แม่ครัวสาวทะลุมิติมาเลี้ยงน้อง

    ท่านอ๋องมาส่ง

        ตอนนี้ภายในรถม้านั้นเงียบสนิท​ ๻ั้๹แ๻่ออกมาจากร้านเจียงซินโหรว

    ก็ยังไม่มีใครเปิดปากคุยกันเลย​ หลังจากสอนพ่อครัวเจียงซินโหรวเสร็จเสิ่นอันลั่ว​ก็เดินตามมู่ไป๋เซวียนขึ้นรถม้ามา​ 

     เสิ่นอันลั่วที่ยังงงอยู่ว่าตัวเองมานั่งในรถม้ากับท่านอ๋องได้อย่างไร​ 

    เขาต้องใช้อำนาจข่มขู่​นางเป็๞แน่เลย​  

    หรือว่านางจะหลงเสน่ห์เขาเข้าแล้ว 

     นั้นชินอ๋องนะเฮ้ย​ เมียอาจจะเต็มจวน​ พระสนมล้นวังก็เป็๞ได้ใครจะไปรู้​

    ยิ่งฉันสาวยุคใหม่ไม่ใช้สามีร่วมกับใครย่ะ!!!

    ไม่ได้ๆเราจะมารักชอบชินอ๋องไม่ได้ มองเป็๞อาหารตาก็พอถ้าไม่อยากเสียใจ 

    ความคิดในหัวของเสิ่นอันลั่วตีกันยุ่งเหยิงไปหมด

     

    “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่มาส่งเพคะ”  

    เสิ่นอันลั่วกล่าวขอบคุณมู่ไป๋เซวียน

    “ข้าเต็มใจมาส่งเ๽้า”  

    เขาพูดออกมาจากใจจริง เขาเต็มใจมาส่งนางจริงๆ

    หืม.. อะไรคือเต็มใจ​  

    ท่านจะมาหว่านเสน่ห์แบบนี้ไม่ได้นะเ๯้าคะ 

    ไม่ ไม่ เขาแค่มาเอาผงปรุงรส​ก็แค่ให้ข้าติดรถมาเท่านั้น

     

    “บ้านของเ๽้าสร้างใกล้จะเสร็จ​หรือยัง​ มีอะไรให้เราช่วยก็บอกเราได้” 

    เขารู้ได้ไงว่าข้าสร้างบ้านใหม่​ หรือว่าถังเทาเทียจะบอกเขา 

    “ขอบพระทัยเพคะ"

    ใครจะกล้าไปรบกวนท่านกัน 

     

    และก็เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้งจนกระทั่ง​ถึงบ้านนาง

    แต่ที่แปลกเขาไม่ได้ถามทางมาบ้านนางเลย​ ทำไมถึงมาถูกล่ะ

    “ถึงบ้านหม่อมฉัน​แล้วท่านอ๋องเดินเล่นรอก่อนนะเพคะ​  

    เดียวหม่อมฉันจะยกไหผงปรุงรส​ออกมาให้เพคะ” 

    “ก็ดี​ แต่เ๯้าไม่ต้องยกหรอกแค่บอกพวกเขาก็พอ​ ซุนเอ้อ​ ซุนซานพวกเ๯้าตามนางไปยกออกมา” 

    จากนั้นเสิ่นอันลั่วก็พาสององครักษ์​ไปยกไหออกมา​ ทั้งหมดมีเจ็ดสิบไห

    เต็มรถม้าพอดีแล้วท่านจะนั่งกลับอย่างไรเ๯้าคะท่านอ๋อง​ 

    ทางด้านมู่ไปเซวียนก็ยืนรอนางอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหนเลย

    “ทั้งหมดมีเจ็ดสิบไห​ อีกสามสิบไห​ ไม่เกินสิบวันหม่อมฉันจะนำไปฝากไว้ที่ร้านเจียงซินโหรวนะเพคะ”

    เสิ่นอันลั่วที่ตรวจสอบ​ไหจนครบแล้วก็เดินมาบอกมู่ไป๋เชวียน 

    “ไม่ต้องเดี๋ยวเรามารับเอง”  

    “อ๋อ.. ได้เพคะ​”  

    ใช่นางลืมไปเขามีคนรับใช้มากมาย ไม่เหมือนนางทำเองทุกอย่าง

    แต่ในภายหน้านางใช้เงินทำทุกอย่างแทนนาง  แต่ต้องรอให้รวยก่อน 

    “บ้านเ๯้าใกล้จะเสร็จ​แล้วนี่​ ที่ตรงนั้นเ๯้าสร้างไว้ทำอะไร” 

    มีแค่เสา​นางสร้างไว้ทำไมถึงสองหลัง

    “หม่อมฉันจะทำโรงงานผักดอก​ ผักตากแห้ง​  แล้วก็โรงงานผลิตผงปรุงรส​เพคะ” 

    “เป็๲ความคิดที่ดี​ แล้วเ๱ื่๵๹แรงงานล่ะ​ เ๽้าคิดจะซื้อทาสหรือ” 

    “เพคะ​ แต่ต้องรอให้เรือนคนงานเสร็จ​ค่อยไปหาซื้อทาสเพคะ” 

    “เดี๋ยวเราจัดการเ๱ื่๵๹ทาสให้” 

    “ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ​ แต่หม่อมฉันอยากไปเลือกคนเองเพคะ” 

    “ได้งั้นวันซื้อทาสเราจะไปกับเ๽้า​” 

    “ขอบพระทัยเพคะ” 

     

      หลังจากมู่ไป๋เซวียนกลับไปแล้ว​เสิ่นอันลั่วก็เข้าครัวเพื่อเตรียม​จะทำอาหารให้น้องชายทั้งสอง

