Chapter 7
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พิมพ์ดาวลุกอาบน้ำแต่งตัวแล้วกลับมายังคฤหาสน์เธอมาถึงก็ประมาณเที่ยงๆ เมื่อเข้าบ้านมาก็เจอกับคุณป้าอ่อนหัวหน้าแม่บ้านประจำคฤหาสน์อัครวิน
“หนูพิมพ์ ไปไหนมาลูก ทำไมกลับมาซะเที่ยง ป้าห่วงแทบแย่”
“เอ่อ คือพิมพ์ไปทำงานบ้านเพื่อนค่ะขอโทษป้าอ่อนนะคะที่ทำให้ต้องเป็ห่วง”
พิมพ์ดาวหลุบตาต่ำอย่างรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตา
“เอาเถอะ หนูพิมพ์รีบไปที่ห้องอาหารเถอะนะคะ คุณพิมลมาหาวันนี้”
“ฮะ!? คุณป้ามลมาเหรอคะ”
ทำไมต้องมาวันที่เธอไม่พร้อมจะพบใครด้วยนะพิมพ์ดาวได้แต่คิดกังวลในใจ
แต่ก็ไม่มัวรอช้า เธอรีบเดินไปยังห้องอาหารทันที
คุณพิมลคือพี่สาวของแม่บุญธรรมของเธอหรือก็คือคุณป้าของเธอและอัศวินนั่นเอง
“สวัสดีค่ะป้ามล”
“ไปไหนมาล่ะพิมพ์ดาว ทำไมกลับเอาซะเที่ยง”
พิมลเอ่ยถามอย่างขัดข้องใจปกติพิมพ์ดาวเป็เด็กดีมาตลอดเมื่ออยู่ภายใต้การดูแลของน้องสาวและน้องเขยเธอแต่นี่พอทั้งคู่เสียชีวิตลงพิมพ์ดาวกลับทำตัวเหลวไหล
“คือพิมพ์ไปทำงานบ้านเพื่อนมาค่ะ”
พิมพ์ดาวนั่งลงตรงข้ามพิมลแล้วหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตาพิมลเห็นถึงความแปลกไป
“เป็อะไรไปพิมพ์ดาว ทำไมวันนี้ดูแปลกๆไม่ร่าเริง”
ปกติถ้าเธอมาหาพิมพ์ดาวจะร่าเริงถึงแม้จะไม่ได้รักและใจดีขนาดใครๆแต่พิมลก็เอ็นดูพิมพ์ดาวอยู่มาก
“ปละ เปล่าค่ะป้ามล พอดีเครียดๆเื่เรียนกับเื่งาน”
“แล้วเื่ที่ว่าไปเป็นักแสดงในซีรี่ส์ล่ะเป็ยังไงบ้าง”
“กำลังจะถ่ายทำเสร็จแล้วค่ะป้ามล น่าจะได้ดู่สิ้นปี”
“อื้มดีๆ แล้วนี่ตาวินว่าอะไรรึเปล่า?”
