ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

เสียงหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยพูด "ข้าขอท้าประลอง"

อี้เฉินที่เห็น หริ่นหลันท้าสู้ เขาปวดหัวมาก เขาคิดในใจ เจ้าก็แต่งตัวเป็นหญิงสาวแล้วแท้ ๆ แต่ทำไมเจ้ายังไม่เลิกนิสัยห้าวหาญแบบผู้ชาย

นางไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่เอาอย่างข้าหัดเกรงกลัวมั้งก็ได้

เสี่ยวป้อพูดโพล่งขึ้นมา"จอมยุทธ์ที่นี่ถึงกับให้สาวน้อยโฉมสะคราญงามล้มเมือง ขึ้นต่อสู้แทนแล้วงั้นหรือ"

ชายหนุ่ม หลายคนได้ยินต่างเดือดดาล "ไอ้หมอนี้มันดูแคลน พวกเราชัด ๆ"

หริ่นหลัน นางเองก็โมโหเหมือนกัน ตัวนางตั้งใจมาต่อสู้เหมือนคนอื่น ๆ กับมีบางคนมอง

ว่านางเป็นเพียงดอกไม้งามที่ประดับในสวน รอให้คนเชยชม นางนั้นไม่ได้อ่อนด้อยกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ

นางก้าวเดินขึ้นลานประลองไปอย่างช้า ๆ ความงดงามสะท้านใจหนุ่ม ๆ หลายคน
มีบางคนเห็นนางกล้าท้าประลองยังยอมหัวใจนาง ในความกล้าหาญของนาง

หญิงสาวหลายคนในสำนักเซียนต่างส่งเสียงเชียร์ "สู้เขาหริ่นหลัน"

ทันทีที่นางขึ้นลานประลอง หริ่นหลันระเบิดปราณพลัง ขั้นวีรชนแพร่กระจายทั่วทิศ ปราณพลังก่อรูปเป็นดาบใหญ่

อยู่ในมือของนาง หริ่นหลันก้าวเท้าพุ่งทะยานดั่งสายแสง เข้าใส่ เสี่ยวป้อ ดาบใหญ่ที่สร้างขึ้น

ปลดปล่อยคลื่นปราณพลังทุกการฟาดฟัน

เสี่ยวป้อ กวาดมือวาดกลางอากาศ ปราณพลังก่อรูปเป็น

ระฆังสีทองโปร่งใสล้อมรอบกายาหมายป้องกันการโจมตี "ดูซิเจ้าจะทำลายมันได้หรือไหม" เสี่ยวป้อ ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เสียงระฆังดังทุกการฟาดฟัน"เป๊ง! เป๊ง!"

หริ่นหลันง้างดาบใหญ่เข้าฟาดฟัน นับร้อยกระบวนท่า กลับไม่สามารถเจาะทะลุการป้องกัน เข้าไปได้มีเพียงรอยแตกร้าวรอบ ๆ

ระฆังเท่านั้น หริ่นหลันนางเม้มปากกัดฟันกรอด ไอ้หมอนี่มันพลังป้องกันมันสูง จริงๆ เจาะอย่างไรก็ไม่เข้าสักที

หริ่นหลันไม่เก็บออมปราณพลังอีกต่อไป นางสำแดง"วิชาศาสตรา"
หริ่นหลัน วาดมือกลางอากาศ ดาบนับร้อยแหวกท้องฟ้า ขนาดของมันใหญ่ถึง1จั้ง
ตกลงมาเหมือนห่าฝน ดาบที่นางสร้างขึ้นจากปราณพลังแฝงด้วยอักขระเลือนรางไม่ชัดเจน

เสี่ยวป้อถึงกับตกตะลึง ไม่คิดว่านางจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ถึงขนาดผสานอักขระลงไปในวิชาบางส่วนได้

เสี่ยวป้อไม่ดูถูกนางอีกต่อไป ขับเคลื่อน"วิชาระฆังเทียมฟ้า"เข้าป้องกันการโจมตี ระฆังสีทองโปร่งใสใบใหญ่สูงเสียดฟ้าก่อรูปออกมา

หมายป้องกันดาบปราณพลังนับร้อยที่ตกลงมาจากฟากฟ้า

ทันทีที่ดาบบนท้องฟ้าร่วงหล่นลงมา ความรุนแรงเกินคาด เสียงระเบิดดังก้องยาวนาน นับสิบลมหายใจ

วิชาระฆังเทียมฟ้าถูกทำลายไปกว่าครึ่ง แรงระเบิดกระจายทั่วทิศ

"อ๊าก"

เสี่ยวป้อโดนแรงระเบิดเต็ม ๆเข้าไปหลายที กระอักเลือดออกมาคำใหญ่

หลายคนยังตกใจไม่คิดว่าหริ่นหลันจะเก่งกาจถึงเพียงนี้

"นางเก่งใช้ได้เลย"