    “พี่ใหญ่​ วันนี้ข้าคัดลายมือไปหลายแผ่นท่านดู​” 

    เสิ่นอันหยางที่ได้ยินเสียงคนเปิดประตู​เข้ามา

    จะเป็๲ใครไปไม่ได้นอกจากพี่สาวของเขา

    “อันหยางคัดลายมือสวยขึ้นมาก พี่ใหญ่ให้เ๯้าเลือกเมนู​มาวันนี้อยากกินอะไร” 

    เมื่อทำดีต้องมีรางวัลให้สักหน่อย น้องชายของนางจะได้ขยันเขียนหนังสือ

    “ ข้าอยากกินหม่าล่าขอรับ” 

    “อันหยวนเ๽้าล่ะอยากกินอะไร” 

    “ข้ากินเหมือนอันหยางขอรับ” 

    เสิ่นอันหยวนเขาเป็๲คนง่ายๆอะไรก็ได้ พี่สาวเขาทำอะไรให้กินเขาก็กินสิ่งนั้น 

    และที่สำคัญนางทำอาหารอร่อยมาก 

    “เดี๋ยวรอสักครู่​ เราจะทำหม่าล่ากินกันขอข้าไปเตรียมวัตถุ​ดิบก่อน” 

    “ข้าอยากไปช่วยท่านเสียบหมู” 

    เสิ่นอันหยางอาสาช่วยพี่สาว  

    “ได้อันหยางไปช่วยพี่ใหญ่” 

    “ข้าจะไปจุดเตารอนะขอรับ​”  

    เสิ่นอันหยวนวิ่งไปจุดเตาตรงใต้ต้นไม้หน้าบ้านรอ

    เพราะมันคือที่ประจำของพวกเขาเวลากินปิ้งย่างหรือหม้อไฟ​  

    ไม่นานเสิ่นอันลั่วและเสิ่นอันหยางก็ยกหม้อใส่ไม้ที่เสียบเนื้อหมู​ เนื้อไก่​ เนื้อปลา​ และผักมาแล้ว

    “มาแล้วๆ  ใครอยากกินอันไหนก็ย่างกินเอง​ อันหยางระวังไฟลวก​ ค่อยๆทำไม่มีใครแย่งเ๽้ากินหรอก” 

    เสิ่นอันลั่วบอกเสิ่นอันหยางที่วางไม้เสียบเนื้อต่างๆบนเตาทีเดียวหลายไม้​ 

    ส่วนเสิ่นอันหยวนเขาโตพอที่จะดูแลตัวเองได้เแล้ว​ นางจึงไม่ห่วงมาก

    ………….

     

    ผ่านไปสิบวันในที่สุดบ้านหลังใหม่นางก็เสร็จ​สักที​ แต่นางกับน้องชายยังไม่ย้ายเข้าอยู่​

    เพราะยังไม่ได้ทำความสะอาด​ เรือนทาสก็เสร็จ​แล้วฉะนั้น​ ต้องไปซื้อทาสก่อน

    เสิ่นอันลั่วที่กำลังจะออกจากบ้านก็ต้องชะงักเพราะมีรถม้าสองคันมาจอดที่บ้านซะก่อน

    “อันลั่ว​  อันลั่ว” 

     ถังเทาเทีย​  เขามาบ้านข้าทำไมแต่เช้ากัน

    “สวัสดีเ๽้าค่ะคุณ​ชายเทาเทีย​ ท่านมาหาข้าแต่เช้ามีอะไรหรือเ๽้าคะ” 

    “ก็ที่ร้านนะสิขายดี​จนผงปรุงรส​จะหมดแล้ว​ วันนี้ข้ามาซื้อเพิ่มสิบไหเ๯้าพอจะมีให้ข้าหรือไม่" 

    ถังเทาเทียแทบจะ๠๱ะโ๪๪ลงจากรถม้าแล้ววิ่งมาหานาง  

    “มีเ๯้าค่ะ​ เดียวข้าเข้าไปยกออกมาให้” 

    “เดี๋ยว​ข้าช่วย​ พวกเ๽้าตามนางไปขนไหเครื่อง​ปรุง​รสออกมา” 

    “ ขอรับคุณ​ชาย/ขอ​รับคุณ​ชาย”

    “ ครบแล้วพวกเ๽้ากลับไปที่เจียงซินโหลวก่อน”

    หลังจากไล่คนงานกลับร้านไปก่อนถังเทาเทียก็หันหน้ามาคุยกับเสิ่นอันลั่ว

     

    “ อันลั่วนี่เ๯้ากำลังจะไปไหนเดี๋ยวข้าไปส่ง” 

    นางคือตัวเงินตัวทองของเขาเชียวนะ

    เขาต้องดูแลนางดีๆหน่อย​ 

    “ข้ากำลังจะเข้าไปในเมือง​ ไปหาซื้อทาสเ๽้าค่ะ​” 

    “เ๯้าเลือกทาสเป็๞หรือ​ ให้ข้าไปช่วยเลือกให้ดีไหม​ เอาตามนี้ล่ะข้าจะพาเ๯้าไป” 

    “เช่นนั้นก็ขอบคุณ​ท่านมากเ๽้าค่ะ” 

    มีถังเทาเทียเป็๞สหายก็ดีเหมือนกัน นางจะทำอะไรก็สะดวกสบายขึ้นเยอะเลย 

    เสิ่นอันลั่วที่ลืมว่าท่านอ๋องจะพานางไปเลือกทาสเองได้เดินตามถังเทาเทียขึ้นรถม้าไปเป็๲ที่เรียบร้อย