พิมลรู้ดีว่าหลานชายไม่อยากให้น้องสาวตัวเองไปทำงานสายการแสดงแต่ไม่ใช่เพราะเอ็นดู รักน้อง ไม่อยากให้น้องลำบากอะไรทำนองนั้นหรอกคงไม่อยากให้ทำอะไรขัดใจตัวเองมากกว่า
พิมลก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าอัศวินหลานชายแท้ๆของเธอไม่ค่อยชอบพิมพ์ดาวหลานสาวบุญธรรม
“มะ ไม่หรอกค่ะ”
ตอนนี้แค่มองหน้ากันยังไม่กล้ามองเลยกับพี่วินพิมพ์ดาวคิดในใจ
“งั้นเหรอ อืม ยังไงถ้ามีอะไรก็ปรึกษาป้าได้ ถ้าอยากได้งานเดี๋ยวป้าจะฝากให้”
“ขอบคุณมากนะคะป้ามล”
พิมพ์ดาวพอจะรู้ว่าพิมลนั้นมีเส้นสายมากมายในหลายวงการแต่เธอก็ไม่เคยคิดพึ่งพิง อยากจะเดินด้วยตัวเองมากกว่า
พิมพ์ดาวรับประทานอาหารร่วมกับพิมลอยู่สักพักคุณป้าก็กลับไป
พิมพ์ดาวเดินขึ้นมาบนชั้นสองแล้วเข้าห้องนอนของตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน
เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาก็พบว่ารินดาเพื่อนรักโทรหาเกือบสิบสายพิมพ์ดาวลอบถอนหายใจนิดนึงอย่างเหนื่อยใจในหลายๆเื่ก่อนจะรีบโทรกลับ
“อื้ม ว่าไงรินดา”
‘ถึงบ้านปลอดภัยดีมั้ยเนี่ยยัยพิมพ์ทำไมฉันโทรหาแกตั้งหลายสายไม่รับ’
รินดาร้อนใจที่ไม่สามารถติดต่อเพื่อนได้ตลอดทั้งคืน
“เอ่อ คือ ฉันกลับบ้านได้ยังไงเหรอรินพอดีมันมึนๆเลยจำไม่ได้น่ะ”
พิมพ์ดาวแกล้งถามออกไปแบบนั้นเธออยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‘พอดีที่บ้านฉันโทรตามด่วนกลับมาก็โดนดุหนักเลยเจมส์เพื่อนในสาขาเราอาสาจะไปส่งแกให้ฉันเลยฝากแกไว้เจมส์มันก็ดังแล้วก็ฮ็อตมากแถมยังรวยอีก ฉันก็เลยไว้ใจให้มันไปส่งแกแล้วสรุปแกถึงบ้านปลอดภัยใช่มั้ย?’
รินดาเมื่อเช้ามาก็คิดได้ว่าไม่น่าให้เพื่อนไปกับผู้ชายเลย
“อื้ม ปลอดภัยดี เดี๋ยวขอนอนพักก่อนนะรินยังมึนๆอยู่เลยอะ”
พิมพ์ดาวพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นปลอดภัยทางกาย แต่ใจตอนนี้แหลกสลายไม่มีชิ้นดี…
แล้วแบบนี้เธอจะมองหน้าอัศวินได้ยังไง?
ทางด้านอัศวิน
“ณภัท ผู้หญิงเมื่อคืนคนที่แกจะมาให้ฉันคือใคร?”
บอกตามตรงว่าอัศวินเองก็ร้อนใจไม่ต่างกัน
“เอ่อ ทำไมเหรอครับ?รึว่าไม่ถูกใจคุณวิน?”
ณภัทเกรงว่าจะจัดไปไม่ถูกใจเ้านายแต่โมเดลลิ่งที่เขาติดต่อไปก็เป็โมเดลลิ่งเดิมที่เคยจ้างงานกันมาก่อน
“ก็เปล่าหรอก แค่สงสัย”
อัศวินตอบไม่เต็มคำ กลัวจะเผยพิรุธ
“ที่จริงตอนแรกเป็น้องส้มครับแต่ทีนี้เจ๊หวีแกโทรมาแจ้งว่าจะส่งเด็กใหม่เข้าไปให้ ได้มาเมื่อวานเลย”
“ได้มาเมื่อวาน? เหอะๆ”
กูอยากจะบ้าตาย อัศวินคิดสบถในใจ
“ครับ”
“เอาเป็ไปว่าไปถามเจ๊หวีอะไรนั่นมาว่าได้ผู้หญิงคนนี้มาได้ยังไงเธอเต็มใจขายเหรอ?”
อัศวินบอกไปแบบนั้นเขาข้องใจมากว่าทำไมพิมพ์ดาวถึงกลายมาเป็ผู้หญิงขายตัว และเขายังเป็คนแรกของเธอซะอีก
การเงินที่ให้มันไม่พอจนถึงขั้นต้องขายตัวเองกินเลยรึยังไงกัน..
