาะประตู เขาก็ตีหน้าเขินอายออกมาอีกครั้ง แม้ว่าจะจับมือกับพี่ชายเหมือนทุกๆวัน ทว่าก็ยังไม่กล้าที่จะมองหน้า
อย่างไรก็ดี บรรยากาศในห้องมันกับอบอวลไปด้วยความสุข ป้านิ่มที่พลาดการสังเกตการณ์ก็ไม่ได้รู้ความเป็ไปของความสัมพันธ์ที่พัฒนานี้อีกครั้งแล้ว เนื่องจากข้ออ้างที่ว่าเธอจะเป็ลมเป็แล้ง ดังนั้นจึงไม่สามารถมาสอดส่องได้ นะโมก็ถูกดุไปก่อนหน้านี้จำเป็ต้องทำตัวเงียบๆลง ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกไล่ออกจริงๆ
ท้ายที่สุดสองพี่น้องก็กินข้าวด้วยบรรยากาศสีชมพู พี่ตักอาหารให้พร้อมรอยยิ้มมุมปาก คนน้องก็กินมันเงียบๆด้วยใบหน้าแดงก่ำ ทำเอาผู้คนต่างก็เอ็นดู
………………………………
6K
![[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1774140124_86490666.webp)