กลุ่มคนสำนักเซียน ต่างพูดคุย "สุดยอดข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีอัจฉริยะอยู่ที่นี่อีกคน"
พวกเขาต่างส่งเสียงเชียร์ อย่างบ้าคลั่ง

เสี่ยวป้อเดือดดาลตัวเขาประมาณเกินไป ไม่คิดว่านางจะมีพลังการโจมตีมากขนาดนี้"เจ้า เจ้า ข้ายังไม่แพ้เสียหน่อย มาสู้กันต่อ"

หญิงสาวดินแดนศักดิ์สิทธิ์เอ่ยขึ้น "ข้าประลองกับนางเอง เสี่ยวป้อเจ้าแพ้แล้วออกมาจากลานประลองซะ"

"แต่ว่าพี่หญิงจางอี้หนาน ข้ายังไม่แพ้เลย"

จางอี้หนาน นางพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "เจ้าจะไสหัวลงมาหรือว่า จะให้ข้าไปเตะเจ้าลงมาจากลานประลอง"

เสี่ยวป้อถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอาย "พี่หญิงจางอี้หนานละก็ คนตั้งเยอะพูดดีๆ กับข้าหน่อยก็ไม่ได้"

"คนอย่างเจ้าพูดดีด้วยก็เสียเวลา หากยังดื้ออีกข้าจะเตะเจ้าให้ตาย"

ฝูงชนต่างพากันพูดคุย หญิงคนนี้งามหยดย้อยคิ้วโค้งเป็นคันศร ปากอวบอิ่มสีแดง
สวมอาภรณ์สีฟ้าครามสดใส ดูมีทรวดทรงองค์เอว มองแล้วดูมีภูมิฐานอย่างกับลูกคุณหนู แต่กลับนิสัยเสียอย่างมาก

บ่งบอก ว่าพวกเขาตามใจนางมากขนาดไหน

หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยพูด "ข้าว่านางคงหาสามีในอนาคตไม่ได้"

"ใช่ๆ นางปากร้ายจริง ๆ" ชายหนุ่มหลายคนยังกลัวฝีปากของนาง

แม้แต่คนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังเห็นด้วยกับเรื่องนี้

"พวกเจ้าว่าอะไรนะ ใครจะหาสามีไม่ได้ใครพูด" นางหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว ไม่สมกับหน้าตาของนางเลยสักนิด

นางขึ้นลานประลอง แล้วยิ้มให้หริ่นหลัน "ข้าว่าพวกเรานิสัยเหมือนกัน จริงไหม"

"ไม่จริง ข้าไม่ปากหมาอย่างเจ้า" หริ่นหลันพูดด้วยยิ้มเจ้าเล่ห์

จางอี้หนาน นางยิ้มไม่โกรธเคียง นางรู้ดีนิสัยของแม่นี่คล้ายนางมาก "มาประลองกันซักตั้ง"

จิตสังหารจางอี้หนานโพยพุ่ง ปราณพลังขั้นวีรชนแพร่กระจายทั่วบริเวณ นางพุ่งเข้าใส่ไม่รั้งรอ

ปราณพลังก่อรูปเป็นขวานใหญ่ในมือ หมายฟาดฟัน หริ่นหลันให้เจ็บหนัก

จางอี้หนานคำรามลั่น "แพ้ไปซะ"

หริ่นหลัน สำแดง"วิชาศาสตรา"อีกครั้ง หมายหยุดยั้งจางอี้หนานไว้ แต่วิชาของนางนั้นช้าเกินไป

ทำให้นางหลบพ้นออกไปได้ จางอี้หนานง้างขวานปราณพลังเข้าฟาดฟัน

"ตูม"

ถึงหริ่นหลันจะหลบการโจมตีของนางได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดที่ใกล้มากเกินไป

หริ่นหลันขับเคลื่อนปราณพลัง สร้างกระบี่นับร้อยพุ่งเข้า ทิ่มแทงจางอี้หนาน

ขวานที่สร้างจากปราณพลังของจางอี้หนาน เปล่งประกายอักขระอัดแน่น หมุนควงฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง

"แพ้ไปซะ...."

กระบี่นับร้อยแตกเป็นเสี่ยง ๆ
"เป้ง ๆๆๆ"

จางอี้หนานขับเคลื่อน"วิชาย่างก้าวบุปผา"เข้าประชิด หริ่นหลัน นางหมุนควงขวาน ฟาดเต็มแรง

"ตูม"

หริ่นหลัน รอยกระเด็ดออกไปไกล เสื้อผ้าอาภรณ์ของนางฉีกขาดไปหลายส่วน

ผู้ชมต่างพูดคุย "นางโหดเหี้ยมจริง ๆ โจมตีไม่ออมแรงเลยแม้แต่สตรีด้วยกันแท้ ๆ"

หลาย ๆคนเลิกดูถูก แม่นางจางอี้หนาน นางทั้งสวยทั้งอันตราย เหมือนดอกไม้งามที่มีหนามแหลมคม