ตกเย็น
ณ คฤหาสน์อัครวิน
อัศวินกลับบ้านดึกในวันนี้เนื่องจากทำงานล่วงเวลาพอกลับมาคฤหาสน์หลังใหญ่ก็เงียบงันเพราะคนงานในบ้านต่างก็เข้าพักผ่อนหมดแล้ว
เขาเองก็เหนื่อยเต็มทีแต่ยังไงก็ต้องไปคุยกับพิมพ์ดาวให้รู้เื่ก่อน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เขาเคาะประตูห้องของพิมพ์ดาว
ใจของหญิงสั่นเต้นสั่นระรัวเธอยังไม่นอนแม้ว่าจะดึกมากแล้ว มันไม่อาจข่มตาหลับลงได้จริงๆ
“มีอะไรรึเปล่าคะพี่วิน”
พิมพ์ดาวเปิดประตูออกมาแล้วเอ่ยถามน้ำเสียงแ่เบาไม่กล้าสบตาเธออยู่ในชุดนอนกระโปรงสีชมพูอ่อนแขนยาว
อัศวินเห็นเรือนร่างของน้องสาวบุญธรรมก็ถึงกับเบือนหน้าหนีไม่อยากนึกถึงว่าเมื่อคืนเขาทำอะไรกับเธอไปบ้าง
“ได้บอกใครรึเปล่าเื่ของเรา?”
อัศวินถามเสียงเข้มก่อนจะหันมาสบตาเธอแล้วทำสายตาดุ
“มะ ไม่ค่ะ พิมพ์ไม่มีทางบอกใครแน่นอน”
“เธอมาอยู่ที่โรงแรมนั้นได้ยังไง?”
“คือพิมพ์ก็จำไม่ได้..”
“เงินที่ฉันให้มันไม่พอจนต้องขายตัวให้กับแขกวีไอพีเลยรึไง”
และถ้าเขาไม่ใช่แขกวีไอพีในวันนั้นคนที่ได้ร่างกายของเธอก็คงจะเป็เสี่ยลงพุงคนอื่นๆ
“ขายตัว?นี่มันเื่อะไรกันคะพี่วิน…มันไม่ใช่อย่างนั้น”
พิมพ์ดาวถึงกับอึ้งเมื่อพี่ชายผู้ที่ได้ครั้งแรกของเธอกำลังปรักปรำใส่ร้าย
“บอกฉันมาว่าเธออยากได้ค่าขนมเพิ่มอีกเท่าไรถึงจะเลิกทำงานนั้น”
“มันไม่ใช่…”
“อย่าปฏิเสธในเมื่อเห็นอยู่ตำตา”
คนตัวสูงกว่าข่มเสียงดุเขาพยายามจะพูดให้เธอสารภาพดีๆ แต่น้องสาวคนนี้กลับคิดโกหกนั่นทำให้อัศวินรู้สึกผิดหวังในตัวพิมพ์ดาวมาก
“…”
“เอาเป็ว่าฉันจะเพิ่มให้อีกเดือนละห้าพันเธอเลิกทำงานนั้นซะและเลิกติดต่อกับยัยเจ๊หวีโมเดลลิ่งอะไรนั่นด้วย”
“…”
พิมพ์ดาวพูดไม่ออก อัศวินไม่คิดฟังเธอสักนิด
“แล้วเื่ของเรา…ทำซะเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นห้ามบอกเื่นี้กับใคร ไม่ว่าจะป้ามล คุณย่า หรือแม้แต่ป้าอ่อน”
“…ค่ะ”
“ถ้าเื่นี้หลุดไปถึงหูผู้ใหญ่คนไหน..”
“…”
“ฉันเอาเธอตายแน่พิมพ์ดาว”
อัศวินขู่เด็กสาวตรงหน้าก่อนที่จะเดินจากกลับไปยังห้องตัวเอง…
พิมพ์ดาวได้แต่ยืนก้มหน้าซ่อนดวงตาอันแดงผ่าวที่เหมือนน้ำตาจะไหลออกมาตลอดเวลา
มันไม่จริงอย่างที่เขาพูดสักนิด…ไม่คิดฟังเธอเลย
277
