Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบการเตรียมตัวก่อนเข้าดันเจี้ยนหอคอย 10

ผมนึกมาตลอดว่าไอ้บทบรรยายว่า

“เหมือนมีสายฟ้าและมดกัด เข็มเงินร้อนทิ่มแทงนับพันเข็มทั่วร่างไปทุกจุดชีพจรหากเป็นคนธรรมดาคงเสียชีวิตไปแล้วมิอาจจะทานทนได้”

ซึ่งผมก็คือไอ้คนธรรมดาที่มิอาจจะทานทนได้นั่นล่ะ

วิชาพวกนี้มันเป็นเรื่องของคนมาโซคิสม์ชอบทรมานตนเองในการฝึกชัดๆ

โฮก ปี๊บ

เสือขาวร่างจำแลงของวิชาจิตวิญญาณของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์สี่ทิศที่แฝงอยู่ในเคล็ดวิชาร้องคำรามและมองผมด้วยแววตารักใคร่ก่อนที่จะกัดต้นคอของผมอย่างอ่อนโยน

โอ๊ยยยยยเจ็บบบบ

นี่คือจากการที่เสือขาวได้รับผลจากความรักของThe Lover ที่พัฒนาจนถึงขั้นเหนือกว่าที่ระบบในเกมส์มีสิบสองปีกแล้วนะ

ความเจ็บปวดที่เหมือนมีเสือขาววิ่งไปตามทุกเส้นลมปราณนั้นคือเรื่องจริง

ได้มีการกัดกินอาการบาดเจ็บให้รักษาตัวให้ฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง

สมแล้วที่ทำให้ไอ้องค์ชายตัวร้ายที่ชีพจรหัวใจถูกทำร้ายยังหน้าด้านแข็งแกร่งขึ้นได้แทนที่จะพิการไปตลอดชีวิต

เสือขาวพยายามจะอ่อนโยนกับผมที่สุดเท่าที่จะทำได้นั่นล่ะ

แต่นี่คือปราณยุทธของเรื่องที่กำหนดว่า

ข้าจะยอมให้เจ้ามีซากศพสมบูรณ์

คือข้อเสนอของจอมยุทธที่มีเมตตา

กล้ามเนื้อผมสั่นและเจ็บปวดแต่พลังของพยัคฆ์ขาวก็วิ่งไปมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้มากขึ้น

ในเวลาเดียวกับที่พลังไหมฟ้าพยายามจะสะกดพยัคฆ์ขาวให้กลายเป็นไหมฟ้าสีขาวห่อหุ้มร่างกายอีกทางหนึ่ง

ทั้งสองอย่างได้รับการผสานด้วยยาสร้างรากฐานที่ไหมฟ้าสูบพลังออกไปเพื่อสร้างรังไหมอย่างไม่หยุดหย่อน

สุดท้ายร่างกายของผมมีรังไหมขนาดใหญ่ล้อมรอบและค่อยๆแตกออกมาในที่สุด

เผยให้เห็นกล้ามเนื้อและร่างกายของผมที่มีแผ่นเศษผิวหลุดออกมาและสีดำที่แห้งกรังความไม่บริสุทธิ์ในร่างกาย

ลมหายใจของผมบริสุทธิ์ขึ้นรู้สึกสูดได้ลึกซึ้งขั้นและบริสุทธิ์ขึ้นของพลังปราณที่อยู่รอบข้างได้ดีขึ้น

กล้ามเนื้อกลายเป็นมัดสมส่วนแบบบนายแบบโมเดลชุดชั้นใน

นี่สินะพลังของชาวแดนจงหยวนที่ชอบตำหนิว่า

ไอ้พวกตะวันตกมันใหญ่แต่ไม่มีกำลังของเราไม่ใหญ่แต่แกนกลางแข็งแกร่งรากฐานมั่นคง

อย่างที่ว่ากัน